Susie Morgenstern, Serge Bloch - "Nie mój dom"

Autor: Susie Morgenstern
Ilustracje: Serge Bloch
Tytuł: Nie mój dom
Wydawnictwo: Adamada
Rok wydania: 2019
Liczba stron: 40
Wiek: 4+ lat
Ocena: 10/10

Opis:

Niełatwo pożegnać stare drzewo, które opiekowało się twoim snem. Przełknąć gorycz rozstania z przyjacielem, z którym co dzień biegało się po schodach. Porzucić przymałą kuchnię, w której nie można było wspólnie zjeść obiadu.

Niełatwo się wyprowadzić, kiedy się jest dzieckiem. 

Recenzja:

Odkąd tylko trafiłam na „Różową walizkę”, zakochałam się bez pamięci w ilustracjach Serge Blocha i to przede wszystkim one przyciągnęły mnie do tej pozycji – i nawet bez tekstu byłaby ona fantastyczna, bo piórkowe postacie, barwne plamy i misterne koronki ilustratora mają fantastyczną siłę przekazu. A że jednak mamy tu też treść, to nie ma co owijać w bawełnę – wyszło mocarnie.

Moja córa zeszłoroczną przeprowadzkę zniosła super dzielnie i bardziej nie mogła się jej doczekać, niż się jej obawiała. Ale była jeszcze na tyle mała, że aranżacja nowego pokoiku (wraz z samodzielnym malowaniem ścian!) i nowe przedszkole tuż za rogiem była znacznie bardziej atrakcyjne, niż znane dotychczas kąty i ścieżki, które trzeba zostawić za sobą. 

Co jednak, jeśli maluch jest już na tyle duży, że zdążył nieco zapuścić korzenie? Jeśli jego świat wykracza poza jego pokój – bo ten można przecież spakować i zabrać ze sobą – na drzewo za oknem, sąsiada z trzeciego piętra, pobliską piekarnię i drogę do przedszkola. Przyzwyczajony do bezpiecznej rutyny (nawet jeśli ta daleka jest od wygody), wcale nie pali się do przeprowadzki.

W ciepły i cierpliwy sposób książeczka oswaja przeprowadzkę lęki – zarówno te związane z koniecznością opuszczenia przyjaciela, czy ukochanych skarbów zagubionych podczas dalekiej drogi, aż po lęk przed nieznanym i konieczność zaadaptowania się w nowym miejscu i nowej grupie.

Fenomenalnie zilustrowana opowieść pomagająca przejść przez stresujące wydarzenie – empatyczny opis ukazuje przeprowadzkę jako coś zasadnego, potrzebnego i całkowicie normalnego, przy jednoczesnym poszanowaniu emocji, które jej towarzyszą. Po prostu pomaga się z nimi uporać.

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Adamada.