Gabriela Rzepecka-Weiss, Magdalena Kozieł-Nowak - "Gdy Pola się zgubi"

Autor: Gabriela Rzepecka-Weiss
Ilustracje: Magdalena Kozieł-Nowak
Tytuł: Gdy Pola się zgubi
Wydawnictwo: Dwukropek
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 32
Ocena: 10/10
Wiek: 3+

Opis:

Pola doskonale zna sześć ZASAD DLA ZAGUBIALSKICH:
1. Nie szukam. Czekam;
2. Nie mogę wchodzić autom
w drogę;
3. Do pomocy gotowe służby mundurowe;
 4. Ktoś nieznany? Nie ufamy;
5. Kontakt do mamy? W bucie
zapisany;
6. Mam być widziana, a nie schowana!
Tylko czy będzie o nich pamiętać, kiedy naprawdę się zgubi?

Recenzja:

Są książki piękne, są książki wzruszające, są książki ciekawe i są książki obowiązkowe. I ta jest właśnie obowiązkowa – bo być może będzie miała wpływ na to, czy Wasze dziecko zachowa się w niebezpiecznej sytuacji. 

Mała Pola, bohaterka tej niedługiej opowieści ma pewną cechę charakterystyczną typową dla wszystkich małych dzieci, które właśnie odkryły swoją niezależność ruchową – często się gubi. A kiedy wraz z rodzicami wyjeżdża na wakacje za granicę, okazji do zagubienia jest co niemiara. Na szczęście nasza mała bohaterka zna sześć łatwych do zapamiętania, rymowanych zasad dla zagubionych. Pozostaje tylko być dzielnym i się do nich zastosować.

To 32 strony, na których tekst jest właściwie tylko dopełnieniem bardzo atrakcyjnych ilustracji – a i tak wzbudza na plecach zimny dreszcz. Bo Pola gubi się na każdym kroku – wsiada do złego autobusu, zawierusza się w tłumie, jest zaczepiana przez obcych i traci z oczu rodziców za granicą. Na miejscu jej rodziców osiwiałabym w dwa dni. Te nieco przerysowane sytuacje (choć  groza podczas czytania jest jak najbardziej realna), mają na celu uświadomić małemu czytelnikowi niebezpieczeństwa, jakie mogą na nich czyhać gdy stracą rodziców z oczu, i – co najważniejsze – wpoić mu prawidłowe wzorce zachowania. Bo świadome dziecko, to bezpieczne dziecko.

Jestem bardzo wdzięczna autorkom za ten pomysł – fabularna historia sprzyja zapamiętywaniu znacznie bardziej niż wypunktowane zasady do wkucia, a z sympatyczną małą dziewczynką łatwo się utożsamić. 

Ja również czegoś się z niej nauczyłam – pomysł z numerem mamy w buciku jest genialny! Dotychczas korzystaliśmy z bransoletki niezgubki, ale niejednokrotnie zdarzyło nam się o niej zapomnieć ruszając w tłum. A bez butów jednak raczej się nie wychodzi. Z pewnością wykorzystamy w praktyce.

Świetna wizualnie, ciekawa historia z elementami horroru. A przynajmniej dreszczowca. Edukacyjna w stu procentach i bardzo dobrze, bo taki właśnie jest jej cel. Koniecznie przeczytajcie ze swoimi pociechami. Czytajcie jak najczęściej, żeby się dobrze utrwaliło, bo w stresie łatwo zapomnieć o wszystkich zasadach. 

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Dwukropek.

Jean Ure - "Sekretne spotkanie"

Autor: Jean Ure
Tytuł: Sekretne Spotkanie
Wydawnictwo: Jaguar
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 192
Ocena: 8/10
Wiek: 8+

Opis:

Megan i Annie są bystrymi dwunastolatkami, które pragną poznać swoją ulubioną autorkę Harriet Chance. Kiedy udaje im się skontaktować z córką Harriet – Lori, dziewczyny są podekscytowane i pełne nadziei, że ich marzenie się wkrótce spełni. Jednak kiedy Lori organizuje spotkanie z matką, autorka okazuje się być trochę dziwna. Dlaczego Megan wie więcej o swojej idolce niż ona sama? Dlaczego Harriet wydaje się być przerażona? Czy dziewczyny znalazły się w prawdziwych tarapatach?

Recenzja:

Czy może być coś lepszego niż książka o molu książkowym skierowana do małych moli książkowych? Chyba tylko książka, która dodatkowo porusza ważne tematy i niejako „przy okazji” pełni rolę dydaktyczno-moralizatorską. I „Sekretne spotkanie” jest właśnie tego typu lekturą.
Megan ma 12 lat, uwielbia czytać, ma nieco nadopiekuńczą (choć kochaną!) mamę i marzy o zostaniu pisarką. Uwielbia spędzać czas ze swoją zwariowaną przyjaciółką Annie, a że śmielsza z nich ma głowę pełną szalonych pomysłów, dziewczynki często wpadają w kłopoty. 

„Ciekawe, czy ja też jestem rozsądną dziewczynką, pomyślałam, i czy bycie rozsądną to cos ekscytującego. Doszłam do wniosku, że nie, i dlatego potrzebuję Annie. Jej nikt nie nazwałby rozsądną. Ale czasami jest ekscytująca. Wtedy, gdy wpada na jakiś zwariowany pomysł.”

Żadna z nich nie spodziewa się jednak w jak duże tarapaty wpadną kiedy Annie w ramach urodzinowego prezentu postanowi sprezentować koleżance spotkanie z jej ukochaną autorką, której córkę przypadkiem poznała w książkowym chatroomie. I na własnej skórze przekonają się, że „nigdy nie wiadomo, kto tak naprawdę jest po drugiej stronie”. 

Jest to książka przede wszystkim o bezpieczeństwie w sieci, ale porusza również inne ważne tematy – demencję starszą, wychowywanie się tylko z jednym rodzicem, tragedię utraty dziecka, problem nadmiernej kontroli i potrzebę asertywności. Jednak wszystkie poważne tematy poruszane są mimochodem – stanowią część fabuły i życia bohaterów. Nikt nie robi z tych problemów wielkiej sprawy, są po prostu częścią ludzkiej egzystencji i mogą się przydarzyć każdemu, a autorce daleko do moralizatorskiej postawy, nie narzuca młodemu czytelnikowi swojego zdania, nie straszy go ani nie męczy wyświechtanymi frazesami. 

Fabuła jest wciągająca, akcja wartka i przyjemna, a sama opisana sytuacja – choć niebezpieczna, wciąż posiada znamiona przygody. A już na pewno ważnego życiowego doświadczenia.
Bohaterki są dobrze wykreowane i łatwo się z nimi identyfikować, a całość naprawdę dobrze się czyta. 

Bardzo mi się podoba, że nie tylko dzieci wynoszą lekcję z niebezpiecznej sytuacji. Również mama Megan przyznaje, że jej nadopiekuńczość przyczyniła się do nieroztropności córki i deklaruje zmianę swojego zachowania – postanawia kupić jej komputer, żeby wspólnie mogły nauczyć się bezpiecznego zachowania w intrenecie.
Dużym plusem jest również podkreślenie opiniotwórczej roli literatury w życiu dziecka. Bohaterki książek ukochanego cyklu Megan nie są wyidealizowane i mierzą się z wieloma codziennymi problemami, dzięki czemu wspaniale pomagają wyleczyć się czytelniczce z nastoletnich kompleksów. 

A już zupełnie autorka urzekła mnie wprowadzeniem „punktu widzenia starszej siostry” – chociaż to Megan jest narratorką powieści, mamy szansę zajrzeć również do pamiętnika Rachel – starszej siostry Annie, która opiekuje się dziewczynkami. I jako starsza siostra całkowicie rozumiem jej problemy z małolatami.

Przyjemna, lekka i wartościowa lektura. Bardzo polecam i w odpowiednim momencie sama na pewno podsunę ją mojej córce. 

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Jaguar.