Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Literackie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Literackie. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 17 lutego 2019

Jessie Burton - "Marzycielki"

Autor: Jessie Burton
Ilustracje: Angela Barrett
Tytuł: Marzycielki
Wydawnictwo: Literackie
Premiera: 27 lutego 2019
Liczba stron: 160
Ocena: 8/10

Opis:

Dla dwunastu córek króla Alberta śmierć królowej Laurelii oznacza nie tylko utratę matki. Decyzją ojca dziewczęta zostają objęte ścisłą ochroną. Odbiera się im ukochane lekcje, przedmioty, i – co najważniejsze – osobistą wolność.
Jednakże siostry, zwłaszcza najstarsza z nich, księżniczka Frida, nie zgadzają się na taki los. Jest coś, co nadal posiadają i czego ojciec nie może im odebrać: siła wyobraźni. Mogąc polegać wyłącznie na własnej pomysłowości, królewny podejmują walkę o życie na swoich warunkach.

Recenzja:

Bardzo lubię baśnie w klimacie Tysiąca i jednej nocy, a właśnie taką lekturę zapowiadała okładka oraz opis najnowszej książki Jessie Burton (Miniaturzystka, Muza). Moje skojarzenie było jak najbardziej trafne, bowiem Marzycielki okazały się magiczną opowieścią i jestem przekonana, że każdy miłośnik egzotycznych przygód się zakocha – niezależnie od wieku. 

Zacznę od tego, że Marzycielki to historia wielowymiarowa, która jest nie tylko baśnią o rezolutnych księżniczkach, ale także smutną gawędą o błędach i strachu. Młodsi czytelnicy bez wątpienia zakochają się w fantastycznych aspektach całości, jak choćby mówiące zwierzęta, harce na parkiecie z niedźwiedziami oraz inne, nietuzinkowe przygody. Sympatię budzi także dwanaście bohaterek o odmiennych charakterach i pasjach (jako ciekawostkę dodam, że narratorem powieści jest właśnie jedna z sióstr). Dorośli natomiast spojrzą na tę bajkę inaczej – można z niej wyczytać wiele prawd z życia wziętych i nie tylko. Żałoba i ból często zmieniają postrzeganie naszego świata, a z troski napędzanej strachem często można uczynić coś okrutnego… 

Bo choć niektóre rzeczy istnieją poza naszym zasięgiem, nie oznacza to wcale, że są nieprawdziwe.

Marzycielki ukazują także potęgę marzeń, wyobraźni oraz zachęcają do pielęgnowania swoich talentów i pasji. Baśniowy styl, który towarzyszy nam na każdej stronie opowieści, oczarowuje i tworzy niesamowitą, wręcz orientalną atmosferę. Podobnie ilustracje Angeli Barrett – one również zdają się krzyczeć do czytelnika, by nie bał się ponieść fantazji i… był po prostu sobą. Książka Jessie Burton zwyczajnie przelewa w czytelnika mnóstwo ciepła, mądrości i zachęca do bycia sobą. Bo bycie sobą oznacza swoistą wolność…

Dzięki Marzycielkom spędziłam czarujący wieczór, pełen refleksji, uśmiechu i tęsknoty. Jednakże, choć to powiastka na jeden wieczór, jestem przekonana, że ta przygoda pozostanie ze mną na długo. Polecam tę książeczkę zarówno dzieciom, jak i rodzicom – zostaniecie całkowicie oczarowani i porwani do miejsca wprost z najbarwniejszych snów. Ta powieść pozwala zrozumieć znaczenie prawdziwej wolności. 

sobota, 16 lutego 2019

Laura Ellen Anderson - "Amelka Kieł i Bal Barbarzyńców", "Amelka Kieł i Władcy Jednorożców"

Autor: Laura Ellen Aderson
Tytuły: Amelka Kieł i Bal Barbarzyńców, Amelka Kieł i Władcy Jednorożców
Wydawnictwo: Literackie
Data wydania: październik 2018/styczeń 2019
Liczba stron: 224. 240
Ocena: 7/10

Opis:

Tom 1: Poznajcie Amelkę Kieł, małą uroczą wampirkę, która zdecydowanie wolałaby bawić się ze swoją Dyńką, niż tańczyć na Balu Barbarzyńców. Jednak gdy rozpieszczony syn króla porywa jej pieszczocha, dziewczynka musi opracować śmiały plan ratunkowy.

Tom 2: Do Amelki, Dyńki, Florki i Kostka dołączą tym razem rozpieszczony, ale w sumie dobroduszny następca tronu, książę Tadżin oraz jego ojciec – już nie tak straszny - król Vladimir. Ta upiorrrrna drużyna podejmie się zadania, które przyprawiłoby o dreszcze niejednego mieszkańca Nokturnii – wyprawy do Królestwa Światła…

Recenzja:

Cykl o Amelce Kieł już kilka miesięcy temu wpadł mi w oko za sprawą uroczej szaty graficznej, jednakże nie byłam do końca do niej przekonana. Dopiero motyw jednorożców zdołał mnie przekonać i… teraz żałuję, że nie sięgnęłam po tę serię wcześniej, bowiem jest strrrrrrrrrrrasznie zabawna, pomysłowa i pełna pozytywnej energii! 

Obie książeczki zaskoczył mnie pod wieloma względami. Przede wszystkim przepełnione są humorem, który przypadnie do gustu nie tylko dziecku, ale i nieco starszemu czytelnikowi. Mnóstwo tutaj gagów oraz zabawnych przeróbek znanych rzeczy, jak choćby perfumy Dolce & Grobana. Na łopatki również rozłożył mnie fakt, że najgroźniejszymi istotami dla mieszkańców Nokturnii są jednorożce, wróżki i aniołkokociołaki (te ostatnie są szczególnie słodkie). Urzekło mnie również zwierzątko Amelki – Dyńka, która jak sama wskazuje jest dynią – dynią o naturze szczeniaczka! Pozostali bohaterowie także zasługują na uwagę, jednakże nie będę na ich temat się rozpisywać, aby nie niszczyć niespodzianki. Możecie być jednak pewni, że są doprawdy różnorodni i… pochodzą z różnych światów! 


Ważnym aspektem obu książeczek jest także ukryte w treści mądrości, właściwe dla dziecka. W tej delikatnie mrocznej opowieści (wszak wampiry i inne istoty mroku muszą być odrobinkę obrzydliwe) jest mnóstwo miejsca dla prawdziwej przyjaźni, wsparcia oraz marzeń. Każda przygoda Amelki zdaje się nieść ze sobą przekaz – m.in. aby nie oceniać po pozorach. Bo – jak się okazuje – nie zawsze wszystko, w co wierzymy, jest prawdą. 

Jak się okazuje, nie tylko pisanie Laurze Ellen Anderson idzie doskonale, ale rysowanie również, bowiem to najlepiej zilustrowana seria, z jaką spotkałam się od naprawdę długiego czasu. Rysunki są po prostu fantastyczne, klimatyczne, cieszą oczy i budzą uśmiech na ustach czytelnika. Kreska autorki jest po prostu… przerażająco śliczna i nawet teraz, po skończonej lekturze, chętnie zaglądam do ich wnętrza, aby nacieszyć oczy tymi cudami. Najbardziej lubię ilustracje, na których jest wcześniej wspomniana Dyńka! Pomysł na pupila głównej bohaterki jest po prostu nieziemski… 

Obie części serii - Amelka Kieł i Bal Barbarzyńców oraz Amelka Kieł i Władcy Jednorożców – to fajniutkie opowieści, idealne dla młodego czytelnika. Główna bohaterka jest inteligentną dziewczynką (a raczej wampirką), z które każde dziecko – i nie tylko – wesoło spędzi czas. Jeśli szukacie nietuzinkowej opowieści o przyjaźni i niepowtarzalnych przygodach, koniecznie sięgnijcie po ten cykl! Strrrrrrrrrrrrrasznie dobra zabawa gwarantowana!

czwartek, 10 maja 2018

Kelly Barnhill - "Dziewczynka, która wypiła księżyc"

Autor: Kelly Barnhill
Tytuł: Dziewczynka, która wypiła księżyc
Wydawnictwo: Literackie
Data wydania: 9 maja 2018
Liczba stron: 360
Ocena: 10/10
Wiek: 10+ 

Opis: 

Od wieków mieszkańcy Protektoratu wierzą, że pobliski las zamieszkuje okrutna wiedźma, której gniew obłaskawić może tylko najmłodszy mieszkaniec osady złożony w ofierze złej czarownicy. Co roku pozostawiają więc w lesie niemowlę, licząc na to, że danina z niewinnego życia powstrzyma wiedźmę przed terroryzowaniem ich miasta.
Ale Xan jest dobra. Dom w leśnym zaciszu dzieli z mądrym potworem Glerkiem i maleńkim smokiem Fyrianem o wielobarwnych skrzydłach. Ratuje ona porzucone dzieci i oddaje w opiekę rodzinom po drugiej stronie lasu, karmiąc niemowlęta blaskiem gwiazd. Jednemu z nich przypadkowo daje jednak do wypicia blask księżyca, napełniając je magią o niewyobrażalnej mocy. Xan postanawia sama wychować tę niezwykłą dziewczynkę. Kiedy zbliżają się trzynaste urodziny Luny, jej moc przybiera na sile...
Mnożące się dokoła złowrogie znaki wzmagają strach mieszkańców Protektoratu. Jeden z nich postanawia zabić wiedźmę, by uwolnić swój lud od trwającego od lat terroru. Do czego doprowadzić może wiara w zabobony? Jak niebezpieczna jest moc, którą posiadła Luna i jak potoczą się losy Xan, Glerka oraz Fyriana, którzy stali się rodziną dziewczynki?

Recenzja: 

Czy po lekturze jakiejś powieści kiedykolwiek zabrakło Wam słów? Mi owszem - Dziewczynka, która wypiła księżyc sprawiła, że mam problem z napisaniem recenzji dla Was, a jest to nie lada wyczyn - zwykle z łatwością przelewam swoje myśli i uczucia do dokumentu tekstowego. A teraz po prostu... nie mogę znaleźć właściwych słów, aby o niej opowiedzieć. Oniemiałam z zachwytu, bo to najcudowniejsza historia, z jaką od wielu lat się spotkałam. Oczarowała mnie całkowicie! 

Zacznę może od tego, że nie jest to książeczka jedynie dla dzieci - dorośli odnajdą w niej wiele odniesień do współczesności i niesprawiedliwości jaką są m.in. stereotypy. Opowieść Kelly Barnhill, pod przykrywką fantastycznej przygody, niesie wiele mądrości i zachęca do snucia refleksji oraz realizowania własnych marzeń. Uczy także, że nie należy oceniać z góry i słuchać plotek - należy zawsze wpierw poznać daną sytuację lub osobę nim zacznie się wygłaszać własne opinie, a przede wszystkim - nie oceniać książki po okładce (aczkolwiek - że tak wtrącę - Dziewczynka, która wypiła księżyc ma przepiękną okładkę, prawda?) - wygląd osoby nie zawsze świadczy o człowieku, pozory bywają mylne. 

Xan jest wiedźmą - wizualnie po wieloma względami przypomina dużą ropuchę. Na domiar złego przyjaźni się z potworem i Absolutnie Tycim Smokiem. Mieszkańcy Protektoratu o tym nie wiedzą, ale mimo to boją się wiedźmy i każdego roku zostawiają niemowlę dla niej w ofierze. Xan ratuje dzieci i znajduje im kochające rodziny w innym miejscu, aż pewnego dnia zakochuje się w dziewczynce o ciemnych oczach. Przypadkiem wypełnia dziecię magię i... zatrzymuje je dla siebie. Luna, bo takie imię otrzymuje księżycowa dziewczynka, wywraca życie wiedźmy i jej towarzyszy do góry nogami, by następnie siać chaos dalej - w pozytywnym tego słowa znaczeniu.

Przyznam szczerze, że książka w wielu fragmentach mnie zasmuciła. Matka, walcząca o dziecko, zostaje uznana za chorą na umyśle, a wkrótce okazuje się, że Starsi (władza) wcale nie wierzy w istnienie wiedźmy, a dzieci pozostawiają w lesie, aby utrzymać swoje pozycje. Podobnie sytuacja ma się z rodzicielką Antaina, poczciwego chłopca, która chce wykorzystać syna do spełnienia własnych ambicji. Autorka za pomocą magicznego świata przedstawia problemy powszechne i za pomocą aluzji odnosi się do ludzkich wad. Jednocześnie pokazuje, że wśród zła jest i dobro, nadzieja, malując piękne obrazy bezinteresownej miłości, przyjaźni i dobroduszności, które widzimy m.in. w postaciach zwykle w bajkach negatywnych - wiedźmie, potworze i smoku. 

"Magiczne dzieci są niebezpieczne", każdego dnia powtarzał sobie Glerk. Kiedy akurat nie tulił Luny w ramionach. Albo jej nie śpiewał. Albo nie szeptał jej poezji do ucha, gdy spała. 

Dziewczynka, która wypiła księżyc to nie tylko przepiękna, poruszająca historia. Napisana jest po prostu baśniowo i - poza poruszającymi, pouczającymi i smucącymi serduszko elementami - są w niej zawarte także ogromne połacie znakomitego humoru, który rozbawi zarówno młodego czytelnika, jak i tego znacznie starszego. Dawno tak świetnie nie bawiłam się przy żadnej książce, a na pewno nie tak dobrze jak przy niej. Straciłam głowę dla Glerka, potwora kochającego poezję. Ta książka jest równie magiczna, jak jej główna bohaterka - a może nawet bardziej. Ale czy można być bardziej magicznym od dziewczynki, która wypiła czystą magię księżyca? 

- Moja droga, cytując słowa Poety: "Jakże głęboko mam to w...". 
- GLERKU! - zakrzyknęła Wiedźma z przerażeniem. - Cóż to za słownictwo! 

Jeśli chcecie podarować swojemu dziecku i sobie magiczną podróż przez meandry ludzkości i baśniowości - koniecznie sięgnijcie po Dziewczynkę, która wypiła księżyc. Jest ona dokładnie taka, jak napisał o niej New York Times - Nie sposób się od niej oderwać... Jest równie ekscytująca i w wielowarstwowa, jak klasyki Piotruś Pan czy Czarnoksiężnik z Krainy Oz. To pozycja, którą warto, a wręcz trzeba poznać. Polecam z całego serca.

Dodam jeszcze - bo to warto dodać, że przekładu tej powieści dokonała Marta Kisiel-Małecka, której pióro delikatnie odznacza się w treści. Zaintrygowani? :)

piątek, 23 czerwca 2017

Richard Adams "Wodnikowe Wzgórze"

Autorzy: Richard Adams
Tytuł: Wodnikowe Wzgórze
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 528
Ocena: 10/10
Wiek: 7+

Opis:

Uniwersalna opowieść o odwadze i woli przetrwania
Klasyka porównywana i stawiana na półkach obok Hobbita Tolkiena i cyklu o Narnii Lewisa
Bez dzieła Adamsa nie byłoby Harry’ego Pottera
 
Źle się dzieje w królikarni Sandleford. W miejscu, w którym króliki wiodą spokojny żywot, ma powstać nowe osiedle. Wygodne nory i zielone łąki zostaną unicestwione.
 
Nie jest łatwo opuścić swój dom. Stado kłapouchów pod wodzą dwóch niezłomnych braci – Piątka i Leszczynka – musi jednak wyruszyć w podróż w poszukiwaniu nowego miejsca na ziemi. Tak rozpoczyna się królicza epopeja. Nie trzeba dodawać, że po drodze naszych bohaterów czeka  mnóstwo przygód i jeszcze więcej niebezpieczeństw.
 
Wodnikowe Wzgórze to książka, którą pokochały miliony czytelników na całym świecie. Richard Adams stworzył dzieło uniwersalne, trafiające do serc wszystkich czytelników, bez względu na wiek. W świecie Adamsa króliki mają imiona, zorganizowaną społeczność, obyczaje, własną mitologię, język, a nawet poezję. Mają też coś absolutnie wyjątkowego – dar przewidywania przyszłości.
 
Andrzej Sapkowski wymienia Wodnikowe Wzgórze jako jedną ze 100 najważniejszych powieści fantastycznych wszech czasów. Do miłośników tej książki należą również Stephen King i J. K. Rowling. Dzieło Adamsa zostało zekranizowane, przeniesione na deski teatralne, przerobione na grę komputerową i słuchowiska radiowe. Ponadto prace nad nowym serialem opartym na Wodnikowym Wzgórzu rozpoczęły Netflix i BBC.
 
Nowe wydanie Wodnikowego Wzgórza w Wydawnictwie Literackim zdobią piękne ilustracje włoskiego artysty Alda Gallego.
 
„Jeżeli w księgarni nie ma miejsca dla Wodnikowego Wzgórza, to znaczy, że literatura dla dzieci umarła” „The Economist”
„Kreując idealnie osobną rzeczywistość, autor z niespotykaną głębią, jakby mimochodem, komentuje relacje międzyludzkie” „The Guardian”


Recenzja:

Literatura dziecięca wydaje się być dziś w rozkwicie. Wielość i różnorodność pozycji zdobiących rozległe księgarniane półki dedykowane najmłodszym, pozwala na wybredność, na poszukiwanie książki spełniającej nasze precyzyjnie określone wymagania. Zastanawiam się jednak ile z tych barwnych ptaków przetrwa próbę czasu. Ile z nich za pięćdziesiąt czy sto lat zasiądzie dumnie na półce z etykietą „klasyka”. Lekturom dziecięcym trudno się na nią wdrapać. Są jednak i w tej dziedzinie dzieła wyjątkowe, które przetrwały lata, stulecia nawet, wchodząc do klasyki literatury, do powiedzeń, przenośni, symboliki. To książki takie jak „Alicja w krainie czarów”, „Mały książę”, „Piotruś Pan”. Te dzieła są nie tylko pięknie napisane i pobudzają wyobraźnię przemyślaną fabułą, mają do zaoferowanie coś więcej. Wyznacznikiem ponadczasowości opowieści dla dzieci jest chyba to, czy dorosły znajdzie w niej warstwę zrozumiałą i nieinfantylną, do której będzie chciał wracać po latach – choćby podczas wspólnych lektur z własnym dzieckiem.

Na początek ustalmy jedno: zwierzęta mają instynkt, wyczuwają niebezpieczeństwo. Takim przeczuciem rozpoczyna się „Wodnikowe Wzgórze”. Królik Piątek obdarzony pewnym specyficznym darem widzenia więcej niż inni, wyczuwa coś złowrogiego, zbliżającą się zagładę królikarni. Jak to jednak często bywa, niewielu wierzy w przeczucia Piątka – są niezrozumiałe, dziwne, bez konkretów i zbyt przerażające, by dopuścić je do świadomości. Trudno być dziwadłem, którego nikt nie rozumie. Zatem Piątek z wiernym bratem Leszczynkiem i niewielką grupką królików które im zaufały, wyrusza w podróż na poszukiwanie bezpiecznego miejsca do życia.


Ta podróż jest nieco mroczna, przepojona lękiem i nadzieją, naznaczona niebezpieczeństwem i trudnymi decyzjami. W treści nie brak krwi: wszak sidła, walka, zagłada, wszak los króliczy. Jednak aura tajemniczości unosząca się niczym mgła nad opowieścią odrobinę łagodzi ten przekaz, ułatwia wędrówkę śladami królików. Nie każda śmierć, nie każdy dramat jest stawiany czytelnikowi przed oczy – o wielu rzeczach opowiadają posłańcy w kilku słowach, często oszczędzony jest nam bezpośredni widok makabry, o której jednak wiemy, że miała miejsce.


W opowieści pojawiają się postacie ze znanymi nam przywarami. Lęki, samooszukiwanie, wygoda kosztem godności – grzeszki nie tylko królicze. Nie będę zgadywała na ile autor w królikach chciał pokazać człowieka z jego niepokojami, potrzebami i wadami – myślę, że tu każdy odczyta książkę po swojemu. Trudno jednak nie dostrzec rzeczywistości wdzierającej się do opowieści, bo świat tu opisany nie jest spokojnym Stumilowym Lasem – niebezpieczeństwa są realne, wyniku walki nie sposób przewidzieć, a zaufanie obarczone jest prawdziwym ryzykiem. Bezpieczne miejsce, które odnajdują króliki nie jest rajem, w którym nic złego nie może się wydarzyć. Jednak choć śmierć istnieje w każdym zakątku i od niej króliki nie uciekną, chodzi jedynie o to, by to było zwykłe codzienne królicze niebezpieczeństwo, bez katastrof niosących zło nieznane.

Richard Adams w „Wodnikowym Wzgórzu” nie lukruje świata ukrywając przed młodym czytelnikiem wszelkie zło – i w tym paradoksalnie kryje się piękno opowieści. Oswajanie rzeczywistości nie może polegać na amputowaniu w przekazie tego, co nieprzyjemne. Świat jednak nie składa się tylko z trudów i bolączek, stąd też autor przemyca tu pewną dozę tajemniczości, jakby dając znać, że wiele spraw na tym „padole łez” zależy od postrzegania. Bo choć fabuła zasadza się na ucieczce przed czymś straszliwym i ostatecznym, to świat nie jest jednowymiarowy, nie polega jedynie na odczuwaniu lub unikaniu bólu. Przeczucia Piątka są wyrazem wiary w jakąś inną warstwę rzeczywistości, gdzie mroki niepewności rozjaśnia lampka głębszej wiedzy. Podobnie zakończenie książki daje nadzieję na rąbek cudu. Chyba wszyscy nosimy w sobie taką cichą nadzieję.

Recenzja została opublikowana również na portalu DużeKa. :)