Pokazywanie postów oznaczonych etykietą baśń. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą baśń. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 25 marca 2019

Feliks Salten - "Bambi. Opowieść leśna"

Autor: Feliks Salten
Tytuł: Bambi. Opowieść leśna
Wydawnictwo: Nowa Baśń
Data wydania: 12 grudnia 2018
Liczba stron: 250
Ocena: 8/10
Patronat Bajkowiru

Opis:

Bambi to mała sarna dorastająca w lesie pod opieką matki. Jednak jego życie nie jest tak beztroskie, jakby mogło się wydawać. Młody, naiwny Bambi musi nauczyć się jak przetrwać niebezpieczeństwa czyhające na niego za równo ze strony zwierząt, jak i ludzi.

Recenzja:
 
Bambi’ego głównie kojarzy się z ekranizacji Disney’a. Ja sama dotychczas znałam go jedynie w takiej formie i nie miałam pojęcia, że istnieje w powieściowym wydaniu. Teraz, dzięki wydawnictwu Nowa Baśń, miałam przyjemność poznać tę historię w pełni i – co tu dużo pisać – okazała się ona znacznie bardziej fascynująca niż wcześniej znany mi film animowany!

O fabule nie będę się roztrząsać, jednakże – poza właściwą historią dorastającego sarniątka, tytuł przedstawia znacznie więcej walorów. Od podszewki możemy poznać leśne życie, rozmaite istoty oraz prawa natury, które nawet dla dzieci nie powinny być tematami tabu. Jest tutaj m.in. poruszony ważny temat przygarniania zwierząt, które później – choć wypuszczone na wolność całe i zdrowe – nie są w stanie poradzić sobie w normalnym życiu. Felix Salten prezentuje w swej leśnej opowieści również wiele prawd na temat życia, miłości, rodziny, samotności oraz innych aspektów egzystencji – nie tylko zwierzęcej, ale i ludzkiej.

- … łatwo jest stać się sobie zupełnie obcymi...

Ogromnym atutem całości jest język powieści. Jest napisana fenomenalnie, poetycko, baśniowo. Śledzimy nie tylko mieszkańców lasu i ich rozmowy – ożywione są tutaj także liście. Na każdym kroku kryje się tutaj bajkowość. Nie zabrakło również morałów, właściwych dla powieści dziecięco-młodzieżowych. Każde zwierzę ma innych charakter, a wiele z nich jest pysznych, nietowarzyskich lub… niepewnych. Przez stereotypy i strach tracą szansę na przyjaźń…

W powieści nie brakuje również momentów strasznych, zapierających dech w piersi, a ich sprawcą są przede wszystkim ludzie, polujący na zwierzęta. Przedstawione to od ich strony robi na czytelniku ogromne wrażenie, porusza, budzi wstręt. Niemniej i my nie jesteśmy tutaj przedstawieni do końca jako czarne charaktery, jest w nas litość i chęć niesienia pomocy. Niestety – często tragiczna…

Bambi. Opowieść leśna to przepięknie wydana przyrodnicza opowieść o niesamowitym zwierzętach. To bajka, która uczy bawi i wzrusza. Nie potrafiłam oderwać się od zjawiskowych opisów, z zapartym tchem śledziłam losy tytułowego bohatera od najmłodszych lat, z poczciwym uśmiechem obserwując niewinne i pełne ciekawości dziecko, przy każdym niebezpieczeństwie drżąc o niego los, podziwiając mądrość i spokój, która w nim rozkwitła. Książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie i jestem przekonana, że jeszcze nie raz do niej powrócę. Polecam serdecznie.

niedziela, 17 lutego 2019

Jessie Burton - "Marzycielki"

Autor: Jessie Burton
Ilustracje: Angela Barrett
Tytuł: Marzycielki
Wydawnictwo: Literackie
Premiera: 27 lutego 2019
Liczba stron: 160
Ocena: 8/10

Opis:

Dla dwunastu córek króla Alberta śmierć królowej Laurelii oznacza nie tylko utratę matki. Decyzją ojca dziewczęta zostają objęte ścisłą ochroną. Odbiera się im ukochane lekcje, przedmioty, i – co najważniejsze – osobistą wolność.
Jednakże siostry, zwłaszcza najstarsza z nich, księżniczka Frida, nie zgadzają się na taki los. Jest coś, co nadal posiadają i czego ojciec nie może im odebrać: siła wyobraźni. Mogąc polegać wyłącznie na własnej pomysłowości, królewny podejmują walkę o życie na swoich warunkach.

Recenzja:

Bardzo lubię baśnie w klimacie Tysiąca i jednej nocy, a właśnie taką lekturę zapowiadała okładka oraz opis najnowszej książki Jessie Burton (Miniaturzystka, Muza). Moje skojarzenie było jak najbardziej trafne, bowiem Marzycielki okazały się magiczną opowieścią i jestem przekonana, że każdy miłośnik egzotycznych przygód się zakocha – niezależnie od wieku. 

Zacznę od tego, że Marzycielki to historia wielowymiarowa, która jest nie tylko baśnią o rezolutnych księżniczkach, ale także smutną gawędą o błędach i strachu. Młodsi czytelnicy bez wątpienia zakochają się w fantastycznych aspektach całości, jak choćby mówiące zwierzęta, harce na parkiecie z niedźwiedziami oraz inne, nietuzinkowe przygody. Sympatię budzi także dwanaście bohaterek o odmiennych charakterach i pasjach (jako ciekawostkę dodam, że narratorem powieści jest właśnie jedna z sióstr). Dorośli natomiast spojrzą na tę bajkę inaczej – można z niej wyczytać wiele prawd z życia wziętych i nie tylko. Żałoba i ból często zmieniają postrzeganie naszego świata, a z troski napędzanej strachem często można uczynić coś okrutnego… 

Bo choć niektóre rzeczy istnieją poza naszym zasięgiem, nie oznacza to wcale, że są nieprawdziwe.

Marzycielki ukazują także potęgę marzeń, wyobraźni oraz zachęcają do pielęgnowania swoich talentów i pasji. Baśniowy styl, który towarzyszy nam na każdej stronie opowieści, oczarowuje i tworzy niesamowitą, wręcz orientalną atmosferę. Podobnie ilustracje Angeli Barrett – one również zdają się krzyczeć do czytelnika, by nie bał się ponieść fantazji i… był po prostu sobą. Książka Jessie Burton zwyczajnie przelewa w czytelnika mnóstwo ciepła, mądrości i zachęca do bycia sobą. Bo bycie sobą oznacza swoistą wolność…

Dzięki Marzycielkom spędziłam czarujący wieczór, pełen refleksji, uśmiechu i tęsknoty. Jednakże, choć to powiastka na jeden wieczór, jestem przekonana, że ta przygoda pozostanie ze mną na długo. Polecam tę książeczkę zarówno dzieciom, jak i rodzicom – zostaniecie całkowicie oczarowani i porwani do miejsca wprost z najbarwniejszych snów. Ta powieść pozwala zrozumieć znaczenie prawdziwej wolności. 

wtorek, 12 lutego 2019

Liz Braswell - "Dawno, dawno temu… we śnie"

Autor: Liz Braswell 
Tytuł: Dawno, dawno temu… we śnie 
Seria: Mroczna Baśń 
Wydawnictwo: EGMONT 
Premiera: 13 lutego 2019 
Liczba stron: 352 
Ocena: 6/10 

Opis: 

A jeśli Śpiąca Królewna nigdy się nie obudzi? Smok został pokonany. Książę jest w zamku – gotowy obudzić królewnę pocałunkiem. Jednak gdy jego usta dotykają warg dziewczyny, książę zasypia. Ma jeszcze szansę uratować królewnę i jej poddanych… we śnie. Musi się śpieszyć bo szpiedzy Maleficent czyhają na Aurorę na każdym kroku. Czasu jest mało, ale jedno jest pewne. Ta bajka jeszcze się nie skończyła. 

Recenzja: 

Zarówno we współczesnych adaptacjach znanych baśni, jak i w powieściach dziecięco-młodzieżowych, często pojawiają się nowe wersje popularnych opowieści. Wydawnictwo EGMONT postanowiło wdać cykl Mroczna Baśń, w której zakończenie długo i szczęśliwie nie jest takie oczywiste. 

W Dawno, dawno temu… we śnie zostaje na nowo opowiedziana Śpiąca Królewna, która… wcale nie kończy się pocałunkiem. Jest on dopiero początkiem opowieści, bowiem książę ratujący królewnę przy pocałunku zasypia. Szczęście – w nieszczęściu – wciąż jest szansa na uratowanie królestwa, jednakże czasu jest niewiele… 

Muszę przyznać, że podeszłam do książki nieco sceptycznie, bowiem większość przeróbek tworów Disney’a nie przemawia do mnie. Z początku było mi ciężko, niemniej wraz z kolejnymi rozdziałami (bardzo krótkimi), akcja się rozkręca, a sama historia okazuje się niesamowicie pochłaniającą lekturą. Autorka wielokrotnie nas zaskakuje akcja pędzi, ciekawych rozwiązań nie brakuje i naprawdę byłam urzeczona kreatywnością Pani Braswell. Odrobinę przeszkadzała mi łatwość, z jaką bohaterom przychodzi mierzenie się z przeciwnościami losu, jednakże – jak i w klasycznej opowieści – trudności zawsze zostają pokonane, a dobro zwycięża. Przyznam szczerze, że liczyłam na mniej szczęśliwe zakończenie, ale no cóż – to powieść dla młodych czytelników, nastolatków. 

Spodobał mi się również styl powieści, bowiem kreacja językowa przypomina baśnie. Nie jest to jednak język ciężki, zaplątany, a prosty i zrozumiały. Historię czyta się z łatwością, to doskonale lekka poczytajka, która wciąga. I – jak wspominałam wcześniej – naprawdę zaskakuje, choć autorka mogła bardziej zaszaleć z tym mrokiem. 

Dawno, dawno temu… we śnie to Śpiąca Królewna jakiej nie znacie. Znajdziecie tutaj dzielnych bohaterów, liczne zwroty akcji oraz popularne baśniowe motywy. Jestem przekonana, że ten cykl podbije serca młodzieży, bowiem zarówno treść, jak i fantastyczne, mroczne wydanie są nietuzinkową gratką. Polecam serdecznie!

wtorek, 27 listopada 2018

Peter S. Beagle - "Ostatni jednorożec"

Autor: Peter S. Beagle
Tytuł: Ostatni jednorożec
Wydawnictwo: Nowa Baśń
Data wydania: listopad 2018
Liczba stron: 348
Ocena: 10/10
Patronat Bajkowiru

Opis: 

Jednorogini żyła w lesie liliowym i pędziła żywot samotny. Pewnego dnia ruszyła w podróż w poszukiwaniu podobnych sobie. W towarzystwie nieudolnego magika Szmendryka i nieustraszonej Molly po raz pierwszy od urodzin poznaje uroki i trudy życia. Jej droga wiedzie do zamku podupadłego monarchy – i do konfrontacji z bestią, która wytrzebiła jej gatunek.
Nowe wydanie zawiera sequel do powieści – nigdy nie wydaną w Polsce nowelę Dwa serca oraz zostało wzbogacone ilustracjami.

Recenzja:

Przyznam szczerze, że po Ostatniego jednorożca sięgnęłam dlatego, że… uwielbiam te istoty. Mam mnóstwo maskotek czy też koszulek z ich motywem, nawet w pracy otrzymałam na urodziny ręcznie zrobionego jednorożca. Po prostu kocham te istoty, ale nigdy żaden nie oczarował mnie tak jak ta powieść – a może raczej baśń...

Lecz ani próżność, ani nadzieja nie mogła zagłuszyć w niej przekonania, że ludzie się zmienili, a z nimi zmienił się cały świat, ponieważ zabrakło jednorożców. 

Od pierwszych stron zakochałam się w stylu powieści oraz zjawiskowym języku, którym operuje Peter S. Beagle. Malownicze opisy, myśli Jednorogini (tytułowej bohaterki), jej rozpaczliwe poszukiwania i ludzie nie wierzący już w istnienie jednorożców. Wszystko to opisane jest niezwykle emocjonalnie, porusza czytelnika, wręcz rzuca na niego czar i nawet po zakończeniu powieści go nie opuszcza. W niebezpiecznej podróży bohaterce towarzyszy magik o niewyparzonym języku i zbuntowana kobieta, a na swej drodze spotykają wiele przeciwności i zła. Jednorogini wpada w sidła fałszywej wiedźmy, postrzegana jest jedynie jako siwa klacz, a wkrótce… zatraca siebie. Czy odnajdzie i uratuje swoich pobratymców? 

Weź mnie ze sobą, dla żartu, na szczęście, na dobre i złe. Weź mnie ze sobą. 

Ostatni jednorożec jest niesamowicie wielowymiarowy. Ukazuje jak krzywdzące jest ocenianie po pozorach – wszak i tak świat roi się od fałszywych ocen, a nawet zmysły są w stanie nas okłamać. Nie należy też wierzyć wszystkiemu, co się słyszy. I to nie wszystko, książka roi się od prawd, w których często znajduje się odbicie samego siebie. A to nie wszystko, bo – jak wspominałam wcześniej – to również przepiękna powieść, pełna rozmaitych motywów. Gdzieś na kartach przewija się widmo Robin Hooda (wszak ludzie nie mogą obejść się bez bohaterów), a pewien gadający kot odrobinę przypomina futrzaka z Chersire - słowami, nie uśmiechem czy innymi aspektami). A może to natura kotów, mówienie zagadkami… 

Zerwałem zaręczyny z pewną księżniczką, a jeśli uważasz, że to żadne bohaterstwo, widać nie znasz jej matki. 

Dzieło Petera S. Beagle’a ma również humorystyczny wydźwięk. Wielokrotnie uśmiechnęłam się, gdy nagle bohaterami na chwilkę stawała się zdrada małżeńska pewnych ptaszków, przyśpiewki maga Szemryka rozbawiały mnie do łez, a niektóre dialogi po prostu doprowadzały do nieokiełznanego wybuchu śmiechu. Ale też i były fragmenty, gdy ogromnie się wzruszałam i prawdziwie płakałam, nie mogłam powstrzymać za nich łez. Ta książka to po prostu cudo – równie piękne jak jednorożce w tej powieści… 

Ostatni jednorożec to przepełniona magią, emocjami i nietuzinkowymi morałami powieść, nie tylko dla młodych czytelników. To historia przyjaźni, miłości i poszukiwań, nie tylko jednorożców, ale też prawdy, zrozumienia i… samego siebie. Cudowne ilustracje umilają lekturę, nie mogłam się na nie napatrzeć. Polecam z całego serca. Sequel Dwa serca jest równie mocny. 

Ona też go kochała. Dlatego pozwoliła mu odejść.

czwartek, 22 listopada 2018

Wendy Mass, Rebecca Stead - "Bob. Przyjaźń to magia, która nie przemija"

Bob Przyjaźń to magia, która nie przemija - Mass Wendy, Stead Rebecca | okładka
Autor: Wendy Mass, Rebecca Stead
Tytuł: Bob. Przyjaźń to magia, która nie przemija
Wydawnictwo: Young
Data wydania: 15 listopada 2018
Liczba stron: 232
Ocena: 8/10

Opis:

Prawdziwa przyjaźń może wszystko!
Livy wraz z mamą, tatą i młodszą siostrzyczką odwiedzają babcię w Australii. Ostatni raz byli u niej pięć lat temu.
Dziewczynka nie może oprzeć się wrażeniu, że zostawiła wtedy w domu babci coś bardzo, ale to bardzo dla niej ważnego.
W pokoju, który kiedyś należał do mamy Livy, znajduje się szafa. A w szafie czeka… Bob! Czy ten dziwny stworek, który wygląda jak zombie w przebraniu kurczaka jest tym, kogo zostawiła Livy?
Tak! Livy przypomniała sobie, że wyjeżdżając pięć lat temu od babci poprosiła Boba, aby poczekał na nią w starej szafie. I Bob czekał… Teraz nareszcie są razem! Mogą nareszcie wyjaśnić tajemnicę pochodzenia stworka i odszukać jego rodzinę. Tylko dlaczego kurczaki babci są wobec niego tak podejrzliwe?

Recenzja: 

Lubię sięgać po literaturę dziecięcą, która ma więcej do zaoferowania niż urocza fabuła z przekazem. Taką książeczką okazała się dla mnie Bob. Przyjaźń to magia, która nie przemija, bowiem jest ona doprawdy nietuzinkowa, a z całą pewnością jeden z jej bohaterów jest nieszablonowy. Mowa o tytułowym Bobie, zielonym zombie-niezombie w stroju kurczaka. Czyż nie jest to oryginalna postać już z samego opisu? 

Zacznijmy jednak od początku, choć na historii skupiać się nie zamierzam (no prawie). Opowieść przedstawioną w książce obserwujemy z dwóch punktów widzenia, bowiem narratorami powieści jest dziesięcioletnia (prawie jedenastoletnia) Olivia oraz Bob. Muszę przyznać, że bardziej przypadł mi do gustu drugi bohater, który jest nieziemsko uroczy, kochany, zabawny i… i po prostu absolutnie się w nim zakochałam! To bardzo pozytywna postać i jestem przekonana, że każdy go polubi, ale nie chcę ujmować przy tym Livy (bo tak zwykle jest nazywana) – ona również jest fajną postacią i z przyjemnością bym się z nią zaprzyjaźniła. Spodobała mi się również tajemnicza otoczka historii – nagłe zapominanie Boba oraz sama jego istota. Nie zdradzę jednak Wam kim jest ten bohater, bo popsuję Wam przyjemność czytania (a przynajmniej tę niespodziankę), podpowiem jedynie, że zdaje się mieć to związek z australijskimi podaniami… 

Poza interesującymi bohaterami (poboczni również są warci uwagi), tajemnicami oraz baśniowością, Bob... ma znacznie więcej do zaoferowania. Spodobał mi się sposób, w jaki autorka podejmuje tematy tęsknoty, przyjaźni, rodziny i wplata w to wszystko odrobinę magii. Książeczka ta zawiera absolutnie wszystko, co książka dla młodego czytelnika powinna zawierać: postaci, których nie sposób nie lubić, fantastyczne elementy, piękne i jednocześnie przystępne mądrości oraz… odrobinę bajecznych ilustracji! Muszę również dodać, że styl, w którym napisana jest książka, jest bardzo przystępny dziecku – lekki i humorystyczny – a rozdziały stosunkowo krótkie, dzięki czemu spokojnie można sobie lekturę przed snem dawkować. O ile to możliwe, bowiem książka wciąga od pierwszych stron i czyta się ją z zapartym tchem! 

Bob. Przyjaźń to magia, która nie przemija to przepiękna opowieść o tym, co dla każdego młodego czytelnika powinno być ważne. Porusza temat więzi w łagodny i pogodny sposób, choć – nie będę ukrywać – w wielu miejscach się wzruszyłam. Polecam tę książeczkę absolutnie każdemu czytelnikowi – nie tylko dzieciom, ale i dorosłym. Bo Bob jest baśniowy, magiczny, poetycki i jestem przekonana, że wywoła uśmiech na twarzy każdego. Książeczka ta jest idealna na prezent. Polecam z całego serca!

piątek, 19 października 2018

Gaëlle Callac - "Celestynka. Gwiazda na nocnym niebie"

Autor: Gaëlle Callac 
Ilustracje: Marie Desbons 
Tytuł: Celestynka. Gwiazda na nocnym niebie 
Wydawnictwo: Tekturka 
Rok wydania: 2018 
Liczba stron: 28 
Ocena: 8/10 

Opis: 

Celestynka to jedna z wielu zapałek mieszkających w cichym i przytulnym pudełeczku. Różni się jednak znacznie od swoich koleżanek. Celestynka marzy o wielkiej „zapałkowej” karierze. Wyobraża sobie siebie jako gwiazdę filmową. Chciałaby rozświetlić przepiękną choinkę lub wskazać drogę zbłąkanemu rozbitkowi. Nagle… pudełko otwiera się i Celestynka trafia w ręce małej, zziębniętej dziewczynki. Czy zapałka zdobędzie wymarzoną sławę? 

Recenzja: 

Jestem przekonana, że każdy z Was słyszał o opowieści Dziewczynka z zapałkami autorstwa Hansa Christiana Andersena. Gaëlle Callac na podstawie właśnie tej bajki (a w zasadzie na podstawie jej fragmentu) postanowiła stworzyć własną historię dla dzieci, opowiedzianą z perspektywy… jednej z zapałek. A zatytułowała ją niezwykle uroczo - Celestynka. Gwiazda na nocnym niebie. 

Książeczka została wykonana niezwykle pomysłowo. Przypomina pudełko do zapałek – po wysunięciu jej z tekturowej obudowy, otrzymujemy bajkę w twardej oprawie z zapałkami na okładce. Świetnie to wygląda i – co ważne – dzięki temu książeczka ma dodatkową ochronę. Rozbawił mnie także napis na odwrocie tego swoistego pudełeczka – 80 zapałek bezpiecznych. 

Opowieść o wyjątkowej zapałce jest króciutka, zmieszczona w zaledwie kilkunastu zdaniach. Każde słowo czyta się z przyjemnością, a główna bohaterka od razu budzi w czytelniku sympatię. Język opowieści jest lekki, odrobinę poetycki i ciepły. To historia o marzeniach, które potrafią się spotkać w najmniej oczekiwanym momencie. Zakończenie jest przepiękne! 

Nie tylko nietypowa forma książki oraz jej treść zasługują na uwagę. Ilustracje Marie Desbons są wprost magiczne – kolorowe, przejmujące i miejscami zabawne. Mojej siostrzenicy ogromnie spodobał się obrazek, na którym rozbitek podróżuje na głowie wielkiej ośmiornicy. 

Celestynka. Gwiazda na nocnym niebie to cudowna pozycja, z którą warto się zapoznać. Jestem przekonana, że dzieci będą zachwycone taką inną książką. Historia zapałki potrafi wzruszyć, rozbawić i rozpalić miłe ciepło w serduszku. Jestem zachwycona! Polecam tę książeczkę serdecznie! 

czwartek, 10 maja 2018

Kelly Barnhill - "Dziewczynka, która wypiła księżyc"

Autor: Kelly Barnhill
Tytuł: Dziewczynka, która wypiła księżyc
Wydawnictwo: Literackie
Data wydania: 9 maja 2018
Liczba stron: 360
Ocena: 10/10
Wiek: 10+ 

Opis: 

Od wieków mieszkańcy Protektoratu wierzą, że pobliski las zamieszkuje okrutna wiedźma, której gniew obłaskawić może tylko najmłodszy mieszkaniec osady złożony w ofierze złej czarownicy. Co roku pozostawiają więc w lesie niemowlę, licząc na to, że danina z niewinnego życia powstrzyma wiedźmę przed terroryzowaniem ich miasta.
Ale Xan jest dobra. Dom w leśnym zaciszu dzieli z mądrym potworem Glerkiem i maleńkim smokiem Fyrianem o wielobarwnych skrzydłach. Ratuje ona porzucone dzieci i oddaje w opiekę rodzinom po drugiej stronie lasu, karmiąc niemowlęta blaskiem gwiazd. Jednemu z nich przypadkowo daje jednak do wypicia blask księżyca, napełniając je magią o niewyobrażalnej mocy. Xan postanawia sama wychować tę niezwykłą dziewczynkę. Kiedy zbliżają się trzynaste urodziny Luny, jej moc przybiera na sile...
Mnożące się dokoła złowrogie znaki wzmagają strach mieszkańców Protektoratu. Jeden z nich postanawia zabić wiedźmę, by uwolnić swój lud od trwającego od lat terroru. Do czego doprowadzić może wiara w zabobony? Jak niebezpieczna jest moc, którą posiadła Luna i jak potoczą się losy Xan, Glerka oraz Fyriana, którzy stali się rodziną dziewczynki?

Recenzja: 

Czy po lekturze jakiejś powieści kiedykolwiek zabrakło Wam słów? Mi owszem - Dziewczynka, która wypiła księżyc sprawiła, że mam problem z napisaniem recenzji dla Was, a jest to nie lada wyczyn - zwykle z łatwością przelewam swoje myśli i uczucia do dokumentu tekstowego. A teraz po prostu... nie mogę znaleźć właściwych słów, aby o niej opowiedzieć. Oniemiałam z zachwytu, bo to najcudowniejsza historia, z jaką od wielu lat się spotkałam. Oczarowała mnie całkowicie! 

Zacznę może od tego, że nie jest to książeczka jedynie dla dzieci - dorośli odnajdą w niej wiele odniesień do współczesności i niesprawiedliwości jaką są m.in. stereotypy. Opowieść Kelly Barnhill, pod przykrywką fantastycznej przygody, niesie wiele mądrości i zachęca do snucia refleksji oraz realizowania własnych marzeń. Uczy także, że nie należy oceniać z góry i słuchać plotek - należy zawsze wpierw poznać daną sytuację lub osobę nim zacznie się wygłaszać własne opinie, a przede wszystkim - nie oceniać książki po okładce (aczkolwiek - że tak wtrącę - Dziewczynka, która wypiła księżyc ma przepiękną okładkę, prawda?) - wygląd osoby nie zawsze świadczy o człowieku, pozory bywają mylne. 

Xan jest wiedźmą - wizualnie po wieloma względami przypomina dużą ropuchę. Na domiar złego przyjaźni się z potworem i Absolutnie Tycim Smokiem. Mieszkańcy Protektoratu o tym nie wiedzą, ale mimo to boją się wiedźmy i każdego roku zostawiają niemowlę dla niej w ofierze. Xan ratuje dzieci i znajduje im kochające rodziny w innym miejscu, aż pewnego dnia zakochuje się w dziewczynce o ciemnych oczach. Przypadkiem wypełnia dziecię magię i... zatrzymuje je dla siebie. Luna, bo takie imię otrzymuje księżycowa dziewczynka, wywraca życie wiedźmy i jej towarzyszy do góry nogami, by następnie siać chaos dalej - w pozytywnym tego słowa znaczeniu.

Przyznam szczerze, że książka w wielu fragmentach mnie zasmuciła. Matka, walcząca o dziecko, zostaje uznana za chorą na umyśle, a wkrótce okazuje się, że Starsi (władza) wcale nie wierzy w istnienie wiedźmy, a dzieci pozostawiają w lesie, aby utrzymać swoje pozycje. Podobnie sytuacja ma się z rodzicielką Antaina, poczciwego chłopca, która chce wykorzystać syna do spełnienia własnych ambicji. Autorka za pomocą magicznego świata przedstawia problemy powszechne i za pomocą aluzji odnosi się do ludzkich wad. Jednocześnie pokazuje, że wśród zła jest i dobro, nadzieja, malując piękne obrazy bezinteresownej miłości, przyjaźni i dobroduszności, które widzimy m.in. w postaciach zwykle w bajkach negatywnych - wiedźmie, potworze i smoku. 

"Magiczne dzieci są niebezpieczne", każdego dnia powtarzał sobie Glerk. Kiedy akurat nie tulił Luny w ramionach. Albo jej nie śpiewał. Albo nie szeptał jej poezji do ucha, gdy spała. 

Dziewczynka, która wypiła księżyc to nie tylko przepiękna, poruszająca historia. Napisana jest po prostu baśniowo i - poza poruszającymi, pouczającymi i smucącymi serduszko elementami - są w niej zawarte także ogromne połacie znakomitego humoru, który rozbawi zarówno młodego czytelnika, jak i tego znacznie starszego. Dawno tak świetnie nie bawiłam się przy żadnej książce, a na pewno nie tak dobrze jak przy niej. Straciłam głowę dla Glerka, potwora kochającego poezję. Ta książka jest równie magiczna, jak jej główna bohaterka - a może nawet bardziej. Ale czy można być bardziej magicznym od dziewczynki, która wypiła czystą magię księżyca? 

- Moja droga, cytując słowa Poety: "Jakże głęboko mam to w...". 
- GLERKU! - zakrzyknęła Wiedźma z przerażeniem. - Cóż to za słownictwo! 

Jeśli chcecie podarować swojemu dziecku i sobie magiczną podróż przez meandry ludzkości i baśniowości - koniecznie sięgnijcie po Dziewczynkę, która wypiła księżyc. Jest ona dokładnie taka, jak napisał o niej New York Times - Nie sposób się od niej oderwać... Jest równie ekscytująca i w wielowarstwowa, jak klasyki Piotruś Pan czy Czarnoksiężnik z Krainy Oz. To pozycja, którą warto, a wręcz trzeba poznać. Polecam z całego serca.

Dodam jeszcze - bo to warto dodać, że przekładu tej powieści dokonała Marta Kisiel-Małecka, której pióro delikatnie odznacza się w treści. Zaintrygowani? :)