Pokazywanie postów oznaczonych etykietą jednorożce. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą jednorożce. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 15 maja 2022

Joris Chamblain & Lucile Thibaudier - "Enola i niezwykłe zwierzęta. Tom 1"

 


Scenarzysta: Joris Chamblain
Ilustrator: Lucile Thibaudier
Tytuł: Enola i niezwykłe zwierzęta. Tom 1 
Wydawnictwo: Egmont
Data wydania: 09.03.2022
Liczba stron: 68
Wiek: 3+
Ocena: 8/10

Opis:

Początek przygodowej serii dla dzieci o Enoli, niezwykłej weterynarce specjalizującej się w pomaganiu stworom z baśni i legend. Pierwszy album zbiorczy zawiera dwa tomy oryginalne: „Niesforny gargulec” i „Na ratunek jednorożcom”. Enola jest gotowa ruszyć na koniec świata, aby ratować dziwne istoty będące w potrzebie lub niebezpieczeństwie. Pewnego dnia zostaje wezwana do miasteczka, gdzie gargulec zdobiący dach kościoła ciągle oblewa wodą ludzi wychodzących z mszy. Co poradzić na niegrzeczne zachowanie potworka? Może Enola znajdzie sposób. Zaraz potem będzie musiała pomóc jednorożcom, które mają poważne kłopoty!

Scenarzystą „Enoli” jest Joris Chamblain, współautor wielu opowieści dla dzieci, w tym znanych polskiemu czytelnikowi „Pamiętników Wisienki”. Lucile Thibaudier to publikująca od kilku lat graficzka, która zdobyła uznanie rysunkami do komiksów napisanych właśnie przez Chamblaina, m.in. do cyklu „Sorcières sorcières”.

Recenzja:


Niezwykłe zwierzęta i niezwykła dziewczynka specjalizująca się w ich leczeniu są bohaterami nowej serii komiksowej od wydawnictwa Egmont. Dziewczynka o fioletowych włosach już swoim wizerunkiem wywołuje sympatię, a gdy poznamy historie z jej udziałem, polubimy ją jeszcze bardziej. Tom 1 Enoli i niezwykłych zwierząt zawiera dwie opowieści. Zagrożone zostaje życie występujących w nich zwierząt, ale także bliskim z ich otoczenia. Czy młoda lekarka postawi trafną diagnozę i uratuje swoich pacjentów? Te fantastyczne historie w swojej metaforycznej treści zawierają też przesłanie o sile miłości i konieczności życia w zgodzie. 

Tom pierwszy, jak już wcześniej wspomniałam: zawiera dwie historie. Pierwsza z nich jest zatytułowana Niesforny gargulec. Dlaczego niesforny? Bo ochlapuje wodą ludzi wychodzących z kościoła. Nic nie pomaga, by odwieść go od tych niecnych uczynków. Wkrótce ma zostać rozbity, ale... o pomoc zostaje poproszona weterynarka Enola. Czy pani doktor wraz ze swoim pomocnikiem postawią trafną diagnozę i zdołają uchronić gargulca przed zagładą? Historia jest krótka, ale interesująca. Chcemy poznać przyczynę problemów stworzenia i drżymy o jego los. Zakończenie i rozwiązanie sprawy również nam się podobało. Niesie ono ze sobą piękne przesłanie o miłości, potrzebie bliskości i życiu rodzinnym. Jest to naprawdę fajna opowiastka. 


Druga część komiksu nosi tytuł Na ratunek jednorożcom. Pomiedzy pewną grupą ludzi a jednorożcami powstaje konflikt, w wyniku którego zostaje zagrożone życie tych niezwykłych stworzeń. I tutaj do akcji wkracza Enola, by przeprowadzić śledztwo oraz postawić odpowiednią diagnozę. Dlaczego jednorożce zaczynają czuć się i zachowywać podejrzanie? Czy młoda lekarka znajdzie przyczynę i zapobiegnie najgorszemu? Ta opowieść opiera się na fakcie, że niekiedy w skutek naszych działań możemy zaszkodzić innym, choć było to całkiem niezamierzone z naszej strony. Bedziemy świadkami konfliktu, małej fali agresji, ale także poczujemy się zaintrygowani tajemniczą przyczyną choroby jednorożców, chcąc poznać jej źródło i rozwiązanie.



Komiks ma duży format A4 i twardą oprawę. Prezentuje się bardzo ładnie. Bajkowe rysunki umilają czas czytania i pobudzają wyobranię, by można zobaczyć w myślach rozgrywające się wydarzenia. Sama bohaterka zaś to osoba, którą łatwo polubić. Kocha zwierzęta i stara się jak może, by je ratować. Zarówno sposób bycia weterynarki, jak i jej wygląd zachwycają. Zwłaszcza fioletowe włosy, o których wspomniałam na początku. Moja sześcioletnia bratanica była nimi urzeczona. Towarzysz Enoli, czyli kot Maneki również wzbudza pozytywne uczucia. Z pewnością zarówno chłopcy jak i dziewczynki przepadające za historyjkami z tajemnicą, niebezpieczeństwem i detektywistycznymi wątkami, chętnie poznają Enolę i niezwykłe zwierzęta. 

Komiks zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont. 

poniedziałek, 30 listopada 2020

Jenny McLachlan - "Powrót do Krainy Smoków"

Autor: Jenny McLachlan
Ilustracje: Ben Mantle
Tytuł: Powrót do Krainy Smoków
Cykl: Kraina Smoków (tom 2)
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Data wydania: 30 września 2020
Liczba stron: 320
Ocena: 9/10

Opis:

Kiedy Artur i Rose byli mali, w wyobraźni wyruszali do Krainy Smoków. Trafiali tam przez rozkładane łóżko stojące na strychu dziadka. Teraz bliźnięta nie mogą się doczekać powrotu do Krainy. Ale kiedy tam wracają, nie ma czasu na zwiedzanie, ponieważ ich wróg – Wroniak (strach na wróble) czyha na ich życie.
Tajemnicza skrzynia w Krainie Smoków zawiera rzeczy, które zawsze najbardziej przerażały bliźnięta, a jeśli Wroniak ją przejmie, Kraina Smoków znajdzie się w ogromnym niebezpieczeństwie.
Wkrótce Artur i Rose wyruszają na kolejną ekscytującą przygodę w towarzystwie starych przyjaciół i nowych sprzymierzeńców. Ale czy dotrą do skrzyni, zanim zrobi to Wroniak?
A jeśli otworzą skrzynię, co w niej zobaczą?

Recenzja:

Kraina Smoków bardzo przypadła nam do gustu, dlatego ogromnie się ucieszyłam, gdy zauważyłam kontynuację tej serii o jakże wymownym tytule - Powrót do Krainy Smoków. Fantastycznie było ponownie spotkać się z Arturem i Rose i wybrać się z nimi na kolejne niesamowite przygody! I wiecie co? Przeczytaliśmy całość w jedno popołudnie!

Kontynuacja okazała się dla nas znacznie lepsza niż tom pierwszy. Przede wszystkim więcej tutaj zabawy i akcji, mnóstwo niespodzianek i nowych zagrożeń (i starych – znów ten Wroniak!), więc i emocji także nie zabrakło, a i nie można narzekać na brak fascynujących postaci (piraci, jednorożce). Najmilej zaskoczyło mnie tutaj rodzeństwo, które jest głównymi bohaterami serii – naprawdę fantastycznie czyta się o takiej szalonej i współpracującej (prawie zawsze) parze.

Jenny McLachlan odkrywa tutaj przed czytelnikiem nowe rejony tytułowej Krainy Smoków, częstując nas pełną wyobraźni lekturą. Jej styl jest przebajeczny – przystępny, humorystyczny, a i bardzo trafnie przelewa na papier uczucia, które dręczą bohaterów. Fenomenalnie też tutaj ugryzła postać Rose – która wiecznie zgrywa twardzielkę (i we wcześniejszym tomie była doprawdy irytująca) – a jednak… tutaj potrzebuje pomocy i potrafi ją przyjąć. Chyba każdy z nas ma gorsze chwile, prawda? Dzięki tej prawdziwości emocji książeczkę czyta się szybko i przyjemnie!

Nie można zapomnieć także o oprawie graficznej tej serii, bo ilustracje (i mapka!) są po prostu cudowne, choć – podobnie jak przy wcześniejszych tomach – tak i tutaj niektóre są odrobinę mroczne – szczególnie ta z postacią Wroniaka. Brrr! Ten strach na wróble przyprawia mnie o dreszcze!


Powrót do Krainy Smoków to kolejna kapitalna przygoda w nietuzinkowym świecie, zaserwowana przez Jenny McLachlana dla małego czytelnika. Jestem przekonana, że każde dziecko z przyjemnością wybierze się w podróż z Arturem i Rose, aby uratować ukochany świat. Czy bohaterom się uda? I co znajdą w tajemniczej skrzyni z opisu? Tego Wam nie zdradzę! Ale podpowiem Wam, że… książeczkę polecam z całego serca! :)

sobota, 16 lutego 2019

Laura Ellen Anderson - "Amelka Kieł i Bal Barbarzyńców", "Amelka Kieł i Władcy Jednorożców"

Autor: Laura Ellen Aderson
Tytuły: Amelka Kieł i Bal Barbarzyńców, Amelka Kieł i Władcy Jednorożców
Wydawnictwo: Literackie
Data wydania: październik 2018/styczeń 2019
Liczba stron: 224. 240
Ocena: 7/10

Opis:

Tom 1: Poznajcie Amelkę Kieł, małą uroczą wampirkę, która zdecydowanie wolałaby bawić się ze swoją Dyńką, niż tańczyć na Balu Barbarzyńców. Jednak gdy rozpieszczony syn króla porywa jej pieszczocha, dziewczynka musi opracować śmiały plan ratunkowy.

Tom 2: Do Amelki, Dyńki, Florki i Kostka dołączą tym razem rozpieszczony, ale w sumie dobroduszny następca tronu, książę Tadżin oraz jego ojciec – już nie tak straszny - król Vladimir. Ta upiorrrrna drużyna podejmie się zadania, które przyprawiłoby o dreszcze niejednego mieszkańca Nokturnii – wyprawy do Królestwa Światła…

Recenzja:

Cykl o Amelce Kieł już kilka miesięcy temu wpadł mi w oko za sprawą uroczej szaty graficznej, jednakże nie byłam do końca do niej przekonana. Dopiero motyw jednorożców zdołał mnie przekonać i… teraz żałuję, że nie sięgnęłam po tę serię wcześniej, bowiem jest strrrrrrrrrrrasznie zabawna, pomysłowa i pełna pozytywnej energii! 

Obie książeczki zaskoczył mnie pod wieloma względami. Przede wszystkim przepełnione są humorem, który przypadnie do gustu nie tylko dziecku, ale i nieco starszemu czytelnikowi. Mnóstwo tutaj gagów oraz zabawnych przeróbek znanych rzeczy, jak choćby perfumy Dolce & Grobana. Na łopatki również rozłożył mnie fakt, że najgroźniejszymi istotami dla mieszkańców Nokturnii są jednorożce, wróżki i aniołkokociołaki (te ostatnie są szczególnie słodkie). Urzekło mnie również zwierzątko Amelki – Dyńka, która jak sama wskazuje jest dynią – dynią o naturze szczeniaczka! Pozostali bohaterowie także zasługują na uwagę, jednakże nie będę na ich temat się rozpisywać, aby nie niszczyć niespodzianki. Możecie być jednak pewni, że są doprawdy różnorodni i… pochodzą z różnych światów! 


Ważnym aspektem obu książeczek jest także ukryte w treści mądrości, właściwe dla dziecka. W tej delikatnie mrocznej opowieści (wszak wampiry i inne istoty mroku muszą być odrobinkę obrzydliwe) jest mnóstwo miejsca dla prawdziwej przyjaźni, wsparcia oraz marzeń. Każda przygoda Amelki zdaje się nieść ze sobą przekaz – m.in. aby nie oceniać po pozorach. Bo – jak się okazuje – nie zawsze wszystko, w co wierzymy, jest prawdą. 

Jak się okazuje, nie tylko pisanie Laurze Ellen Anderson idzie doskonale, ale rysowanie również, bowiem to najlepiej zilustrowana seria, z jaką spotkałam się od naprawdę długiego czasu. Rysunki są po prostu fantastyczne, klimatyczne, cieszą oczy i budzą uśmiech na ustach czytelnika. Kreska autorki jest po prostu… przerażająco śliczna i nawet teraz, po skończonej lekturze, chętnie zaglądam do ich wnętrza, aby nacieszyć oczy tymi cudami. Najbardziej lubię ilustracje, na których jest wcześniej wspomniana Dyńka! Pomysł na pupila głównej bohaterki jest po prostu nieziemski… 

Obie części serii - Amelka Kieł i Bal Barbarzyńców oraz Amelka Kieł i Władcy Jednorożców – to fajniutkie opowieści, idealne dla młodego czytelnika. Główna bohaterka jest inteligentną dziewczynką (a raczej wampirką), z które każde dziecko – i nie tylko – wesoło spędzi czas. Jeśli szukacie nietuzinkowej opowieści o przyjaźni i niepowtarzalnych przygodach, koniecznie sięgnijcie po ten cykl! Strrrrrrrrrrrrrasznie dobra zabawa gwarantowana!

wtorek, 27 listopada 2018

Peter S. Beagle - "Ostatni jednorożec"

Autor: Peter S. Beagle
Tytuł: Ostatni jednorożec
Wydawnictwo: Nowa Baśń
Data wydania: listopad 2018
Liczba stron: 348
Ocena: 10/10
Patronat Bajkowiru

Opis: 

Jednorogini żyła w lesie liliowym i pędziła żywot samotny. Pewnego dnia ruszyła w podróż w poszukiwaniu podobnych sobie. W towarzystwie nieudolnego magika Szmendryka i nieustraszonej Molly po raz pierwszy od urodzin poznaje uroki i trudy życia. Jej droga wiedzie do zamku podupadłego monarchy – i do konfrontacji z bestią, która wytrzebiła jej gatunek.
Nowe wydanie zawiera sequel do powieści – nigdy nie wydaną w Polsce nowelę Dwa serca oraz zostało wzbogacone ilustracjami.

Recenzja:

Przyznam szczerze, że po Ostatniego jednorożca sięgnęłam dlatego, że… uwielbiam te istoty. Mam mnóstwo maskotek czy też koszulek z ich motywem, nawet w pracy otrzymałam na urodziny ręcznie zrobionego jednorożca. Po prostu kocham te istoty, ale nigdy żaden nie oczarował mnie tak jak ta powieść – a może raczej baśń...

Lecz ani próżność, ani nadzieja nie mogła zagłuszyć w niej przekonania, że ludzie się zmienili, a z nimi zmienił się cały świat, ponieważ zabrakło jednorożców. 

Od pierwszych stron zakochałam się w stylu powieści oraz zjawiskowym języku, którym operuje Peter S. Beagle. Malownicze opisy, myśli Jednorogini (tytułowej bohaterki), jej rozpaczliwe poszukiwania i ludzie nie wierzący już w istnienie jednorożców. Wszystko to opisane jest niezwykle emocjonalnie, porusza czytelnika, wręcz rzuca na niego czar i nawet po zakończeniu powieści go nie opuszcza. W niebezpiecznej podróży bohaterce towarzyszy magik o niewyparzonym języku i zbuntowana kobieta, a na swej drodze spotykają wiele przeciwności i zła. Jednorogini wpada w sidła fałszywej wiedźmy, postrzegana jest jedynie jako siwa klacz, a wkrótce… zatraca siebie. Czy odnajdzie i uratuje swoich pobratymców? 

Weź mnie ze sobą, dla żartu, na szczęście, na dobre i złe. Weź mnie ze sobą. 

Ostatni jednorożec jest niesamowicie wielowymiarowy. Ukazuje jak krzywdzące jest ocenianie po pozorach – wszak i tak świat roi się od fałszywych ocen, a nawet zmysły są w stanie nas okłamać. Nie należy też wierzyć wszystkiemu, co się słyszy. I to nie wszystko, książka roi się od prawd, w których często znajduje się odbicie samego siebie. A to nie wszystko, bo – jak wspominałam wcześniej – to również przepiękna powieść, pełna rozmaitych motywów. Gdzieś na kartach przewija się widmo Robin Hooda (wszak ludzie nie mogą obejść się bez bohaterów), a pewien gadający kot odrobinę przypomina futrzaka z Chersire - słowami, nie uśmiechem czy innymi aspektami). A może to natura kotów, mówienie zagadkami… 

Zerwałem zaręczyny z pewną księżniczką, a jeśli uważasz, że to żadne bohaterstwo, widać nie znasz jej matki. 

Dzieło Petera S. Beagle’a ma również humorystyczny wydźwięk. Wielokrotnie uśmiechnęłam się, gdy nagle bohaterami na chwilkę stawała się zdrada małżeńska pewnych ptaszków, przyśpiewki maga Szemryka rozbawiały mnie do łez, a niektóre dialogi po prostu doprowadzały do nieokiełznanego wybuchu śmiechu. Ale też i były fragmenty, gdy ogromnie się wzruszałam i prawdziwie płakałam, nie mogłam powstrzymać za nich łez. Ta książka to po prostu cudo – równie piękne jak jednorożce w tej powieści… 

Ostatni jednorożec to przepełniona magią, emocjami i nietuzinkowymi morałami powieść, nie tylko dla młodych czytelników. To historia przyjaźni, miłości i poszukiwań, nie tylko jednorożców, ale też prawdy, zrozumienia i… samego siebie. Cudowne ilustracje umilają lekturę, nie mogłam się na nie napatrzeć. Polecam z całego serca. Sequel Dwa serca jest równie mocny. 

Ona też go kochała. Dlatego pozwoliła mu odejść.

środa, 12 lipca 2017

Opracowanie zbiorowe - "Gru, Dru i minionki. Agnes kocha jednorożce"



Autor: Opracowanie zbiorowe
Tytuł: Gru, Dru i minionki. Agnes kocha jednorożce
Wydawnictwo: EGMONT
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 29
Ocena: 10/10
Wiek: 3-7 lat

Opis:

Minionki powracają, a wraz z nimi Gru i jego córki. Agnes całe życie marzyła, aby zaadoptowała ją kochająca rodzina (i tę już znalazła) oraz o jednorożcu. Dowiedz się więcej o Agnes i jej miłości do tych magicznych stworzeń. Razem z dziewczynką przeżyj jej największą przygodę w pogoni za jednorożcem.

Recenzja:

Agnieszki kochają jednorożce i jest to niezaprzeczalny fakt (jako Agnieszka z już niemal dwudziestopięcioletnim stażem mogę Was o tym z czystym sumieniem zapewnić). Podejrzewam, że niejedna mała dziewczynka marzy o posiadaniu, lub chociaż spotkaniu na swojej drodze właśnie jednorożca. Ta książeczka jest o jednej z nich.

To historia najmłodszej z adoptowanych córek Gru – Agnes, która w wyścigu popularności staje w szeregu z samymi minionkami. Choć to książka związana z minionkowym uniwersum, same minionki występują w niej sporadycznie, zaledwie – dwa lub trzy razy. To Agnes i miłość do pewnych magicznych zwierzątek są głównymi bohaterkami tej pozycji. W końcu urocza, słodka i przy tym absolutnie bezkompromisowa w spełnianiu marzeń czarnowłosa dziewczynka jest spoiwem tej cudacznej, patchworkowej rodzinki.
Książeczka jest streszczeniem losów Agnes i jej sióstr znanych ze wszystkich minionkowych filmów. Towarzyszymy jej w momentach najważniejszych dla małej dziewczynki, gdzie adopcja i wygranie pluszowego jednorożca są traktowane na równi. To podróż w kierunku spełniania marzeń, opowieść o przyjaźni dziecka i przytulanki oraz o poświęceniu, jakiego Agnes jest w stanie się podjąć dla swojej rodziny (kiedy mama z tatą popadają w finansowe kłopoty, ona sprzedaje wszystkie swoje zabawki wraz z jednorożcem Pusiem). To również duża dawka wiary w baśnie i legendy, wgląd do świata widzianego oczami dziecka i podróż w poszukiwaniu mitycznego stworzenia.
Historia otrzymała przesympatyczną oprawę graficzną – liczne kadry z filmów umieszczono na kolorowych, pstrokatych tłach i opatrzono cudnymi rysunkowymi detalami jak jednorożce, serduszka i inne zawijaski gwarantujące porządną dawkę dziewczyńskich słodkości.
"Agnes kocha jednorożce" nie zawiera w sobie dużej ilości treści, zaledwie po kilka zdań na każdej stronie i to w zupełności wystarczy najmłodszym czytelnikom. Myślę, że fajnie sprawdzi się podczas pierwszych prób samodzielnego składania literek, bo czcionka jest duża i ciekawa wizualnie. Opowieść jest budowana zarówno przy pomocy tekstu, jak i komentarzy w dymkach i podpisach pod zdjęciami. Całość stylizowana jest na pamiętnik małej dziewczynki – pełen odręcznych rysunkowych bazgrołków, z powklejanymi fotografiami i tekstem piosenki o jednorożcach. To uwiecznienie pozornie błahych momentów, które dla Agnes są najważniejszymi w całym jej niedługim życiu.






Jestem bardzo mile zaskoczona jakością wydania tej pozycji – książka jest szyta i mimo niewielkiej objętości stron opatrzona twardą oprawą – wyszła zwycięsko ze starcia z moją małą Destrukcją. O dziwo nawet papierowe strony nie dają się wcale tak łatwo pognieść i wymiętolić. Warto jednak uważać na zewnętrzne rogi, które są dość ostre i mogą boleśnie dziabnąć przy nadmiarze entuzjazmu.

Krótkie partie tekstu, piękne kolory i urzekające szczegóły sprawiają, że to wymarzona lektura dla młodszych dzieci. I chociaż sugerowany przedział wiekowy odbiorcy to 3-7 lat, moja półtoraroczna córka przynosi ją do czytania kilka razy dziennie. I bez wstydu przyznaję, że czytam jej z przyjemnością, bo jak już pisałam na początku – sama mam wielką słabość do jednorożców.  

Przygody Agnes w poszukiwaniu wymarzonego jednorożca zrecenzowałam dla Was dzięki uprzejmości wydawnictwa EGMONT.