Pokazywanie postów oznaczonych etykietą surrealizm. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą surrealizm. Pokaż wszystkie posty

sobota, 16 maja 2020

Grzegorz Kasdepke - "Ale kosmos! To znowu Bodzio i Pulpet"

Autor: Grzegorz Kasdepke
Ilustrator: Daniel de Latour
Tytuł: Ale kosmos! To znowu Bodzio i Pulpet
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Rok wydania: 2020
Liczba stron: 128
Ocena: 7/10
Wiek: 6-10   

Opis:
Kosmici są wszędzie… Na szczęście czujni Bodzio i Pulpet rozpoczęli przygotowania! Nie do końca odpowiada to może ich nauczycielom, ale kto by się tym przejmował. Jest tyle spraw do załatwienia. Na przykład trzeba przećwiczyć loty w kapsule kosmicznej, nauczyć się łapać kosmostop, wynaleźć urządzenie do wykrywania złych emocji czy przerobić mikrofalówkę na portal kosmiczny… Jeśli lubicie się śmiać, przeczytajcie tę książkę. Ona jest po prostu fantastyczna!
 
Seria "Poczytam ci, mamo" to bogato ilustrowane książki wyróżniające się dużą czcionką i tematyką bliską dzieciom. Polecamy dla początkujących czytelników!

Recenzja: 

Wiele osób słyszało różne rzeczy na temat ufoludków, czy też tak zwanych kosmitów, niestety niewiele z nich widziało je naprawdę. Jednak nie można tego powiedzieć o tytułowych bohaterach najnowszej książki Grzegorza Kasdepke z serii Poczytam Ci mamo od wydawnictwa Nasza Księgarnia, czyli o Bodziu i Pulpecie, znanym już niektórym młodym czytelnikom z tego, że mają kontakt z Obcymi. Ale kosmos! To znowu Bodzio i Pulpet to długo wyczekiwana kontynuacja przygód dwóch niesfornych chłopców, których głównym zainteresowaniem są przybysze z zaświatów i powiedzmy, że też po prostu astronomia. Czym tym razem zaskoczą nas owi bohaterowie i czy pani Troć nie straci w końcu swojej anielskiej cierpliwości do nich? Oj będzie musiała się mocno pilnować, z tymi gagatkami bowiem niekiedy jest bardzo ciężko zachować stalowe nerwy...

Podobno, kosmici są wszędzie, trzeba się tylko dobrze rozejrzeć. Pomysł na poprowadzenie fabuły udał się autorowi znakomicie. Jest ciekawie, zabawnie i nieprawdopodobnie. Przygotujcie się zatem na wszystko. Startujemy!



Niesforni bohaterowie, niecodzienne przygody, kłopoty i psikusy. Z tym wszystkim będziemy mieli do czynienia czytając opowieść o Bodziu i Pulpecie. Pomimo tego, iż jest to druga odsłona ich zwariowanych perypetii, to bez problemu można sięgnąć po nią bez znajomości poprzedniej. Nie ma w niej nawet nawiązania do pierwszej części, z wyjątkiem może krótkiego wstępu od autora. Mój syn bardzo polubił tych chłopców i chętnie przysłuchiwał się ich historii, niektóre rozdziały czytał nawet sam. W konsekwencji oboje mieliśmy dużo frajdy podczas poznawania tych niecodziennych wydarzeń będących udziałem jego literackich rówieśników. 

Chłopcy wyróżniają się co prawda niechęcią do nauki i wpadaniem w tarapaty, ale poniekąd przez to są właśnie tacy interesujący. Najważniejsze, że mają swoje zainteresowania, które z pasją rozwijają i chcą zarazić nimi także nas samych. Autorowi udało się stworzyć charakternych, realistycznych i wyrazistych bohaterów, do których z łatwością można się przywiązać.

"Mieliście napisać o tym, ile pracy was czeka i jaka to będzie praca, żeby osiągnąć wasze cele i marzenia! - wybuchnęła pani Troć. - Tak czy nie?!
- No właśnie... - przytaknął Bodzio. - A podróże kosmiczne to głównie nuda i spanie...
- Całe lata w kapsule hibernacyjnej - wsparł go Pulpet.
- Nieruchomo - dodał Bodzio.
- Trenujemy na każdej lekcji - zapewnił Pulpet."

 Powrót Bodzia i Pulpeta okazał się wręcz spektakularny. Ich perypetie są tak zaskakujące, że aż trudno im się już dziwić. Jest ich bardzo wiele. Począwszy od zjadania przez chłopców Obcych w swoich kanapkach, poprzez odgrywanie roli własnego taty i pisanie nieprawdopodobnie pomysłowych wypracowań, aż po zdobycie wyróżnienie za zasługi w ramach nawiązania kontaktu z pozaziemskimi inwestorami i na galaktycznej wakacyjnej wycieczce kończąc. Z nimi naprawdę nie można się nudzić. Książka ta jest idealna dla chłopców, zwłaszcza tych ośmioletnich i nieco starszych, ale nie tylko. Myślę, że niejedna dziewczynka także polubi Bodzia i Pulpeta.





Książka w twardej okładce z szytym grzbietem, została wydana na najwyższym poziomie. Przyjemnie i wygodnie się ją trzyma w rękach. Ma także przystępny format i czcionkę, która ułatwia dzieciom samodzielne czytanie. Rysunki Daniela de Latour są po prostu fantastyczne, a do tego kolorowe i zabawne. Całość tekstu została podzielona przez autora na dwadzieścia siedem rozdziałów. Jedne są krótsze, inne dłuższe, ale każdy niesie ze sobą jakąś niespotykaną historyjkę, czy też anegdotkę. Przy dłuższych rozdziałach trzeba się bardziej skupić, żeby zrozumieć niektóre sceny. Jednak większość z nich ma prosty przekaz. Zabrakło mi trochę przemycenia w nich wartościowego przesłania, jak to było w pierwszej odsłonie przygód Bodzia i Pulpeta. Natomiast w tej części autor postawił przede wszystkim na humor, co trzeba przyznać, że wyszło mu znakomicie.

Ale kosmos! To znowu Bodzio i Pulpet to zwariowana opowieść dla dzieci lubiących poznawać zabawne historyjki, rodem z nie z tego świata. Mamo usiądź wygodnie w fotelu. Dziecko tym razem poczyta Tobie. Przekonaj się, jakie to wspaniałe uczucie. Chciałoby się rzec: ale kosmos!

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Nasza Księgarnia.

sobota, 26 października 2019

Zbigniew Dmitroca - "Owady i kwiaty"



Autor: Zbigniew Dmitroca
Ilustracje: Chiara Bordoni
Tytuł: Owady i kwiaty. Akademia mądrego dziecka. A to ciekawe!
Wydawnictwo: Egmont
Data wydania: 14.08.2019
Liczba stron: 22
Ocena: 7/10
Wiek: 3-7 lat

Opis:

To seria książeczek dla dzieci i rodziców do wspólnego czytania, oglądania i poznawania świata. Zabawne wierszyki, sympatyczne postacie i barwne ilustracje odkrywają przed dziećmi świat przyrody i świat wyobraźni, świat przygód i świat emocji.

Recenzja:

Razem z dziećmi przepadamy za wszystkimi książkami, które są wydane w nietypowy sposób. Mam tu więc na myśli ruchome elementy, otwierane okienka, błyszczące strony i tym podobne urozmaicenia nadające każdej publikacji dla najmłodszych, niezwykłego, swoistego charakteru. Tym razem pokusiłam się o zamówienie książeczki z dziurkami od wydawnictwa Egmont. Owady i kwiaty przyciągnęły moją uwagę nie tylko oryginalną formą wydania, ale także piękną okładką i obietnicą odkrywania tajemniczego świata przyrody. Czy zatem warto uwierzyć jej opisowi i sięgnąć po tę dość nietypową propozycję czytelniczą dla najmłodszych? Uprzedzę, że owa nietypowość przejawia się nie tylko w sposobie wydania, ale również w treści i ilustracjach. Zanim rozwinę ten aspekt, na początek mam dla was kilka słów wstępu nawiązujących do naszych wrażeń o całości publikacji. Oto one:

Są książki, do których trzeba dorosnąć lub dojrzeć. Zarówno jeśli chodzi o te dla osób pełnoletnich, jak i o te, dla dzieci. Co półtorarocznego brzdąca może zainteresować w Owadach i kwiatach? Z wielką pasją będzie wkładał swoje rączki w każdą dziurkę oraz nienaturalnie wyginał strony. Mój maluch nie potrafi jeszcze docenić piękna jej ilustracji ani przekazu treści. Zatem polecam ją starszym pociechom - zupełnie tak jak sugeruje wydawca - trzylatkom, czterolatkom, pięciolatkom... bez ograniczeń wiekowych w tę stronę. To oni najwięcej osiągną z obcowania z tą właśnie książeczką. Docenią jej realizm magiczny i  poczują się zachęcone do własnej interpretacji wierszy a nawet może do stworzenia swoich historyjek o wspomnianych w książeczce osobnikach oraz przedstawicielkach pięknego świata flory.



Owady i kwiaty to zbiór jedenastu czterowersowych wierszyków, za pomocą których dzieci mogą poznać różne gatunki tytułowych stworzeń i roślinek. Wśród nich występują te powszechnie znane, ale autor wspomina także te słyszane po raz pierwszy, nawet przeze mnie. Charakterystyczny jest przekaz owych wierszy, gdyż nadają one owadom cech ludzkich i przedstawiają ich w sytuacjach zarezerwowanych zwyczajowo dla człowieka. Ta abstrakcyjność musi zostać więc zaakceptowana przez czytelników. Nie zdziwcie się zatem, że motyl robi zdjęcia, pluskwa maluje kwiatki a skorek wycina z płatków dzikiej róży serca na wisiorek. W mojej opinii wiersze mają swój urok, chociaż są nierealne to zachęcają do popuszczenia wodzy fantazji i to jest w nich najpiękniejsze. Ważne, że dzieci mogą poznać nazwy jedenastu owadów i kwiatów, co jest niewątpliwym plusem tej publikacji. W tekście są one pogrubione i napisane wielkimi literami, dzięki czemu starszym dzieciom będzie łatwiej je zapamiętać. Zauważyć to możecie na załączonych do recenzji zdjęciach oraz w poniższym cytacie:

"Na KLEMATIS weszła
Senna GĄSIENICA
Przeciąga się, ziewa,
Nic jej nie zachwyca."



Tekturowe, duże strony o zaokrąglonych rogach są dość wytrzymałe. Dziurki w książeczce są wykonane bardzo pomysłowo - kolejna jest mniejsza od poprzedniej - co sprawia, wrażenie jakbyśmy zbliżali się do środka kwiatu wraz z przewracanie kolejnych kartek książki. Na uwagę zasługują również nietypowe, piękne i wielobarwne ilustracje, które świat przyrody przedstawiają jako całość składającą się z elementów krawieckich i papierniczych - kwiaty wykonane z tkanin i bibuły sprawiają wrażenie jakby to była bardzo starannie wykonana praca młodego artysty. Widać więc, że nie tylko tekst jest tu abstrakcyjny, ale również ilustracje, co nadaje tej książeczce specyficznej magii, wykraczającej poza realia otaczającego nas świata. Oczywiście takie zobrazowanie owadów i kwiatów odzwierciedla ich prawdziwą kolorystykę, kształt i całościowy wygląd a poprzez oderwanie od rzeczywistości jest bliższe niemal każdemu dziecku. Mogą znaleźć się osoby, do których nie przemówi taka forma przekazu. Jednak my do nich nie należymy. Poznając w taki sposób niewielki ułamek przyrody, przy okazji warto wspomnieć dzieciom, że poezja rządzi się swoimi prawami i niekoniecznie musi przedstawiać świat takim, jakim jest naprawdę, co ma swój cel i nie jest wcale niewłaściwe.





Owady i kwiaty to zbiór jedenastu wierszyków z niezwykłymi ilustracjami skutecznie pobudzającymi wyobraźnię najmłodszych czytelników. Ich nierzeczywisty przekaz nadaje publikacji magii i oryginalności. Piękne wydanie zachwyca i sprawia, że książeczkę można przeglądać bez końca.


Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont.

sobota, 12 października 2019

Małgorzata Strękowska-Zaremba - "Lilana"

Autor: Małgorzata Strękowska-Zaremba
Tytuł: Lilana
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Rok wydania: 2019
Liczba stron: 192
Ocena: 8/10
Wiek: 10-14 lat

Opis: 

Nie szukali Lilany, to ona na nich czekała...
Wracając z wakacji, rodzice Natalii nagle gubią drogę i trafiają do zanurzonej w zieleni osady, o której zapomniał cały świat. W Lilanie życie płynie inaczej - zupełnie jak w tajemniczym ogrodzie zamkniętym w butelce. Pewnie dlatego mama, tata,  Natalia, a nawet mały Kajtek, czują, że tylko tutaj mogą być naprawdę szczęśliwi. Choć chyba najbardziej mama, która po zamieszkania w szklanym domu zawsze wypełnionym światłem wreszcie zaczyna się uśmiechać...
Zatopiona w słońcu i zieleni osada ma jednak wiele niepokojących sekretów. Natalia przekonuje się o tym, gdy spotyka w lesie ogromne ćmy o oszronionych skrzydłach, a potem odkrywa, że nikt poza nią ich nie widzi. Czy to możliwe, by Lilana żądała zapłaty za podarowane jej rodzinie szczęście?

Recenzja: 

Życie to nie prosta układanka, której elementy można z łatwością do siebie dopasować. Każdy z nas na swojej drodze ma wzloty i upadki. Czasami widzimy wszystko w czarnych barwach, a innym razem świat jawi nam się w wesołych kolorach. Niestety można zauważyć, że wszelkie trudy, problemy i zmartwienia przychodzą szybko i znienacka a pozbyć się ich nie jest wcale tak łatwo. Codziennie więc trzeba znajdować siłę na to, by z nimi walczyć. Niekiedy trudno jest jednak znaleźć odpowiedni sposób na poradzenie sobie z nimi. Łatwiej jest uciec, ale nie da się zniknąć tak, by nie ranić innych. Każdy ma swoje potrzeby, swoje winy, swoje lęki i swoje wady. Czytanie książek poruszających trudne tematy uzmysławia nam, jaka jest istota danego problemu. Lilana to historia przedstawiająca skomplikowane relacje rodzinne, zwłaszcza pomiędzy matką a dziećmi. Chociaż dedykowana jest dla czytelników od dziesiątego roku życia to polecam ją jednak tym trochę starszym oraz także ich rodzicom, by zrozumieli, że nie wystarczy tylko być, bo do szczęścia potrzeba czegoś więcej...


Twórczość Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby jest mi już znana. Czytałam jej książkę pod tytułem Złodzieje snów, która również dotyka bolesnych w życiu dziecka spraw. O ile z poprzednią opowieścią autorki zapoznałam także swojego syna, to jednak z tą poczekam aż będzie w stanie docenić jej przekaz. Oczywiście nie zapomnę o niej, bo uważam iż porusza niezwykle ważne kwestie, o których trzeba rozmawiać z młodzieżą. Magiczna historia o uczuciach i życiu w pozornie szczęśliwej rodzinie zaskakująca swoim zakończeniem, jest naprawdę warta poznania. 

Czytając tę niezwykłą powieść przekonacie się, że z pewnością każdy człowiek chciałby odwiedzić tytułową Lilanę. Jest to bowiem miejsce idealne, zachwycające swoim pięknem, gdzie można odnaleźć szczęście. Jednakże nic nie trwa wiecznie i po pewnym, czasie nawet w "zaświatach" bohaterów dosięgają życiowe trudności. 


Natalia wraz z rodzicami oraz młodszym bratem przeprowadza się do tej urokliwej krainy. Szybko aklimatyzują się w nowym domu odzyskując spokój i radość, widoczny zwłaszcza w zachowaniu mamy. Wkrótce okazuje się, że to miejsce jest mroczne, dziwne i pełne sekretów. Nastolatka znajduje się w niebezpieczeństwie. Na jej drodze pojawia się bowiem pewna osoba nazywana strażniczką, która ma potężne moce. Nikt oprócz Natalii i jej nowej koleżanki Anieli nie dostrzega niczego niezwykłego. Jakie jest zatem zadanie dziewczyny? Czy będzie umiała sobie z nim poradzić? Dodatkowo wszystko w jej rodzinie zaczyna się komplikować. Brak zainteresowania ze strony matki może doprowadzić do rozbicia emocjonalnego i zniszczyć szczęście całej rodziny...

Ta opowieść nie jest jednoznaczna w swoim przekazie. Odniosłam wrażenie. że za pomocą opisanych wydarzeń i scen autorka pozwala każdemu czytelnikowi na własną ich interpretację. Warto podsunąć tę książkę starszym dzieciom i porozmawiać z nimi o uczuciach bohaterów a także konsekwencji pewnych zachowań. Z tego też względu uważam, iż warto podwyższyć górną granicę wiekową jej odbiorców. Chociaż to też zależy od ich dojrzałości i otwartości na trudniejsze tematy. W tym przypadku jest to samotność i brak porozumienia na linii rodzic-dziecko, co pojawia się nazbyt często. Może ta lektura będzie impulsem do zmiany i zwrócenia większej uwagi na własne uczucia, zarówno dorosłego, jak i jego pociechy.


Bez wątpienia można więc stwierdzić, że ta opowieść nie jest ani trochę banalna. Czytelnik poznaje uczucia głównej bohaterki, a przede wszystkim jej strach i smutek z powodu samotności, wynikającej zwłaszcza z braku zainteresowania ze strony matki. Nierzeczywiste elementy fabuły, jak iluzja i moc panowania nad życiem, podkręcają akcję, tajemniczość i grozę tej historii. Abstrakcja łączy się z rzeczywistością w sposób zaskakujący i niespodziewany. Każdy zatem może się nią zainteresować i przejąć. Autorka nie nazywa jednak niczego wprost, swoim stylem zachęca do  własnych przemyśleń i analizy fabuły. Podczas czytania byłam ciekawa dalszego jej rozwoju. Chciałam odkryć, co jest tu prawdą a co tylko wymysłem nastolatki i jaki ma to wszystko sens. Zakończenie jednak nie rozwiało moich domysłów, wręcz przeciwnie - zaskoczyło mnie i sprawiło, że musiałam dłuższą chwilę się nad nim zastanowić. Jeżeli więc wasze starszaki lubią nietuzinkowe  i wartościowe historie, magiczne i niejednoznaczne, to ta jest właśnie dla nich.

Wydanie w twardej oprawie jest godne piątki z plusem. W książce nie ma ilustracji. Rozdziały początkowo są dość krótkie, jednak wraz z rozwojem wydarzeń, nabierają objętości. Rozpoczynają się one od krótkiego opisu zdjęć "fabularnej" rodziny, po czym przechodzą we właściwą historię. Autorka pisze przystępnym stylem, chociaż opowieść ta nie jest prosta i jednoznaczna. Intryguje, zadziwia i zmusza do refleksji każdego, kto po nią sięgnie. Zdecydowanie można ją zaliczyć do literatury z górnej półki.


Małgorzata Strękowska-Zaremba w Lilanie  opisuje przygodę, która wyzwala w czytelniku wiele emocji i myśli. Dodatkowej wartości nadają jej poprowadzone w przemyślany sposób wątki surrealistyczne. Nie pozostajemy obojętni na los bohaterów i z łatwością angażujemy się w ich przeżycia. Warto więc poznać tę historię i zastanowić się nad jej przekazem. To wartościowa lektura dla starszych dzieci i ich rodziców.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Nasza Księgarnia.