Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zabawne perypetie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zabawne perypetie. Pokaż wszystkie posty

sobota, 6 marca 2021

Madlena Szeliga - "Rodzina sztućców"; "Rodzina sztućców 2"

Autor: Madlena Szeliga
Ilustracje: Sławomir Zatorski
Tytuły: Rodzina sztućców; Rodzina sztućców 2
Wydawnictwo: Aromat słowa
Rok wydania: 2017; 2018
Liczba stron: 40
Wiek: 3+
Ocena: 7/10

Opis:
  
Przedstawiamy pierwszą część nowej serii kolorowych, niebanalnie ilustrowanych książek o wyjątkowej rodzinie Sztućców. Znajdziemy w nich ciepłe i zabawne historie, o tym, co dzieje się w naszej kuchni, kiedy z niej wychodzimy. Opowieści o perypetiach rodziny Sztućców rozbudzają wyobraźnię i pomagają wprowadzić dzieci w zaczarowany świat kuchni.

Część pierwsza zawiera trzy opowieści. Sztućce przeprowadzają się do nowej szuflady, Dziadek Nóż szuka nowej żony,a mały Widelczyk podgląda Tatę przy pracy. W żadnej z tych historii nie brakuje ani przygody, ani humoru. Następne części już wkrótce!

***

W drewnianej szufladzie mieszka pięcioosobowa rodzina. Dziadek Nóż o ciętym języku, Tata Widelec z potężną szczęką, Mama Łyżka o opływowych kształtach oraz dzieci: Łyżeczka i Widelczyk. Nie da się powiedzieć, że żyją zgodnie. Ale na pewno żyją ciekawie. Przedstawiamy kolejną część nowej serii kolorowych, niebanalnie ilustrowanych książek o wyjątkowej rodzinie Sztućców. Znajdziemy w nich ciepłe i zabawne historie, o tym, co dzieje się w naszej kuchni, kiedy z niej wychodzimy. Opowieści o perypetiach rodziny Sztućców rozbudzają wyobraźnię i pomagają wprowadzić dzieci w zaczarowany świat kuchni.

Recenzja:

Doczekałam się właśnie niebanalnego zaskoczenia spowodowanego pomysłem na książki dla dzieci, a konkretnie na jej bohaterów. Były zwierzęta, samochody, prawdziwi ludzie, więc przyszedł czas na coś oryginalnego. Na co? Na sztućce! Poznanie tej rodziny może wzbudzić niemałą sensację. Z pewnością dzieci zainteresuje ta nietypowa społeczność. Czy Rodzina Sztućców zapewni im fantastyczną czytelniczą przygodę? Na pewno ich perypetie okażą się dla nich interesujące - zwłaszcza, że są oparte na doświadczeniach człowieka i praw rządzących w realnym świecie. Niektóre wydarzenia będą zrozumiałe tylko dla starszych dzieci, potrafiących dostrzegać i zrozumieć ironię płynąca z czytanego tekstu. Posiadając tę umiejętność odbiorą te historyjki jako bardzo ciekawe i zabawne.

Muszę przyznać, że tacy nietypowi bohaterowie od razu zwrócili uwagę moich synów. Z zainteresowaniem przyglądali się nieco dziwnym i specyficznym ilustracjom z książek. Młodszy z nich - niespełna trzylatek - nazywał sztućce i szybko zapamiętał rolę jaką każdy z nich pełni w tych opowieściach, to znaczy że Dziadek jest Nożem, Tata to Widelec, mama - Łyżka, a dzieci - Łyżeczka i Widelczyk. Chociaż akurat jemu trudno było skupić się na czytanym przeze mnie tekście, więc zdecydowanie wolał przyglądać się obrazkom. Z tego też względu książki polecam nieco starszym dzieciom, a my z pewnością jeszcze za jakiś czas do nich wrócimy. Jak myślicie, co się dzieje w kuchni pełnej sztućców? Niech wasze dzieci przekonają się same, bowiem ta publikacje to także dowód na to, że nasza wyobraźnia nie ma granic i warto tworzyć i opowiadać niemożliwie niemożliwe historie. Niech Rodzina Sztućców zachęci ich do takich twórczych działań i rozbudzi w nich kreatywność.

Pierwsza część tej serii składa się z trzech krótkich, zabawnych opowieści. Oczywiście najpierw zapoznany się z członkami Rodziny Sztućców oraz będziemy świadkami ich przepychanek dotyczących poszukiwania nowego miejsca zamieszkania. A co się może zdarzyć, gdy Dziadek Nóż zacznie szukać żony? Na pewno nie obędzie się bez pewnych komplikacji. Na koniec poznamy historyjkę o małym Widelczyku, który będzie poszukiwał własnej tożsamości. Perypetie tej specyficznej społeczności dają powody do uśmiechu i w ciekawy sposób odnoszą się do rzeczywistości prawdziwych ludzi. Dzieci przekonają się, że każdy potrzebuje własnej przestrzeni oraz też towarzystwa oraz jak ważne są więzi rodzinnie, zwłaszcza taty z synem. Poruszono tu zatem ciekawe tematy i ukazano je w niestandardowy j i nieco symboliczny sposób, co zachęca czytelników do własnej analizy i rozmyślania nad treścią publikacji.


Druga część, a więc Rodzina Sztućców 2 także zawiera trzy krótkie rozdziały, z których każdy wprowadza czytelników w niezwykłe przygody tej specyficznej społeczności. Co tym razem im się przydarzy? Zrobi się nieco niepokojąco, bowiem zaginie Łyżeczka, a później cała rodzina stanie oko w oko, a raczej metal w plastik ze sztucznymi sztućcami. Na koniec dowiemy się, czy Widelec pamięta o rocznicy ślubu i jakim prezentem uraczy swoją małżonkę. Perypetie te są przedstawione w sposób humorystyczny mimo ich pozornej powagi. Takie rozwiązanie może nauczyć dzieci dystansu do pewnych spraw oraz wspierać w nich rozwój dobrego poczucia humoru. Niewątpliwie historyjki te wzbudzają radość, a autorka zadziwia swoją pomysłowością.



To, co od razu rzuca się w oczy to niestandardowy format wydania tych książek i specyficzne ilustracje. Książki są naprawdę duże, do tego wydane w twardej oprawie. Na pewno nie jest wygodnie dziecku trzymać je samemu, ale można z tym sobie poradzić. Ilustracje zaś nie skradły mojego serca, są dość chaotyczne i nie mają w sobie uroku, ale najważniejsze jest to, że można rozpoznać członków Rodziny i nie ma z tym problemu nawet dwulatek. Jeśli lubicie nietypowo wydane książki, nietypowe historyjki i nietypowych bohaterów, na pewno będziecie zadowoleni ze znajomości z Rodziną Sztućców. Dla mnie jest w niej nieco za dużo tej nietypowości, ale pomysł na serię uważam za dość intrygujący. Przyjemnie było być obserwatorem tych wydarzeń, które zdecydowanie wprawiają w dobry nastrój.

Rodzina sztućców i Rodzina sztućców 2 to wyróżniająca się pod wieloma względami seria dla dzieci o przygodach tytułowej społeczności. Opowieści te bawią, w ironiczny sposób odzwierciedlając życie zwykłych ludzi. Z pewnością wszystkim czytelnikom nie będzie trudno utożsamić się z bohaterami i po prostu ich polubić. Spodziewamy się kolejnej części i z chęcią po nią sięgniemy.

Książki zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Aromat Słowa. 

sobota, 16 maja 2020

Grzegorz Kasdepke - "Ale kosmos! To znowu Bodzio i Pulpet"

Autor: Grzegorz Kasdepke
Ilustrator: Daniel de Latour
Tytuł: Ale kosmos! To znowu Bodzio i Pulpet
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Rok wydania: 2020
Liczba stron: 128
Ocena: 7/10
Wiek: 6-10   

Opis:
Kosmici są wszędzie… Na szczęście czujni Bodzio i Pulpet rozpoczęli przygotowania! Nie do końca odpowiada to może ich nauczycielom, ale kto by się tym przejmował. Jest tyle spraw do załatwienia. Na przykład trzeba przećwiczyć loty w kapsule kosmicznej, nauczyć się łapać kosmostop, wynaleźć urządzenie do wykrywania złych emocji czy przerobić mikrofalówkę na portal kosmiczny… Jeśli lubicie się śmiać, przeczytajcie tę książkę. Ona jest po prostu fantastyczna!
 
Seria "Poczytam ci, mamo" to bogato ilustrowane książki wyróżniające się dużą czcionką i tematyką bliską dzieciom. Polecamy dla początkujących czytelników!

Recenzja: 

Wiele osób słyszało różne rzeczy na temat ufoludków, czy też tak zwanych kosmitów, niestety niewiele z nich widziało je naprawdę. Jednak nie można tego powiedzieć o tytułowych bohaterach najnowszej książki Grzegorza Kasdepke z serii Poczytam Ci mamo od wydawnictwa Nasza Księgarnia, czyli o Bodziu i Pulpecie, znanym już niektórym młodym czytelnikom z tego, że mają kontakt z Obcymi. Ale kosmos! To znowu Bodzio i Pulpet to długo wyczekiwana kontynuacja przygód dwóch niesfornych chłopców, których głównym zainteresowaniem są przybysze z zaświatów i powiedzmy, że też po prostu astronomia. Czym tym razem zaskoczą nas owi bohaterowie i czy pani Troć nie straci w końcu swojej anielskiej cierpliwości do nich? Oj będzie musiała się mocno pilnować, z tymi gagatkami bowiem niekiedy jest bardzo ciężko zachować stalowe nerwy...

Podobno, kosmici są wszędzie, trzeba się tylko dobrze rozejrzeć. Pomysł na poprowadzenie fabuły udał się autorowi znakomicie. Jest ciekawie, zabawnie i nieprawdopodobnie. Przygotujcie się zatem na wszystko. Startujemy!



Niesforni bohaterowie, niecodzienne przygody, kłopoty i psikusy. Z tym wszystkim będziemy mieli do czynienia czytając opowieść o Bodziu i Pulpecie. Pomimo tego, iż jest to druga odsłona ich zwariowanych perypetii, to bez problemu można sięgnąć po nią bez znajomości poprzedniej. Nie ma w niej nawet nawiązania do pierwszej części, z wyjątkiem może krótkiego wstępu od autora. Mój syn bardzo polubił tych chłopców i chętnie przysłuchiwał się ich historii, niektóre rozdziały czytał nawet sam. W konsekwencji oboje mieliśmy dużo frajdy podczas poznawania tych niecodziennych wydarzeń będących udziałem jego literackich rówieśników. 

Chłopcy wyróżniają się co prawda niechęcią do nauki i wpadaniem w tarapaty, ale poniekąd przez to są właśnie tacy interesujący. Najważniejsze, że mają swoje zainteresowania, które z pasją rozwijają i chcą zarazić nimi także nas samych. Autorowi udało się stworzyć charakternych, realistycznych i wyrazistych bohaterów, do których z łatwością można się przywiązać.

"Mieliście napisać o tym, ile pracy was czeka i jaka to będzie praca, żeby osiągnąć wasze cele i marzenia! - wybuchnęła pani Troć. - Tak czy nie?!
- No właśnie... - przytaknął Bodzio. - A podróże kosmiczne to głównie nuda i spanie...
- Całe lata w kapsule hibernacyjnej - wsparł go Pulpet.
- Nieruchomo - dodał Bodzio.
- Trenujemy na każdej lekcji - zapewnił Pulpet."

 Powrót Bodzia i Pulpeta okazał się wręcz spektakularny. Ich perypetie są tak zaskakujące, że aż trudno im się już dziwić. Jest ich bardzo wiele. Począwszy od zjadania przez chłopców Obcych w swoich kanapkach, poprzez odgrywanie roli własnego taty i pisanie nieprawdopodobnie pomysłowych wypracowań, aż po zdobycie wyróżnienie za zasługi w ramach nawiązania kontaktu z pozaziemskimi inwestorami i na galaktycznej wakacyjnej wycieczce kończąc. Z nimi naprawdę nie można się nudzić. Książka ta jest idealna dla chłopców, zwłaszcza tych ośmioletnich i nieco starszych, ale nie tylko. Myślę, że niejedna dziewczynka także polubi Bodzia i Pulpeta.





Książka w twardej okładce z szytym grzbietem, została wydana na najwyższym poziomie. Przyjemnie i wygodnie się ją trzyma w rękach. Ma także przystępny format i czcionkę, która ułatwia dzieciom samodzielne czytanie. Rysunki Daniela de Latour są po prostu fantastyczne, a do tego kolorowe i zabawne. Całość tekstu została podzielona przez autora na dwadzieścia siedem rozdziałów. Jedne są krótsze, inne dłuższe, ale każdy niesie ze sobą jakąś niespotykaną historyjkę, czy też anegdotkę. Przy dłuższych rozdziałach trzeba się bardziej skupić, żeby zrozumieć niektóre sceny. Jednak większość z nich ma prosty przekaz. Zabrakło mi trochę przemycenia w nich wartościowego przesłania, jak to było w pierwszej odsłonie przygód Bodzia i Pulpeta. Natomiast w tej części autor postawił przede wszystkim na humor, co trzeba przyznać, że wyszło mu znakomicie.

Ale kosmos! To znowu Bodzio i Pulpet to zwariowana opowieść dla dzieci lubiących poznawać zabawne historyjki, rodem z nie z tego świata. Mamo usiądź wygodnie w fotelu. Dziecko tym razem poczyta Tobie. Przekonaj się, jakie to wspaniałe uczucie. Chciałoby się rzec: ale kosmos!

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Nasza Księgarnia.

sobota, 28 marca 2020

Sam Hearn - "Sherlock Holmes i klątwa Baker Street"

Autor: Sam Hearn
Tytuł: Sherlock Holmes i klątwa Baker Street
Wydawnictwo: Amber
Data wydania: 02.03.2020
Liczba stron: 176
Ocena: 7/10
Wiek: 7+
 Patronat Bajkowiru

Opis:
  
Tom 2 nowej wspaniałej serii AKADEMIA PRZY BAKER STREET już ogromnie popularnej aż w 12 krajach!

• Nowatorska forma
• Świetny tekst i na każdej stronie kapitalne ilustracje jednego z najlepszych brytyjskich twórców,
• Notatki detektywa, wpisy z blogów, szkolne zadania i raporty prasowe.

ROZGRYWKA NABIERA TEMPA!
ŚLEDZTWO W TOKU!
(znowu)

Sherlock, John i Marta rozpoczynają właśnie nowy semestr w Akademii Baker Street. Od razu zauważają, że w szkole dzieje się coś nie z tej ziemi. Czy Sherlock rozwikła tajemnicę ducha z Baker Street? Czy może szkoła i wszyscy uczniowie... są przeklęci?


Recenzja:

Drugi tom przygód Sherlocka Holmes'a i jego przyjaciół to kolejna odsłona ich zakręconych przygód. Osobiście bardzo lubię serie książkowe i mam nawet wrażenie, że dzieci lubią je jeszcze bardziej. Szybciej bowiem przywiązują się do bohaterów i ze zniecierpliwieniem czekają na to, by ponownie się z nimi spotkać na stronach następnej książki. Kiedy otrzymałam przesyłkę z Sherlockiem Holmes'em i klątwą Baker Street miałam nadzieję, że jej zawartość wywoła uśmiech na twarzy mojego syna. Na szczęście się nie pomyliłam. Czym tym razem zaskoczył nasz młody detektyw? Jak zwykle zaimponował nam swoją inteligencją, zdroworozsądkowym myśleniem, niezawodną dedukcją i sprytem. Tym razem jego poczynania były już nieco przewidywalne. Mimo to nadal były dynamiczne i naprawdę mogą inspirować młodych. Kto wie, może nawet pobudzą w dzieciach żyłkę detektywistyczną i sami będą chcieli rozwiązywać podobne zagadki?


W tej części protagoniści będą musieli zmierzyć się z duchem nawiedzającym woźnego ze szkoły w Baker Street. Duchy od zawsze intrygują, niepokoją i wzbudzają zainteresowanie. Pomimo tak poważnego tematu nie trzeba się obawiać, bowiem autor przestawił tę opowieść w sposób humorystyczny i pozbawiony jakiejkolwiek formy, która mogłaby wystraszyć młodych odbiorców. Będzie ciekawie, to pewne. Zaufajcie mi.

"Kolejne przygody... Więcej kłopotów..."

Sherlock chciałby zdemaskować ducha pojawiającego się w szkole. Jego obecność wydaje mu się podejrzana. Rozpoczyna więc śledztwo, która doprowadza całą trójkę (Sherlocka, Martę i Johna) do szkolnych podziemi. Tam Holmes znajduje pradawną zagadkę, którą wraz z przyjaciółmi próbują rozwiązać. Czy Sherlock udowodni, że duch nawiedzający budynek szkoły nie jest prawdziwy? A może finał jego śledztwa będzie zupełnie inny? Tego musicie dowiedzieć się sami. Jedno jest pewne bohater nie osiada na laurach i stale drąży temat, by wszystko wskoczyło na swoje miejsce w jego głowie. Determinacja chłopca jest godna pozazdroszczenia. Z pewnością postawa Sherlocka zaimponuje niejednemu chłopcu a i dziewczynki mogą być nią zachwycone. Chociaż one mogą lepiej utożsamić się z Martą. I tutaj plus dla autora za to, że wprowadził do historii o młodym detektywie także dziewczęcą postać. Wszyscy w takim razie powinni być zadowoleni - i chłopcy i dziewczynki.


Warto zaznaczyć, że tej serii nie trzeba czytać po kolei, więc jeśli ktoś nie zna poprzedniej części, bez problemu może przeczytać najpierw tę. Chociaż zachęcam do poznania dwóch. Narratorem w książkach jest John Watson, którego osoba trochę niknie na tle poczynań tytułowego bohatera. Pomimo to on również ma pewien talent i podejmuje różne inicjatywy, które są warte naśladowania. Może pamiętacie jakie? Jeśli nie, to nic straconego. Zachęcam więc do lektury. Opowieść czyta się szybko a chęć odkrycia zagadki sprawia, że młodzi czytelnicy chcą dobrnąć do ostatniej strony jak najszybciej. Finał śledztwa jest do przewidzenia, ale to pozwala czytelnikom na wcielenie się w rolę samego detektywa i snucie własnych teorii o rzekomym duchu z Baker Street. Czytelnicy będą także ze zniecierpliwieniem obserwować poczynania bohaterów, zwłaszcza, że na horyzoncie pojawi się ukryty skarb, który trzeba odnaleźć. I tu autor zaskoczył nas wszystkich. Dzieci dowiedzą się, że skarb wcale nie musi lśnić. Brawa dla autora!

" Żył niegdyś człek, co skarb miał nieprzebrany
Lecz przepadł wraz z nim, przez czas pogrzebany.

Dawne to dzieje, więc dziś cenną zdobycz
Śmiałek nowy z ukrycia musi wydobyć.

(...)

Jeżeli bowiem ducha zbudzisz
Na wieki znikniesz z oczu ludzi!"

Forma wydania tej części nie różni się niczym od poprzedniej. Dla przypomnienia tym, którzy nie mieli jeszcze z nią styczności: książka jest mieszanką komiksu, wstawek z bloga, wiadomości i zwykłej powieści. W natłoku tych różnych form przekazu można się nieco pogubić. Czcionka nie jest zbyt przystępna dla początkujących czytelników, ale starsze dzieci nie powinny mieć większych problemów z jej odczytaniem. Ilustracje są ciekawe, skutecznie pobudzają dziecięcą wyobraźnię i ożywiają całą opowieść.



Sherlock Holmes i klątwa Baker Street to kolejna historia o detektywistycznych poczynaniach młodego Sherlocka. Wciąga, intryguje i udowadnia, że nawet najbardziej nierealistyczne wydarzenie można racjonalnie wyjaśnić. Czy duchy naprawdę istnieją? Nie dajcie się im przestraszyć!

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Amber.

Książka została wydana pod patronatem Bajkowiru.

piątek, 13 marca 2020

Julia Donaldson, Axel Scheffler - "Ćmony i Smeśki"


Autor: Julia Donaldson, Axel Scheffler
Tytuł: Ćmony i Smeśki
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Rok wydania: 2020
Liczba stron: 32
Wiek: 0-6 lat
Ocena: 8/10

Opis:

Daleko stąd na pewnej planecie wpada na siebie dwójka młodych kosmitów. Lecz Żaneta jest Ćmonką, Arturek zaś Smeśkiem, a wszyscy, WSZYSCY wiedzą, że Ćmony (które są czerwone i piją tylko różowe mleko) nie zadają się ze Smeśkami (które są niebieskie i piją wyłącznie czarną herbatę). Oburzona babcia Arturka i zdenerwowany dziadek Żanety rozdzielają zakochanych... ale to przecież nie może się tak skończyć!

Twórcy bestsellera "Gruffalo" powracają z opowieścią o uniwersalnym, a jednocześnie bardzo aktualnym przesłaniu! Daj się wzruszyć (i rozśmieszyć) historii tej niezwykłej miłości.

Recenzja:

Istnieją takie motywy, które sprawdzą się w każdej książce - czy to dla dorosłych, czy dla dzieci. Tak jest między innymi z sytuacją, w której mamy do czynienia z miłością, na drodze której stają przeszkody. Tutaj mamy natomiast do czynienia z czymś jeszcze fajniejszym - to jest niczym opowieść o Romeo i Julii, tyle że z happy endem, wszak to utwór skierowany dla dzieci.

Ćmony i Smeśki, zupełnie jak rodziny Montecchich i Capuletich, od dawien dawna są zwaśnione i tę wzajemną niechęć przekazują młodszym pokoleniom. Tymczasem dwójka młodych stworzeń, pochodzących z tych skłóconych "rodów", poznaje się i przekonuje, że to wcale tak nie wygląda. Lubią się, a w końcu zakochują, ale gdy dowiadują się o tym ich pobratymcy, za wszelką cenę starają się ich odizolować. Cóż robić? Pozostaje jedynie ucieczka na inną planetę. A gdy ich zniknięcie wychodzi na jaw, w pościg udają się i Ćmony, i Smeśki. Kiedy wracają po długim czasie na własną planetę, okazuje się, że zakochani już dawno tam na nich czekają, z kimś jeszcze :) Wdzięczna opowieść, prawda?

Jak to w przypadku Julii Donaldson bywa, tekst jest rymowany, dzięki czemu atrakcyjny dla dziecka, choć przyznaję z perspektywy czytającego na głos dorosłego - czasem idzie sobie połamać język, wtedy jest jeszcze śmieszniej :)




Ja skusiłam się na tę książkę z racji tego, że "Gruffalo" bardzo fajnie się u nas sprawdza. Autorka ma naprawdę ciekawe pomysły i styl, więc z niecierpliwością czekam na kolejne przetłumaczone na polski  książki lub na wznowienia tych, które zostały już wydane, ale nakłady się wyczerpały.

W moim odczuciu to książka dla nieco starszych dzieci niż maluchy, dla przedszkolaka będzie już taka w sam raz. Istnieją bardzo duże szanse na to, że się spodoba. Zwłaszcza że warstwa graficzna także jest pokręcona, zabawna, ale też miła dla oka.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Nasza Księgarnia.

sobota, 4 stycznia 2020

Jeff Kinney - "Dziennik Rowleya. Zapiski chłopca o złotym sercu"

Autor: Jeff Kinney
Tytuł: Dziennik Rowleya. Zapiski chłopca o złotym sercu 
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Rok wydania: 2019
Liczba stron: 224
Ocena: 9/10
Wiek: 6-14 

Opis: 

Cześć, pamiętacie mnie? Jestem Rowley Jefferson! Czyli naj-naj-najlepszy przyjaciel Grega Heffleya. I wiecie co? Teraz JA też prowadzę pamięt... to znaczy dziennik (Greg strasznie nie lubi tego słowa na "p", mówi, że "p" są dobre dla dziewczyn). Opisuję tu różne zdarzenia z naszego życia, straszne, śmieszne i tajemnicze, a przede wszystkim, w odróżnieniu od niektórych, NIGDY NIE ZMYŚLAM. (Tylko nie mówcie Gregowi, że piszę tę książkę, bo się wścieknie, że odgapiłem!).

Recenzja: 

Pisanie dziennika ma bardzo wiele zalet i dostarcza jego autorowi oraz czytelnikom mnóstwa wrażeń, gdy powrócą do niego za kilka lub kilkanaście lat. Niekiedy bowiem pamięć bywa zawodna a słowa na papierze są nieulotne i mogą im przypomnieć o wielu fantastycznych wydarzeniach z własnej przeszłości. Jeff Kinnley jest autorem dzienników, których główny bohater to dziecięca postać - Greg Heffley.  Jednak tym razem to jego przyjaciel będzie opowiadał ze swojej perspektywy o ich różnych, wspólnych perypetiach w Dzienniku Rowleya Jeffersona. Zapiskach chłopca o złotym sercu. W tym miejscu muszę z niejakim ubolewaniem przyznać, że nie czytaliśmy wcześniejszych książek z tej serii i chcielibyśmy jak najszybciej nadrobić zaległości. Czym zatem zachwycił nas ten dziennik? Przede wszystkim, nieporawnym humorem bijącym z niemal każdej jego strony, a także bohaterami, którzy są niezwykle zabawni, chłopięco realistyczni i niesamowicie zwariowani. Cieszę się, że Rowley poszedł śladami Grega i napisał swój własny pamiętnik i że mogliśmy go wspólnie z synem przeczytać.


Dzieci uwielbiają śmiech i zabawę. Uwielbiają psikusy,  dowcipy, a także lubią sobie dokuczać. W takim zachowaniu nie ma nic złego, jeśli te docinki nie sprawiają nikomu przykrości. Dlaczego o tym wspominam? Otóż, okazuje się, że Rowley żyje w cieniu Grega i spotyka go z jego strony wiele śmiesznych przykrości, które on przyjmuje z radością i nadal uważa, że jest jego naj-naj-najlepszym przyjacielem. Wydaje się to niemożliwe, a jednak. Poznajcie zatem bliżej relację tych dwóch niezwykłych chłopców, wyśmienicie się przy tym bawiąc. Kontrast pomiędzy nimi jest niezaprzeczalny a to rodzi wiele zabawnych sytuacji, z których mieliśmy ogrom radości.


"Ja i Greg codziennie rano idziemy do szkoły. Na ogół świetnie się ze sobą bawimy, chociaż czasem robię coś, co wyprowadza go z równowagi."

Rowley to bardzo przyjazna postać, gdyż bardzo dobrze się uczy i jest grzecznym chłopcem. Greg natomiast to jego charakterne przeciwieństwo. Ich znajomość jest pełna niezwykłych przygód i nieprawdopodobnych wydarzeń. Można z łatwością odczuć, że to Greg ma przewagę nad Rowleyem i lubi sobie z niego stroić żarty. Ten drugi jednak nie pozwala na maksa się wykorzystywać i pomimo tego, że widzi w przyjacielu największy autorytet, czasami wie, w jaki sposób się mu przeciwstawić. Pomimo drobnych niesnasek pojawiających się w relacji tych dwóch bohaterów, są oni przyjaciółmi i chętnie spędzają ze sobą czas. Jakie zabawne historie są ich udziałem? Tego dowiecie się z Dziennika Rowleya Jeffersona. Przezabawnego i bogatego w zwariowane sceny z udziałem dwóch intrygujących dzieciaków. 


Ta książka jest rewelacyjna nie tylko w treści, ale także w sposobie wydania i poprowadzenia fabuły. Wydarzenia w niej opisane są w większości absurdalne i bardzo śmieszne. Autor nawet poważne sprawy przedstawia w humorystycznym świetle, co zyskało nasze uznanie i dostarczyło nam powodów do głośnego śmiechu. Ciekawe rysunki wzbogacające opowieść Rowleya również są utrzymane w zabawnym tonie i ogląda się je z niemałym zainteresowaniem. Papier imitujący kartki z prawdziwego dziennika nadaje mu realistycznego charakteru, przez co odczuwamy jakby go naprawdę pisał chłopiec. Dziennik czyta się szybko, przygody bohaterów śmieszą, wciągają i nastrajają pozytywnie. Rowley i Greg dają przykład przyjaźni opartej na fascynacji i chęci poklasku. W tym miejscu warto uczulić dzieci na to, aby nie pozwałały się wykorzystywać rówieśnikom w zamian za ich uznanie i fałszywą przyjaźń, podobnie jak Rowley. Bo, by być takim jak on, trzeba mieć niezwykłe poczucie humoru i dystans do siebie, a nie każdemu jest to pisane. Mój syn był zachwycony pamiętnikiem Rowleya i nawet zabierał go ze sobą do szkoły, aby  mu stale towarzyszył i mógł poczytać go na przerwach.


Dziennik Rowleya Jeffersona. Zapiski chłopca o złotym sercu to fantastyczna książka pełna zwariowanych przygód. Zarówno fani Grega Heffleya jak i ci, którzy dopiero go poznają będą zachwyceni tą lekturą. Jeśli chcecie się pośmiać, to przy tej publikacji macie to zagwarantowane!

Książkę zrefenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Nasza Księgarnia.