Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rozrastanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rozrastanie. Pokaż wszystkie posty

środa, 10 października 2018

Anna Dewdney - "Gdzie jest małej lamy mama?"


Autor:
Anna Dewdney
Tytuł: Gdzie jest małej lamy mama?
Wydawnictwo: MANDO
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 34
Ocena: 8/10
Wiek: 2+

Opis:
Nie martw się, malutka Lamo,
to nie wstyd tęsknić za mamą.
Bądź pewna, że
pod koniec dnia
Mama się pojawi w drzwiach.

Specjalnie dla polskich dzieci tłumaczy Wojciech Mann.

Kiedy czytamy książki z dziećmi, dzielimy się innymi światami, a co nawet ważniejsze, dzielimy się sobą. Wspólne czytanie buduje intymną relację, która uczy dziecko, co to znaczy być jedną z wielu istot żyjących na naszej planecie.
Anna Dewdney, autorka serii o przygodach Małej Lamy


Recenzja:

To już druga książeczka o przygodach Małej Lamy i chyba przyzwyczaiłam się nareszcie do specyficznej składni, bo tym razem nie raziła mnie aż tak bardzo, jak „Mała Lama zbuntowana”. Mam też wrażenie, że czytało się ją znacznie płynniej, niż poprzednią.

Chociaż mamy już październik, tematyka pierwszych dni w szkole, czy przedszkolu i łzy związane z rozstaniem z mamą bywają wciąż aktualne. I dotyczą również Małej Lamy, która zaczyna swoją wielką przygodę z edukacją. Bo adaptacja w nowym miejscu to nie przelewki, a pierwszy dzień potrafi być stresujący. 









Autorce udało się idealnie wypośrodkować pozytywne aspekty przedszkola i negatywne emocje dziecka przytłoczonego zgiełkiem i nadmiarem bardzo atrakcyjnych, ale nowych aktywności. Dzięki temu szkoła nie jest przedstawiona jako coś, czego można się bać, ale jako miejsce, które w pierwszej chwili ma prawo onieśmielić maluszka. I takie emocje wcale nie są złe. 

Bardzo spodobało mi się drugie śniadanie w szkole Lamy, gdzie dzieci jedzą małego tosta/herbatniczka i marchewki (nawet kotek!). Warzywa są super i super, że dobre nawyki pojawiają się w książkach dla dzieci nawet mimochodem. 

Patrząc jednak na poziom trudności książeczki i aktywności, jakie małe zwierzątka podejmują w placówce edukacyjnej, nazwałabym ją jednak przedszkolem, nie szkołą.  Idący do szkoły sześciolatek byłby na tą książeczkę zdecydowanie za duży, za to dla początkującego przedszkolaka będzie idealna. 

Poza tym szczegółem przygodę Lamy odebrałyśmy bardzo pozytywnie, bo jest w niej wszystko – pośpiech porannej krzątaniny, gwar (przed)szkolnego życia, szacunek dla dziecka, mnóstwo emocji, tęsknota za mamą, mądre tłumaczenie nauczycielki i szczęśliwe zakończenie. I ilustracje, które bardzo przypadły mi do gustu. 

Podczas lektury moja prawie trzylatka uspokajała Lamę, żeby ta nie płakała, bo mama wróci po nią po zabawie. 

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa MANDO.

poniedziałek, 12 grudnia 2016

Sara Pennypacker - "Pax"

Autor: Sara Pennypacker
Tytuł: Pax
Wydawnictwo: IUVI
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 296
Ocena: 9/10
Wiek: 8+

Opis:

Odkąd Peter uratował osieroconego liska, on i Pax byli nierozłączni. Pewnego dnia dzieje się jednak coś, czego Peter nigdy by się nie spodziewał: jego ojciec idzie do wojska i chłopiec musi się przeprowadzić do dziadka, którego słabo zna i raczej nie lubi (ze wzajemnością) – a lisa wypuścić do lasu.
Jednak już pierwszej nocy Peter wymyka się z domu dziadka i wyrusza do swojego, oddalonego o 500 kilometrów, gdzie ma nadzieję zastać Paxa.
Lis w tym czasie musi się nauczyć, jak przetrwać w dzikim lesie, i na nowo odkryć świat ludzi i zwierząt. Nigdy jednak nie traci nadziei, że jego chłopiec po niego wróci.
Czy dwunastolatek dotrze sam do domu? I czy odnajdzie tam Paxa?

Recenzja:


Mam słabość do opowieści, w których występują zwierzęcy bohaterowie. Pax wpadł mi w oko od razu, nie tylko przez wzgląd na tematykę, ale i malowniczą okładkę, w której zakochałam się bez pamięci. Zarówno ona, jak i motyw przyjaźni pomiędzy człowiekiem a lisem, nasunęła mi na myśl Małego Księcia - książkę, którą miłuję nad życie. 

Pax to opowieść o wspaniałej przyjaźni tytułowego lisa i chłopca o imieniu Peter. Są oni nierozłącznymi przyjaciółmi do czasu, dopóty ojciec nie zmusza syna do porzucenia towarzysza i nie wywozi go pięćset kilometrów od bratniej duszy. Mężczyzna nie docenił jednak ich więzi - Peter pakuje kilka rzeczy i ucieka, aby wrócić w rodzinne strony i odnaleźć ukochanego przyjaciela. Boi się, że oswojony lis nie poradzi sobie sam w lesie i umrze z głodu. A tle trwa wojna, która zbiera krwawe żniwa... 

-Co to jest wojna?
Szary zamyślił się.
- Jest taka choroba, która czasem dopada lisy. Sprawia, że przestają być sobą i atakują obcych. Wojna to taka choroba, tylko u ludzi.

Sara Pennypacker opowiada tę piękną opowieść z dwóch perspektyw, chłopca i lisa, na przemian. Nie zdradza miejsca ani czasu akcji powieści (wojna w tle podsunęła mi na myśl XX wiek, ale to jedynie luźny domysł). W zasadzie nie jest to istotne - istotna jest jedynie historia, którą przedstawia, pełna miłości, lojalności i determinacji. Zarówno w rozdziałach poświęconych Peterowi, jak i Paxowi, poznajemy interesujące postaci i brutalne szczere skutki wojny. Chłopiec poznaje weterankę wojenną Volę, która opiekuje się nim, gdy ten uszkadza poważnie w drodze nodze, a lis spotyka lisicę Nastroszoną oraz jej towarzyszy. Oboje zmieniają się - Peter dorasta, a Pax uczy się żyć w dziczy.

Emocje w książce ukazane są po mistrzowsku, dawno żaden pisarz nie zaskoczył mnie tak pozytywnie pod tym względem. Czytając czułam dokładnie to, co bohaterowie - gniew, radość, miłość, strach przed utratą kolejnej bliskiej osoby... Pax jest historią, która jednocześnie łamie serce i wywołuje prostoduszny uśmiech na twarzy, przeraża, wyciska łzy i cieszy. To opowieść zarazem prosta i złożona, która nie tylko ukazuje rozpaczliwe poszukiwania ukochanego zwierzaka, ma również głębszy sens, a klimatyczne, czarno-białe ilustracje dopełniają całości. Zarzut mam jedynie do zakończenia, którego oczywiście Wam nie zdradzę, a które było zdecydowanie nie do końca przemyślane i nieco zawiodło moje oczekiwania. 

Pax to piękna i mocna powieść o przyjaźni, wojnie i dzikiej naturze. Książka ta jest emocjonalnym rollercoasterem - nie wysiądziemy z niego, dopóki nie doczytamy do ostatniej strony. Płynna narracja, cudowny język i niesamowita dalekowzroczność autorki czyni tę powieść niebanalną lekturą, w której zakocha się każdy. Gdyby Sara Pennypacker doszlifowała zakończenie, Pax byłby najprawdziwszą perłą...

Tę książkę zrecenzowałam dla Was dzięki Wydawnictwu IUVI. :)