Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wydawnictwo mando. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wydawnictwo mando. Pokaż wszystkie posty

piątek, 20 listopada 2020

Ewa Woydyłło-Osiatyńska - "Uczucia Alicji, czyli jak lepiej poznać siebie"

 


Autor: Ewa Woydyłło-Osiatyńska

Tytuł: Uczucia Alicji, czyli jak lepiej poznać siebie

Wydawnictwo: Mando

Rok wydania: 2020

Liczba stron: 74

Ocena: 9/10

Opis:

Czuję, więc jestem

Dlaczego bywamy smutni? Skąd biorą się radość i żal? Jak radzić sobie z gniewem i zazdrością? Czy ten, kto urodził się optymistą, zostanie optymistą do końca życia?

Instrukcja obsługi emocji − tak w skrócie można nazwać nową opowieść o losach Alicji. Tym razem mała bohaterka prowadzi czytelnika przez rozmaite stany uczuciowe, których codziennie doświadczamy. Doktor Ewa Woydyłło-Osiatyńska we wciągający – zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych sposób – opowiada o tym, jak nauczyć dziecko samodzielnie rozpoznawać emocje, zrozumieć siebie, swoich przyjaciół i otaczający nas świat. Bo dziecku, które zna swoje uczucia, łatwiej stać się szczęśliwym dorosłym.

Porada dla rodzica:

Czytanie z dzieckiem buduje relacje. Przeżyj razem z nim fascynującą podróż po uczuciach. Poznaj lepiej emocje swojego dziecka, a przy okazji własne.

Recenzja:

Uczucia i emocje to bardzo lubiany przeze mnie temat w książkach dla dzieci, co już niejednokrotnie podkreślałam. Mam już spore porównanie w tej tematyce, ale wiedziałam, że tutaj wszystko zostanie ujęte zupełnie inaczej. Czytałam kiedyś "Sen Alicji", więc domyślałam się, że poza wdzięcznymi definicjami i przykładami z życia znajdę w tej książce coś więcej, coś podanego z punktu widzenia nauki. I nie myliłam się, bo tej wiedzy jest tutaj sporo, przy czym od razu zaznaczę, że nie jest nudno - wszystko zostało podane w przystępny i ciekawy sposób!

Babcia zabiera Alicję na ferie w góry. Dziewczynka cieszy się, bo lubi spędzać czas z babcią, ale przede wszystkim uwielbia rozmowy z nią. Wcale się jej nie dziwię, bo starsza kobieta ma bardzo dużą wiedzę o emocjach, uczuciach i o tym, co się dzieje tam w środku człowieka pod wpływem różnych zdarzeń i doświadczeń. Alicja to dziewczyna zadająca bardzo dużo pytań, więc babcia musi się trochę wysilić, ale dzięki temu czytelnik otrzymuje porządną dawkę wiedzy.

Będzie to o emocjach, uczuciach, nastrojach, ale też o temperamentach, osobowościach i rodzajach inteligencji - szeroki przekrój tematyki, prawda? Ale przede wszystkim jest to tematyka ważna i potrzebna, tutaj ujęta w bardzo przyjemny sposób.


Świadomość własnych emocji i uczuć, tego, skąd się biorą, jest pierwszym krokiem ku ich akceptacji. A jeśli zaakceptujemy własne emocje, także te niekoniecznie pożądane, to będziemy w stanie wypracować sposób radzenia sobie z nimi, oswojenia ich. Dla mnie to tematyka bardzo istotna, bo uważam, że niestety wielu dorosłych nie radzi sobie z tym, dlatego wierzę, że warto tę umiejętność kształcić już od najmłodszych lat.

Zdecydowanie polecam tę książkę. Moja córka jest na nią jeszcze za młoda, ale dla starszych dzieci będzie to coś niesamowicie odkrywczego i budującego.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Mando.

wtorek, 27 listopada 2018

Pia Beckman, Ralf Efraimsson - "Ogródek na twoim oknie"


Autor: Pia Beckman, Ralf Efraimsson
Tytuł: Ogródek na twoim oknie
Wydawnictwo: Mando
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 32
Ocena: 7/10

Opis:

Uprawianie roślin to świetna zabawa!
Czy wiesz, że ze zwykłej marchewki, ziemniaka czy cebuli możesz w krótkim czasie wyhodować piękną roślinę?

A jeśli postanowisz urozmaicić swój domowy ogródek, wystarczą kwiatowe cebulki.

W tej książce znajdziesz wskazówki, jak samodzielnie pozyskać nasiona, wyhodować sadzonki, cebulki kwiatowe czy trawy ozdobne.

Dla tych, którzy będą chcieli dowiedzieć się więcej, sporządziliśmy listę pojęć i rzeczy, które warto wiedzieć, gdy rozpoczyna się przygodę z ogrodnictwem.

Recenzja:


Otwarcie przyznaję, że ogrodnik ze mnie żaden i sądzę, że potrafiłabym doprowadzić do końca żywota nawet kaktusy. Poza zabawą przy domowym skalniaku za dzieciaka ogólnie mam z roślinami raczej mało wspólnego, włączając w to niechęć do jedzenia warzyw i nieposiadanie w domu ani jednego kwiatka. To się pewnie zmieni, gdy nastąpi w końcu wymarzona przeprowadzka do nowego domu, ale póki co jest on jedynie w planach - tych w głowie i tych w papierach. 

Dlaczego zatem sięgnęłam po publikację typowo ogrodniczą? Bo mój mąż to co innego! Przydomowy ogródek to jego chleb powszedni i widzę, że taka praca po prostu spawia mu przyjemność. I zgaduję, że będzie chciał tę miłość zaszczepić w naszej córze, która skądinąd już jest w posiadaniu miniaturowych narzędzi ogrodniczych, choć nie ma jeszcze nawet piętnastu miesięcy. Buntować przeciwko tej nauce się nie zamierzam. Ba! Jestem wręcz zachwycona, że mąż odciążył mnie w tym względzie, bo lubię to czy nie - mam świadomość, że ten rodzaj wiedzy jest dzieciom potrzebny. Wartościowe to pod względem poznawczym, a i frajda dla dziecka niemała, tak więc w razie konieczności po prostu zacisnęłabym zęby i sadziła te wszystkie nasionka. Skoro jednak nie muszę, stwierdziłam, że pomogę im chociaż taką publikacją.

A "Ogródek na twoim oknie" to publikacja pod względem merytorycznym bardzo porząda. W środku znajdziemy rady dla początkujących, słowniczek przydatnych pojęć dla tych, którzy wiedzę ogrodniczą chcieliby pogłębić, ale przede wszystkim - przykłady konkretnych roślin, które można wyhodować w warunkach domowych. I muszę przyznać, że byłam mocno zaskoczona, gdy zobaczyłam, że można się pokusić o hodowlę ziemniaka czy awokado. Rozrzut dość duży, ale tym lepiej - różnorodnie znaczy ciekawie. Jako totalny laik doceniam, że wszystko jest opisane krok po kroku i raczej zrozumiałym językiem. Zresztą wspomniany słowniczek także pomoże.

Tym, co mnie nie przekonało do końca, jest szata graficzna. Dla mnie jest zbyt czarno-biało, a przez to podręcznikowo, formalnie. Ilustacje są, ale niezupełnie w moim guście, a przy publikacji tego rodzaju wolałabym na przykład zdjecia, które pokażą rzeczywisty efekt hodowli na różnych etapach, żebym - powtarzam: jako laik - wiedziała, czy wszystko idzie zgodnie z planem, czy też gdzieś popełniliśmy błąd. I to w zasadzie mój jedyny zarzut.


Pozdumowując, publikacja warta polecenia pod względem merytorycznym, z porządną dawką wiedzy o domowym ogrodnictwie dla początkujących, niemniej mogłaby być bardziej dopracowana pod względem wizualnym. Ogólnie na plus, choć bardzo brakuje mi tej "iskry" w ilustacjach.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Mando.

sobota, 13 października 2018

Anna Dewdney - "Mała Lama w łóżku sama"


Autor: Anna Dewdney
Tytuł: Mała Lama w łóżku sama
Wydawnictwo: Mando
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 34
Ocena: 8,5/10

Opis:

Mała Lama
wykąpana,
przed snem bajkę
czyta mama.
Potem buziak
w nos i w uszka,
wyszła Mama
na paluszkach.

Specjalnie dla polskich dzieci tłumaczy Wojciech Mann.

Kiedy czytamy książki z dziećmi, dzielimy się innymi światami, a co nawet ważniejsze, dzielimy się sobą. Wspólne czytanie buduje intymną relację, która uczy dziecko, co to znaczy być jedną z wielu istot żyjących na naszej planecie.
Anna Dewdney, autorka serii o przygodach Małej Lamy

Bestseller „The New York Times”. Ponad 10 milionów sprzedanych egzemplarzy na całym świecie. Na podstawie książek Netflix wyprodukował serial animowany dla dzieci.

Recenzja:


Problem zasypiania w swoim własnym łóżku jest u nas bardzo na czasie, w zasadzie odkąd pamiętam. Na chwilę obecną córka śpi z nami, a wszelkie próby jej odłożenia do łóżeczka, które notabene stoi tuż obok naszego, kończą się klapą w momencie pierwszej chęci przytulenia się i napotkania na swojej drodze szczebelków zamiast ciepłego ciała mamy i taty. Czyli kończą się bardzo szybko, bo córka to straszny przytulas i przytula się często. Tak więc temat osobnego pokoju to dla nas na chwilę obecną całe lata świetlne odległości, niemniej kiedyś to nastąpi. I zakładam, że będzie okupione dużą dawką stresu - tak naszego, jak i dziecka. Dlatego kolekcjonuję wszystko, co dotyczy tematu spania w swoim łóżku, wszystko, co mówi, że to takie fajne i tak dalej.

O Małej Lamie już kilka razy słyszałam, zawsze pozytywne opinie. Kiedy więc pojawiła się część z bliską dla nas tematyką, postanowiłam sięgnąć. Nie jest to może remedium na nasze bolączki z zasypianiem, ale na pewno jest to książka, która spodoba się wielu dzieciom, na przykład czytana na dobranoc.

Mała Lama została już wyściskana i wycałowana do snu, ale kiedy tylko zostaje w pokoju sama, pojawia się strach. Mała Lama chce mamy - już, teraz, natychmiast! Mama wpada do pokoju, uspokaja Małą Lamę, daje kolejną porcję przytulasów, po czym lamiątko słodko zasypia. Jak widać fabuła jest nieskomplikowana, ale urocza i raczej życiowa. Bardzo podoba mi się natomiast samo brzmienie tekstu. Rymy i ilość słowa "lama" w różnych zestawieniach ze zrymowanymi wyrazami sprawia, że momentami można połamać sobie na tym język, ale brzmieniowo wychodzi to bardzo fajnie.

Duży format jest w tym przypadku gwarancją równie dużych ilustracji. A że są one ładne, estetyczne i kolorowe, to  jest to duża zaleta publikacji. No i oczywiście sprawa dobrze dobranej głównej bohaterki - czy istnieje w ogóle jakieś dziecko (czy nawet dorosły), które nie lubi lam? :)




Podsumowując, może ta książka nie pokaże wam, jak przekonać dziecko do spania we własnym łóżku czy pokoju, ale na pewno będzie stanowić przyjemną lekturę dla obu stron. Porządna publikacja, której warto zrobić miejsce na półce.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa  Mando.

środa, 10 października 2018

Anna Dewdney - "Gdzie jest małej lamy mama?"


Autor:
Anna Dewdney
Tytuł: Gdzie jest małej lamy mama?
Wydawnictwo: MANDO
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 34
Ocena: 8/10
Wiek: 2+

Opis:
Nie martw się, malutka Lamo,
to nie wstyd tęsknić za mamą.
Bądź pewna, że
pod koniec dnia
Mama się pojawi w drzwiach.

Specjalnie dla polskich dzieci tłumaczy Wojciech Mann.

Kiedy czytamy książki z dziećmi, dzielimy się innymi światami, a co nawet ważniejsze, dzielimy się sobą. Wspólne czytanie buduje intymną relację, która uczy dziecko, co to znaczy być jedną z wielu istot żyjących na naszej planecie.
Anna Dewdney, autorka serii o przygodach Małej Lamy


Recenzja:

To już druga książeczka o przygodach Małej Lamy i chyba przyzwyczaiłam się nareszcie do specyficznej składni, bo tym razem nie raziła mnie aż tak bardzo, jak „Mała Lama zbuntowana”. Mam też wrażenie, że czytało się ją znacznie płynniej, niż poprzednią.

Chociaż mamy już październik, tematyka pierwszych dni w szkole, czy przedszkolu i łzy związane z rozstaniem z mamą bywają wciąż aktualne. I dotyczą również Małej Lamy, która zaczyna swoją wielką przygodę z edukacją. Bo adaptacja w nowym miejscu to nie przelewki, a pierwszy dzień potrafi być stresujący. 









Autorce udało się idealnie wypośrodkować pozytywne aspekty przedszkola i negatywne emocje dziecka przytłoczonego zgiełkiem i nadmiarem bardzo atrakcyjnych, ale nowych aktywności. Dzięki temu szkoła nie jest przedstawiona jako coś, czego można się bać, ale jako miejsce, które w pierwszej chwili ma prawo onieśmielić maluszka. I takie emocje wcale nie są złe. 

Bardzo spodobało mi się drugie śniadanie w szkole Lamy, gdzie dzieci jedzą małego tosta/herbatniczka i marchewki (nawet kotek!). Warzywa są super i super, że dobre nawyki pojawiają się w książkach dla dzieci nawet mimochodem. 

Patrząc jednak na poziom trudności książeczki i aktywności, jakie małe zwierzątka podejmują w placówce edukacyjnej, nazwałabym ją jednak przedszkolem, nie szkołą.  Idący do szkoły sześciolatek byłby na tą książeczkę zdecydowanie za duży, za to dla początkującego przedszkolaka będzie idealna. 

Poza tym szczegółem przygodę Lamy odebrałyśmy bardzo pozytywnie, bo jest w niej wszystko – pośpiech porannej krzątaniny, gwar (przed)szkolnego życia, szacunek dla dziecka, mnóstwo emocji, tęsknota za mamą, mądre tłumaczenie nauczycielki i szczęśliwe zakończenie. I ilustracje, które bardzo przypadły mi do gustu. 

Podczas lektury moja prawie trzylatka uspokajała Lamę, żeby ta nie płakała, bo mama wróci po nią po zabawie. 

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa MANDO.

czwartek, 27 września 2018

Jerzy Vetulani - "Sen Alicji, czyli jak działa mózg"


Autor: Jerzy Vetulani, Maria Mazurek, Marcin Wierzchowski
Tytuł: Sen Alicji, czyli jak działa mózg
Wydawnictwo: Mando
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 74
Ocena: 9/10

Opis:

To się w głowie mieści!
Gdy Alicja śpi, budzą się neurony. Prawdę mówiąc, one nigdy nie śpią, co najwyżej potrzebują nieco odpocząć. Tym razem mózg Alicji postanowił wyprodukować nietypowy sen, podczas którego opowie, w jaki sposób dowodzi całym organizmem.

Sen Alicji podarował czytelnikom profesor Jerzy Vetulani. Był nie tylko wybitnym naukowcem, ale również gawędziarzem prosto i zabawnie wyjaśniającym sekrety nauki. Rewelacyjnie zilustrowana opowieść Profesora to porcja bezcennej wiedzy i mnóstwo śmiechu.

Porada dla rodzica: Przeczytaj tę książkę, zanim zrobi to Twoje dziecko. W przeciwnym razie wyprzedzi Cię w neuronauce o kilka długości!

Jedyna książka profesora Jerzego Vetulaniego dla dzieci!

Recenzja:
O ile sama okładka książki nie należy do tych, które na pierwszy rzut oka przykułyby mój wzrok, to już nazwisko jednego z autorów jak najbardziej. To właśnie współautorstwo Jerzego Vetulaniego skłoniło mnie do sięgnięcia po tę pozycję, choć minie jeszcze sporo czasu, zanim dojrzeje do niej moje dziecię.

Bohaterką publikacji jest mała Alicja, która zapada w sen po męczącym dniu, obfitym w zabawę i poznawanie świata. W tym czasie we wnętrzu dziewczynki spór o przywództwo w ciele człowieka toczą różne narządy. Każdy z nich twierdzi, że jest najważniejszy i bez niego życie ludzkie by nie istniało. Teoretycznie wszystkie one mają rację, ale w pewnym momencie na scenę wkracza mózg, który sprowadzi towarzystwo na ziemię.

Merytorycznie książka jest kopalnią wiedzy o ciele człowieka. Bardzo dobrze wymyślono także sposób jej przekazania młodemu czytelnikowi - dialogi rodem z komiksów są w końcu lubiane przez dzieci starsze i młodzież, a jeśli do tego są okraszone odrobiną poczucia humoru, to już w ogóle bajka, a tak właśnie jest w tym przypadku. Ilość informacji jest naprawdę ogromna i choć nie udało się uniknąć terminologii naukowej, to pojęcia wytłumaczono w bardzo przystępny sposób. Fajnie też ugryziono temat kobiecości. Nie ma tu sformułowań pokroju - gdy dziewczynka dorośnie, to dzięki jajnikom zostanie mamą. Jajniki, bo one także występują na scenie, choć brzmi to nieco komicznie, dodają, że jeśli dziewczynka będzie tego chciała. Niby drobiazg, ale jakoś tak od razu zrobiło się "poprawniej politycznie" ;)


Nie zachwyciły mnie natomiast ilustracje. Owszem - są czytelne i dobrze dopasowane do treści, ale jakoś nie trafiają w mój gust. Trochę szkoda, bo byłoby naprawdę super, gdyby ten element został dopracowany lepiej. Mimo wszystko książka jest naprawdę prawdziwą perełką na rynku literatury dziecięcej.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Mando.