Pokazywanie postów oznaczonych etykietą szkoła. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą szkoła. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 20 września 2020

Aneta Wira-Ostaszyk, Joanna Kończak - "Mój balet. Opowieść o tańcu: od szkoły do sceny"

Autor: Aneta Wira-Ostaszyk, Joanna Kończak
Tytuł: Mój balet. Opowieść o tańcu: od szkoły do sceny 
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Data wydania: 2 września 2020
Liczba stron: 240
Ocena: 10/10

Opis: 

Dzięki Anecie Wirze-Ostaszyk, tancerce zespołu Polskiego Baletu Narodowego, macie wyjątkową szansę poznania codzienności baleriny. Dowiecie się, jak wyglądają przesłuchania do szkoły baletowej, na czym dokładnie polega nauka w niej oraz w jakim wieku najlepiej zacząć zajęcia z tańca klasycznego. Wyjaśnimy, jakie są poszczególne części garderoby: czym różni się paczka klasyczna od romantycznej (i że wcale nie chodzi o przesyłki), co to są szpongi oraz kto tańczy na pointach i jak je dobrać. Zajrzymy też za teatralne kulisy, by poznać tajniki pracy na scenie. Dlaczego bez inspicjenta zapanowałby chaos? Ilu osób poza obsadą i orkiestrą potrzeba do wystawienia spektaklu? Kim jest solista, a kim baletmistrz? Czy choreografię da się zapisać jak muzykę? Jak tancerze zapamiętują kroki, ilu prób potrzebują przed premierą i czy rozmawiają ze sobą w trakcie przedstawienia? Zaprezentujemy też podstawowe pozycje rąk i nóg w tańcu klasycznym i kilka wybranych póz, na przykład słynną „arabesque”. A na końcu zaprosimy w fascynującą podróż do przeszłości, by poznać najważniejsze fakty z historii baletu oraz słynne spektakle – zarówno te dawne, jak i bardziej współczesne. Podpowiemy też, gdzie można je oglądać.

To wspaniałe kompendium wiedzy, wzbogacone o liczne anegdoty z przedstawień, osobiste doświadczenia oraz piękne fotografie, które z pewnością zachwyci miłośników i miłośniczki balet u w każdym wieku!

Recenzja:

Taniec to pasja mojej siostrzenicy. Postanowiłam zapoznać się z książką Mój balet. Opowieść o tańcu: od szkoły do sceny właśnie przez wzgląd na nią i… sama się niesamowicie wciągnęłam w ten świat! Młoda również była zafascynowana tą pozycją, a – jako, że to ona jest specjalistką w tych tematach – to bardzo dobrze świadczy o tym tytule, prawda? 

Zacznę od tego, że… książka jest przepięknie wydana! Duży format, twarda oprawa oraz multum ilustracji wewnątrz – w tym tanecznych póz, zdjęć ze spektakli, fotografii kompozytorów, tancerzy i teatrów (i nie tylko) – krótko mówiąc: Mój balet... naprawdę robi wrażenie! A to zaledwie kwestia wizualna – pewnie zastanawiacie się, jak jest z treścią? Jak zapewne domyślacie się po ocenie – również wspaniale! Tytuł podzielony jest na kilka rozdziałów, zarówno bardziej praktycznych, jak i bardziej teoretycznych. Bardzo urzekł mnie pierwszy z nich, dotyczący szkoły baletowej – autorki zawierają tutaj swoje doświadczenia i wiele cennych wskazówek, m.in. kiedy zacząć naukę, jak wybrać zajęcia baletowe czy jak dostać się do takowej szkoły, wyrzeczeń, jakie ze sobą niesie balet... Nieziemsko wciągnęłam się również w część o życiu na scenie, gdzie autorki przybliżają czytelnikowi przestrzeń teatralną oraz aspekty takiej drogi – muszę Wam przyznać, że sama za tanecznymi spektaklami nie przepadam, ale po tym co przeczytałam – no cóż, muszę zobaczyć balet na żywo (bo ekranowo już zobaczyłam go ostatnio zanadto – o czym napiszę dalej). Cieszę się, że w książce nie zabrakło… podstaw techniki! Przybliżone zostaje nam tutaj wiele tanecznych póz i muszę Wam się tutaj pochwalić, że wiele z nich już rozpoznaję! I umiem wymówić – bo wspaniałomyślnie i wymowa trudniejszych została tutaj załączona. Dobrze wiedzieć, że w baletowym świecie już się w tej kwestii nie skompromituję (w tym przed młodą :D). 


To wciąż nie cała treść, bowiem w książce zawierają się jeszcze dwa rozdziały o historii baletu i słynnych baletach. Myślę, że na ich temat nie ma potrzeby się za bardzo rozpisywać – napiszę jedynie, że jest tutaj bardzo wiele informacji, a wszystkie z nich są przystępne przekazane, dzięki czemu nawet – na pozór – najmniej interesujące fragmenty są bardzo ciekawe i – jak wspominałam wcześniej – nieziemsko wciągają w ten świat. Dzięki nim dowiedziałam się o wielu fantastycznych spektaklach, o których nie miałam pojęcia! Na szczęście, częściowo już nadrobiłam braki – z młodą znalazłyśmy klika spektakli (część – niestety – we fragmentach) w sieci i namiętnie je oglądałyśmy. A wcześniej słuchałyśmy rozmaitych kompozytorów (bo i o nich jest nieco), tutaj nawet udało mi się nieco zabłysnąć! 

Mój balet. Opowieść o tańcu: od szkoły do sceny to pozycja nie tylko dla miłośników „Jeziora Łabędzi” i fascynatów baletu, ale i osób, które są całkowitymi laikami w tym temacie. Książka jest napisana w bardzo przystępny sposób, pełen ciekawostek i anegdotek oraz – oczywiście – wiedzy bardziej fachowej. Jestem przekonana, że każdy, kto sięgnie po ten tytuł, całkowicie przepadnie dla tańca! Zresztą – przeczytajcie jej opis – czyż nie zapowiada się przecudownie? I – być może – tak jak ja, zamarzy o wypadzie na spektakl. Polecamy z całego serca – ja i moja mała tancerka! 💓

niedziela, 24 lutego 2019

J.K. Rowling , Jim Kay - "Harry Potter i Kamień Filozoficzny. Edycja ilustrowana"

Autor: J.K. Rowling 
Ilustracje: Jim Kay 
Tytuł: Harry Potter i Kamień Filozoficzny. Edycja ilustrowana 
Wydawnictwo: Media Rodzina
Rok wydania: 2015 
Liczba stron: 256 
Ocena: 10/10 

Opis: 

Jedenastoletni Harry Potter to sierota i podrzutek, który od niemowlęcia wychowywany był przez ciotkę i wuja, którzy traktowali go jak piąte koło u wozu. Pochodzenie chłopca owiane jest tajemnicą; jedyną pamiątką Harry'ego z przeszłości jest zagadkowa blizna na czole. Skąd jednak biorą się niesamowite zjawiska, które towarzyszą nieświadomemu niczego Potterowi? Harry nigdy by się nie spodziewał, że można latać na miotle, znać bardzo pożyteczne zaklęcia i nosić pelerynę niewidkę. Nigdy też nie przyszłoby mu do głowy, że to właśnie on stoczy walkę z potężnym i złym Lordem Voldermortem. 

Recenzja 

Harry Potter to postać i seria znana każdemu. Z tym czarodziejem spędziłam całe dzieciństwo i mimo upływu lat, wciąż do Hogwartu chętnie wracam. Wieść, że Wydawnictwo Media Rodzina postanawia wydać ten magiczny cykl w wersji ilustrowanej, ogromnie mnie ucieszyła. Zresztą, każdego taki fantastyczny powrót do świata czarodziejstwa wprawiłby w euforię, prawda? Teraz, dzięki serwisowi Jakkupowac.pl miałam w końcu przyjemność zapoznać się z tym wydaniem! 

Treść nie różni się niczym od oryginału, co bardzo mnie ucieszyło. Tekst podany jest tutaj w dwóch kolumnach na stronę, do czego z początku ciężko było mi przywyknąć, niemniej nie utrudniało mi to odbioru lektury. Czcionka również jest całkiem spora, a książka – mimo sporego rozmiaru i twardej oprawy – bardzo poręczna. Przyjemnie było ponownie spotkać się z Harry’m, otrzymać niesamowity list i zmierzyć się z licznymi niebezpieczeństwami – m.in. wielkim, cuchnącym trollem. Emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury po raz pierwszy, znów do mnie wróciły. To po prostu... magia. Magia nie do opisania...

Najważniejsze w tej edycji jest jednak nie tylko fascynująca opowieść, ale i ilustracje. Jest ich ponad sto! Jim Kay zabiera nas do czarodziejskiego uniwersum w iście urokliwy sposób, rzucając na czytelnika kolorowe czary. Ogromnym zaskoczeniem było dla mnie, że poza obrazkami przedstawiającymi wydarzenia i bohaterów, można tutaj znaleźć także wycinki z podręczników, m.in. smocze jaja z Hodowania smoków dla przyjemności i dla zysku lub fantastycznie zobrazowana postać trolla wraz z informacjami o tej istocie. Nie można tutaj zapomnieć o licznych zdobieniach, doskonale dobranej kolorystyce oraz niesamowitej kresce ilustratora. To po prostu majstersztyk. 


Harry Potter i Kamień Filozoficzny. Edycja ilustrowana to doskonały pomysł na prezent dla młodego czytelnika lub miłośnika cyklu o niepowtarzalnym czarodzieju. Książka jest przepiękna w każdym calu, a to wydanie posiada również piękną złotą wstążkę do zaznaczania miejsca, w którym zakończyliśmy czytanie. Klimatyczne ilustracje oddziałują równie skutecznie na wyobraźnie, jak i przygody Harry’ego oraz jego przyjaciół. Polecam z całego serca – naprawdę warto!

Książkę do recenzji otrzymałam od serwisu Jakkupowac.pl! :)

środa, 10 października 2018

Anna Dewdney - "Gdzie jest małej lamy mama?"


Autor:
Anna Dewdney
Tytuł: Gdzie jest małej lamy mama?
Wydawnictwo: MANDO
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 34
Ocena: 8/10
Wiek: 2+

Opis:
Nie martw się, malutka Lamo,
to nie wstyd tęsknić za mamą.
Bądź pewna, że
pod koniec dnia
Mama się pojawi w drzwiach.

Specjalnie dla polskich dzieci tłumaczy Wojciech Mann.

Kiedy czytamy książki z dziećmi, dzielimy się innymi światami, a co nawet ważniejsze, dzielimy się sobą. Wspólne czytanie buduje intymną relację, która uczy dziecko, co to znaczy być jedną z wielu istot żyjących na naszej planecie.
Anna Dewdney, autorka serii o przygodach Małej Lamy


Recenzja:

To już druga książeczka o przygodach Małej Lamy i chyba przyzwyczaiłam się nareszcie do specyficznej składni, bo tym razem nie raziła mnie aż tak bardzo, jak „Mała Lama zbuntowana”. Mam też wrażenie, że czytało się ją znacznie płynniej, niż poprzednią.

Chociaż mamy już październik, tematyka pierwszych dni w szkole, czy przedszkolu i łzy związane z rozstaniem z mamą bywają wciąż aktualne. I dotyczą również Małej Lamy, która zaczyna swoją wielką przygodę z edukacją. Bo adaptacja w nowym miejscu to nie przelewki, a pierwszy dzień potrafi być stresujący. 









Autorce udało się idealnie wypośrodkować pozytywne aspekty przedszkola i negatywne emocje dziecka przytłoczonego zgiełkiem i nadmiarem bardzo atrakcyjnych, ale nowych aktywności. Dzięki temu szkoła nie jest przedstawiona jako coś, czego można się bać, ale jako miejsce, które w pierwszej chwili ma prawo onieśmielić maluszka. I takie emocje wcale nie są złe. 

Bardzo spodobało mi się drugie śniadanie w szkole Lamy, gdzie dzieci jedzą małego tosta/herbatniczka i marchewki (nawet kotek!). Warzywa są super i super, że dobre nawyki pojawiają się w książkach dla dzieci nawet mimochodem. 

Patrząc jednak na poziom trudności książeczki i aktywności, jakie małe zwierzątka podejmują w placówce edukacyjnej, nazwałabym ją jednak przedszkolem, nie szkołą.  Idący do szkoły sześciolatek byłby na tą książeczkę zdecydowanie za duży, za to dla początkującego przedszkolaka będzie idealna. 

Poza tym szczegółem przygodę Lamy odebrałyśmy bardzo pozytywnie, bo jest w niej wszystko – pośpiech porannej krzątaniny, gwar (przed)szkolnego życia, szacunek dla dziecka, mnóstwo emocji, tęsknota za mamą, mądre tłumaczenie nauczycielki i szczęśliwe zakończenie. I ilustracje, które bardzo przypadły mi do gustu. 

Podczas lektury moja prawie trzylatka uspokajała Lamę, żeby ta nie płakała, bo mama wróci po nią po zabawie. 

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa MANDO.

piątek, 9 lutego 2018

Anita Głowińska - "Dziura w gazecie"


Autor: Anita Głowińska
Tytuł: Dziura w gazecie
Wydawnictwo: Adamada
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 128
Ocena: 10/10

Opis:

Czy surowe śledzie chronią przed szkołą? Dlaczego dwa stare kapsle mogą doprowadzić do wojny? Czy babcia może zostać kulinarną szantażystką? Jak katapultą nauczyć ludzi sprzątania po czworonogach? I co takiego widać przez dziurę w gazecie?
Kiedy ma się głowę pełną szalonych pomysłów, łatwo wpaść w niezłe tarapaty. Kajetan i jego kumple coś o tym wiedzą. 
Druga część bestsellerowej książki Do czego służy kotlet?, a w niej kolejne zwariowane przygody szkolnej paczki urwisów, którzy nigdy się nie nudzą.

Recenzja:

Im więcej czytam publikacji skierowanych do dzieci, tym częściej odnoszę wrażenie, że obecny rynek literatury dziecięcej ma sporo do zaoferowania. Pewnie, że duża jego część to co najwyżej książki średnich lotów, niemniej można też spotkać prawdziwe perełki autorów współczesnych, nie tylko klasykę. Rolą rodzica jest te perełki wyszukać. Ja właśnie jedną z nich odkryłam. "Dziura w gazecie" od Wydawnictwa Adamada spełnia wszystkie moje subiektywne kryteria, aby za literacką perełkę ją uznać.

Poznajcie Kajetana i jego kolegów z klasy. Całkiem duzi to już chłopcy, skoro ich mamy zgodziły się na samodzielne wracanie do domu po szkole, takie prawdziwie dorosłe - razem z kolegami. Kajto pęka z dumy i jest wdzięczny rodzicielce za zaufanie, ale okazuje się, że... nie wszyscy potrafią się z faktem powrotnej samowolki pogodzić. Jak duże musiało być zdziwienie chłopca, gdy wychodząc ze szkoły zobaczył podejrzanie znajomą postać, która ma na sobie dziwną czapkę i wygląda jakby się ukrywała. A potem kolejna znajoma sylwetka. Tak, na pewno zna te buty! Może jednak mu się wydawało? Chyba że... są śledzeni! Nagle wszystkie elementy układanki zaczęły wskakiwać na swoje miejsce, a skoro chłopcy wykryli podstęp, podstępem również postanowili dać nauczkę amatorskim detektywom. 

Tak zaczyna się ta opowieść, a może liczyć na wiele, wiele więcej. Kajto to w końcu chłopiec z głową nie od parady, a jego słomiany zapał jest gwarancją tego, że na łamach książki dużo się będzie działo. Razem z nim wybierzemy się do muzeum, zawalczymy o przyjaźń i ucieszymy się z tego, że rodzice nie zawsze są konsekwentni, co tylko pozornie wygląda na wadę. Kajetan pokaże nam, że są takie sytuacje w życiu rodziny, gdzie konsekwencja jest zbędna, a nawet niepożądana.

Jestem zachwycona także ilustracjami, które znalazłam w książce. Duże, kolorowe i co szalenie istotne, a niestety nie tak często spotykane - z poczuciem humoru. Przemyślenia Kajtka typu "W ławkę można wbić: wzrok, gwoździa, pinezkę" zostały zilustrowane i zdecydowanie trafiły w mój gust.




Zdecydowanie polecam tę książkę. Dzieciaki będą zachwycone, a śmiem zaryzykować stwierdzenie, że rodzice również. Ja byłam. Tak sympatycznego bohatera nie sposób nie polubić bez względu na pierwsze cyfry naszego PESELu.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Adamada.