Pokazywanie postów oznaczonych etykietą samodzielność. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą samodzielność. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 9 marca 2023

Kamila Gurynowicz - "Hela sama": "Zostaje z dziadkami", "Myje głowę", "Dzieli się z innymi", "Sprząta zabawki"


 Autor: Kamila Gurynowicz

Tytuł: Hela sama: Zostaje z dziadkami, Myje głowę, Dzieli się z innymi, Sprząta zabawki

Wydawnictwo: Wilga

Rok wydania: 2023

Liczba stron: 16+16+16+16

Wiek: 2+

Ocena: 8/10

Opis:

Hela sama - to seria książeczek o małej dziewczynce, która opisuje siebie i swoje nowe umiejętności tj mycie zębów, jedzenie, robienie siku na nocnik czy zrezygnowanie ze smoczka. Tematy poruszane w książkach są doskonale znane dzieciom i ich rodzicom, a forma przedstawiająca treść jest lekka, przyjemna i wesoła.

Recenzja:

"Hela sama" to seria, którą poznałam przy okazji książeczek o nieco innej formule - inny format, inny układ treści, choć były to publikacje również skierowane do maluchów i ich rodziców (dla tych ostatnich na końcu znajdowały się nawet porady). Tutaj mamy do czynienia z klasycznymi niewielkoformatowymi kartonówkami.

Mogłoby się wydawać, że kartonówki nie zainteresują już pięciolatki. Sięgałam po nie raczej z myślą o młodszych dzieciach z naszego otoczenia. A tymczasem córka poprosiła, by dwie z czterech książeczek zostawić w naszej biblioteczce. Jak sama wyjaśniła - to są tematy, które są dla niej trudne i może czytanie o nich sprawi, że będą łatwiejsze. Megasprawa, prawda? I duża samoświadomość - wciąż jestem w zachwycie tym, co usłyszałam.

Wszystkie cztery części dotyczą spraw dla młodszych dzieci ważnych, będących częścią ich życia - mycie głowy, zostawanie z dziadkami dzielenie się z innymi czy sprzątanie zabawek. Są to też obszary do pracy, które są istotne z punktu widzenia rodziców, więc zakładam, że i oni będą chętnie sięgać po tę serię.


Tekst jest rymowany, co sprawia, że czyta się go przyjemnie i wpada w ucho. Fajnie, że w części o zostawaniu z dziadkami pokazano na przykład rodzice wychodzą sami nie tylko do pracy, wszak oni również mają prawo do takich drobnych "przyjemności" od czasu do czasu.

Interesująca seria książeczek dla maluszków. Może nie ze wszystkim w tekście zgadzam się w stu procentach, niemniej uważam, że te książeczki znajdą uznanie u szerokiego grona odbiorców. I zapewne będą pojawiać się nowe tytuły. Warto sprawdzić, czy to coś dla was.

Książki zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Wilga.

środa, 24 czerwca 2020

Dorota Suwalska - "Cień w błękicie"


Autor: Dorota Suwalska 
Ilustracje: Anna Simeone 
Tytuł: Cień w błękicie 
Wydawnictwo: Zielona Sowa 
Rok wydania: 2020 
Liczba stron: 32 
Wiek: 1-3 lat 
Ocena: 9/10

Opis:

Ptaszek patrzył na przesuwające się w Błękicie cienie
i zdawało mu się, że nie ma na świecie nic piękniejszego.

Niezwykle poetycka opowieść o dorastaniu, miłości rodzicielskiej i poczuciu bezpieczeństwa, ale także o potrzebie odkrywania świata i odwadze, by ruszyć własną drogą.
Książka wypełniona pięknymi, artystycznymi ilustracjami będzie doskonałym prezentem zarówno dla dziecka, jak i dla dorosłego.


Recenzja:
O rany, jaka urocza i wzruszająca książeczka! W pierwszym momencie spodziewałam się, że to będzie jedna z tych cudnych książeczek-pamiątek, które wyciskają mamie łzy z oczu, ale dziecko docenia je dopiero po latach, dlatego najlepiej sprawdzają się jako prezenty z dedykacją do pamiątkowych skrzyneczek. A tu niespodzianka! Bo ta książka, choć poetycka i wzruszająca, jest jak najbardziej zrozumiała już dla malucha! Co więcej, może się sprawdzić jako plasterek na lęki separacyjne i mamozę. 



To ilustrowania w niezwykle „słodki” sposób opowieść o pierwszych tygodniach życia pisklęcia – ceniącego ciepło i puszystość maminych piór, oszołomionego rozciągającym się nad nim błękitem nieba, ciekawsko zerkającego do gniazda obok, z fascynacją obserwującego inne ptaki unoszące się w przestworzach i przerażonego perspektywą samotnego lotu. Pięknie opisana relacja mamy i dziecka, pełna wsparcia i miłości.

Tekstu nie ma zbyt wiele (co nie znaczy, że nie ma dużo treści!), a spore, pastelowe, nie za bardzo skomplikowane ilustracje są równie ważne w opowiadaniu tej historii.

Nie jestem tylko przekonana, czy sposób wydania jest adekwatny do wieku odbiorcy. Bo choć książka jest piękna – w dużym formatem i twardą oprawą pasuje do wcześniejszych picturebooków wydawnictwa, na przykład zwierzęcej serii z „Koala, który się trzymał” – to jednak ostre rogi okładki i delikatne, papierowe strony sprawiają, że osobiście polecałabym ją raczej dla dziecka od 2/2,5 lat, takiego, które już trochę opanowało ślinienie i gniecenie stron. A i tak raczej do wspólnego czytania z rodzicem, niż samodzielnego przeglądania.

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Zielona Sowa.



środa, 23 sierpnia 2017

Liesbet Slegers - "Kuba i jego nocnik"


Autor: Liesbet Slegers
Tytuł: Kuba i jego nocnik
Wydawnictwo: Adamada
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 32
Ocena: 10/10
Wiek: 24m+

Opis:
Jestem taki duży, ze nie muszę już nosić pieluchy! Mama dała mi śliczne majteczki z samochodzikiem i jakąś dziwną miseczkę. To nocnik. Teraz muszę się nauczyć się robić do niego siusiu. Ciekawe, czy od razu mi się uda?


Recenzja:
Pamiętacie jeszcze pewnego uroczego smyka z serii kartonowych książeczek dla najmłodszych od Adamady? Liesbet Slegers stworzyła dwa cykle książeczek dopasowanych do wieku maluszka – kartonówki dla roczniaka i nieco poważniejsze książki dla dwulatka – dzięki czemu bohater rośnie razem z czytelnikiem. 

Tym razem znany nam już chłopiec (teraz wiemy, że na imię mu Kuba) jest rok starszy i mierzy się z pierwszym prawdziwym problemem – nauką korzystania z nocnika. To pierwsza umiejętność, którą dziecko nabywa świadomie, niezbędna do funkcjonowania w społeczeństwie. Wielkie wyzwanie niepozbawione prób i błędów, przykrych wpadek i zabawnych sytuacji. Książeczka nie szczędzi nam ani jednej, ani drugiej strony „nocnikowania”. I bardzo dobrze!

Całość poprzedzona jest krótkim „słowem do rodzica” – to niewielki wstęp, który w uspokajających słowach dodaje otuchy dorosłemu, który zdecydował zmierzyć się z heroicznym zadaniem nauczenia swej latorośli załatwiania się tam, gdzie trzeba. A że to ciężki kawałek chleba, to każdy rodzaj moralnego wsparcia jest mile widziany ;) 

Na drugiej stronie umieszczono krótki wierszyk, który można wykorzystać jako zachętę dla maluszka w jego pierwszych nocnikowych próbach i który może stać się częścią toaletowego rytuału. My akurat z niego nie korzystamy, bo już wcześniej sama ułożyłam dla córki prostą rymowankę, ale ten jest naprawdę sympatyczny i polecam go wykorzystać, szczególnie rodzicom chłopca. Bo znany i powtarzany za każdym razem wierszyk to świetny sposób, by zatrzymać bobasa na nocniku choć chwilę dłużej. 

Ta książeczka nie jest już tak bardzo oszczędna w słowa, jak w przypadku poprzedniej serii. Tym razem jedna strona w całości przeznaczona została na umieszczony w barwnej ramce tekst, drugą natomiast zajmuje ilustracja. 

Bardzo dużym plusem jest kładzenie nacisku na zabiegi higieniczne (czego brakuje na przykład w pozycji z serii o Kici Koci podejmującej tą samą tematykę) – brudne po wpadce majteczki razem z mamą wrzucamy do pralki, a po wszystkim Kubuś dzielnie myje rączki. Nigdy nie jest zbyt wcześnie na naukę dobrych nawyków. Podoba mi się również podkreślenie wsparcia, jakiego potrzebuje dziecko w całym procesie – Kuba otrzymuje je zarówno ze strony wyrozumiałej mamy (a już mamy wiedzą jak trudno jest zachować spokój, kiedy kanapa ZNOWU została zasikana), jak i ze strony towarzyszącego mu pluszowego misia. 

Żywe, kontrastowe kolory, kształty otoczone czarnym konturem i wyraźne pociągnięcia pędzla w nieskomplikowanych, stylizowanych na dziecięce rysunkach – wiem, że nie każdemu odpowiada stylistyka ilustracji Slegers, ale ja akurat bardzo ją lubię. Postacie sią sympatyczne, ich mimika jest prosta i intuicyjnie rozpoznawalna, a obłe krawędzie budują miękki i przyjazny klimat. A pozorna niedbałość, rozmazania i „wychodzenie za linię” od małego uczy akceptacji drobnych błędów w świecie ciągłego dążenia do ideału. No i deseń z rolek papieru toaletowego moim osobistym zdaniem jest bombowy!







Tym razem książka nie jest już typową kartonówką – jest większa i nieco cięższa, ma również zdecydowanie więcej stron, które, choć wciąż dość sztywne, nie są już wykonane z grubego kartonu. Choć zamknięta jest w twardej oprawie, dokładnie zaokrąglone brzegi zapobiegają wypadkom. Całość jest całkiem wytrzymała – szyta, dzięki czemu kartki nie wylatują nawet po wielokrotnym przekartkowaniu (akurat u nas w domu temat nocnikowego treningu jest bardzo na topie, więc i książeczka jest niemal non stop w użyciu), a żeby pognieść sztywne strony trzeba by się naprawdę dobrze napracować, szczególnie, że są śliskie i naprawdę łatwo je przewracać – moja mała Destrukcja na razie jeszcze nie poczyniła żadnych zniszczeń. 

Ciepła, sympatyczna i pełna humoru. Wraz z córką bardzo polecamy tą pozycję jako lekturę pomocniczą podczas nauki korzystania z nocnika – świetnie sprawdza się jako pozycja edukacyjna, bo tak naprawdę wszystkie etapy nauki zostały w niej zawarte (no, może poza mamą, która emanując wściekłością, kolejny raz pierze kanapę) i bardzo dobrze nadaje się do czytania podczas „dłuższego posiedzenia”, kiedy to chcemy utrzymać dziecko w jednej pozycji choć chwilę dłużej ;) 

I mimo, że sugerowany wiek to powyżej 24 miesiąca życia, to spokojnie można zaproponować ja dziecku wcześniej – kiedy tylko zdecydujecie się rozpocząć przygodę z nocnikiem. Moja córka dostała ją w wieku 17 miesięcy – książka spodobała się od pierwszego wejrzenia i wciąż jest na topie.

Książeczkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Adamada.