Katarzyna Pruszkowska - "O Kaziku i misiu Słoniku"

 Autor: Katarzyna Pruszkowska

Tytuł: O Kaziku i misiu Słoniku

Wydawnictwo: Zielona Sowa

Rok wydania: 2021

Liczba stron: 48

Wiek: 4-5

Ocena: 8/10

Opis:

Jedną z rzeczy, której Kazik nauczył się od ukochanej babci, jest poszukiwanie skarbów, czyli przedmiotów porzuconych przez innych ludzi. Pewnego dnia trafia na starą walizkę z pluszowym misiem, pozytywką, kawałkiem cegły do rysowania, glinianym ptaszkiem i procą.

Okazuje się, że miś potrafi rozmawiać z dziećmi…

Nazywa się Słonik i bardzo tęskni za swoim przyjacielem Zbysiem. Kazik postanawia pomóc misiowi odnaleźć jego właściciela i tak powstaje plan…

Tymczasem między chłopcem i Słonikiem rodzi się przyjaźń, która pomoże Kazikowi w wielu trudnych chwilach.

Piękna opowieść o ponadczasowej przyjaźni, podejmowaniu nowych wyzwań, radzeniu sobie ze stratą.

Recenzja:

"O Kaziku i misiu Słoniku" to jedna z tych pozycji, które potrafią wzruszyć czytelnika, niewykluczone, że do łez. W dodatku nie tylko tego młodszego, bo i dorosły poczuje się przejęty tą historią. Bo i jak przejść obojętnie obok opowieści, która porusza nie tylko tematy zmian i nowych wyzwań, ale także te trudne i poważne - przemijania i straty.

Kazik to chłopiec, który wkrótce ma rozpocząć przygodę ze szkołą. Przechodzi trudny czas, bo pewnego dnia karetka zabrała jego tatę, który nie wrócił już do domu. Chłopiec dużo czasu spędza z babcią, która uczy go, jak szukać skarbów tam, gdzie nikt inny nie spodziewałby się ich znaleźć - swoją drogą, to prawda, że ludzie wyrzucają wiele rzeczy, którym ktoś inny mógłby ofiarować drugie życie.

Pewnego dnia chłopiec trafia na starą walizkę, w której znajduje... misia. Trochę nie podoba mi się sposób, w jaki do niej dotarł, bo szedł za nieznajomym mężczyzną, oddalając się od domu - wiedział, że nie powinien tego robić, ale był zezłoszczony na mamę. Ale to też dobry punkt wyjścia do rozmowy ma temat tego, dlaczego warto pamiętać o zasadach dotyczących bezpieczeństwa. Miś z walizki trafił z Kazikiem do domu, gdzie okazało się, że pluszak... potrafi mówić! I że bardzo tęskni za swoim przyjacielem. Chłopiec postanawia, że pomoże mu go odnaleźć. Choć miś Słonik - o oryginalnym imieniu przeczytacie już w książce - dokładnie opisuje kompana swoich zabaw, to jednak jego odnalezienie okazuje się bardzo trudne. Dlaczego? I czy w końcu się im uda? Tego nie zdradzę, ale piękne jest to, że nie tylko Kazik pomaga misiowi - okazuje się bowiem, że pomagają sobie wzajemnie!

To piękna, momentami smutna i wzruszająca historia. Myślę, że spodoba się wielu czytelnikom - tym starszym też! Zwłaszcza że jest bardzo miło dla oka ilustrowana!

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Zielona Sowa.

Barbara Supeł - "Szeptanka o krasnoludkach"

Autor: Barbara Supeł

Tytuł: Szeptanka o krasnoludkach

Wydawnictwo: Zielona Sowa

Rok wydania: 2021

Liczba stron: 48

Wiek: 6+ 

Ocena: 9/10

Opis:

Czymże jest szeptanka? Historią przekazywaną z ust do ust, z pokolenia na pokolenie posłuchajcie i wy!

Szeptanka o krasnoludkach to inspirowana słowiańską tradycją, swobodnie nawiązująca do baśni Marii Konopnickiej, ciepła opowieść o mieszkających w podziemnych norkach krasnoludkach.

Opowieść ta toczy się zgodnie z rytmem natury i podzielona jest na cztery opowieści: Zima, Wiosna, Lato, Jesień. W każdej z nich poznajemy słowiańskie zwyczaje i ludowe święta, które obchodzili nasi pradziadowie.

Razem z krasnoludkami poznamy obyczaje związane ze świętowaniem przesilenia zimowego, czyli Szczodrych Godów. Utopieniem Marzanny będziemy świętować zakończenie zimy (czyli Jare Gody). Będziemy cieszyć się też z nadejścia lata i obchodzić Zielone Świątki, a jesienią pleść dożynkowe wieńce.

Piękne, magiczne ilustracje Agnieszki Sozańskiej pozwolą dzieciom przenieść się do tego magicznego świata.

Recenzja:

"Szeptanka o krasnoludkach" to jedna z tych książek, które przyciągają wzrok już samą okładką. Od razu rzuciła mi się w oczy w zapowiedziach wydawniczych i z niecierpliwością oczekiwałam, aż pojawi się u nas. Jako że w domu mam niespełna czterolatkę, a jest to publikacja skierowana do trochę starszych dzieci (6+), to do połowy z lektury cieszyłyśmy się razem, później czytałam już sama - było warto!

Barbara Supeł stworzyła książkę dla dzieci, która pełna jest nawiązań do słowiańskich obrzędów, współcześnie prawie już zapomnianych. O ile Dożynki i Zielone Świątki coś młodym ludziom jeszcze może mówią, to już określenia takie jak Szczodre Gody (święto celebrujące przesilenie zimowe) czy Jare Gody (zakończenie zimy i powitanie wiosny) mogą brzmieć enigmatycznie. Co więcej - jeśli znacie opowieść o sierotce Marysi, to w tej historii również odnajdziecie nawiązania do niej!

Krasnoludki z tej wdzięcznej szeptanki przeprowadzą czytelnika przez różne dawne zwyczaje i obrzędy właściwe kulturze słowiańskiej, a zrobią to w sposób niezwykle miły nie tylko dla ucha, ale i dla oka, bo ilustracje w tej publikacji są naprawdę przyjemne, efektowne i świetnie oddają klimat książki. Tekstu jest dość sporo, dlatego sądzę, że największą frajdę z lektury będą miały nieco starsze dzieci, od lat sześciu w górę.

Ta książka to taka trochę przypominajka, jak ludzie żyli dawniej, jak pory roku naturalnie wyznaczały rytm życia człowieka, jak potrafiono doceniać to, co daje nam natura. Warto o tym czytać dzieciom, żeby te tradycje przetrwały chociaż w pamięci.

Warta polecenia. Myślę, że ma szansę spodobać się wielu dzieciom, ich rodzicom, a nawet dziadkom!

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Zielona Sowa.

Lizzy Stewart - "W moim ogrodzie jest tygrys"

Autor: Lizzy Stewart
Tytuł: W moim ogrodzie jest tygrys
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Rok wydania: 2021
Liczba stron: 40
Wiek: 4-5
Ocena: 10/10

Opis:

Mała Natka bardzo się nudzi, więc babcia proponuje jej, aby wyszła do ogrodu i poszukała mieszkającego tam tygrysa. Natka uważa, że jest już za duża, by wierzyć w zmyślone historyjki! Wszyscy przecież wiedzą, że tygrysy żyją w dżungli, a nie w ogrodzie starszych pań.

Recenzja:

Natka jest u babci i mimo całego stosu książeczek i zabawek na dywanie nudzi się jak mops. Babcia wysyła ją więc do ogrodu w poszukiwaniu…. tygrysa! A do tego ważek wielkości ptaków, gderającego niedźwiedzia polarnego i natkożernych roślin.

Dziewczynka jest absolutnie przekonana, że niczego takiego naprawdę nie ma w babcinym ogrodzie. Jest już w końcu zdecydowanie zbyt duża, by dać się nabrać na tego rodzaju opowieści. Mimo to bierze pod pachę swoją pluszową żyrafkę i postanawia przejść się po ogródku. A tam czeka na nią sporo niesamowitości.

Choć mamy tu już nieco dłuższe partie tekstu, to wciąż książka, którą wrzucam do kategorii picturebooków, bo malarskie, przekolorowe ilustracje zdecydowanie wiodą tu prym zmieniając babciny ogródek w zdecydowanie magiczne miejsce.

Bosko ilustrowana, super sympatyczna i całkiem zabawna historyjka o czarodziejskiej mocy babcinych pomysłów i sile wyobraźni zdolnej przegonić największa nawet nudę. Z odrobinę filozoficznym sznytem, bo w końcu w jaki sposób ocenić, czy coś istnieje naprawdę, czy tylko na niby?

Dziecięca wiara w czary to temat, który odmieniany był w literaturze już chyba na wszystkie przypadki, a wciąż potrafi zachwycić.

„Jeśli we mnie uwierzysz, to sprawi, że stanę się prawdziwy”.

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Zielona Sowa.

Bethan Stevens - "Kapryśne wróżki"

Autor: Bethan Stevens
Tytuł: Kapryśne wróżki
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Rok wydania: 2021
Liczba stron: 32
Wiek: 4-5
Ocena: 10/10

Opis:

Daleko, w głębi lasu, pod szeleszczącymi liśćmi żyją wróżki. Zapewne myślicie, że wróżki są dobre, uprzejme i słodkie, cóż, wiele z nich tak. Te pomocne wróżki opiekują się lasem. Musicie jednak wiedzieć, że niektóre wróżki, szczególnie te najmniejsze, są kapryśne.

Recenzja:

 

Czy wiedzieliście, że na świecie istnieją wróżki? Pewnie tak, dobrze jest wierzyć we wróżki, niejedna bajka Wam o tym powie. Większość z Was kojarzy jednak wróżki z delikatnymi, uśmiechniętymi i zawsze skorymi do pomocy uroczymi istotkami. Takie oczywiście też się zdarzają, to opiekunki lasu. Ale czy wiedzieliście, że istnieją również bardzo niepomocne, tupiące nogami, krzyczące i odmawiające pomocy bardzo kapryśne wróżki? Poznacie je w tej książce. Dowiecie się również, co najbardziej na świecie lubią jeść gobliny i dlaczego małe kapryśne wróżki powinny trochę lepiej słuchać.

Cudnie ilustrowany, zaskakujący i całkiem zabawny picturebook o wróżkach (zarówno tych słodkich, jak i słodko-kwaśnych) oraz skomplikowanych emocjach, z którymi trzeba się od czasu do czasu uporać – o frustracji, złości, tupaniu nóżkami, zniechęceniu, nudzie, złych humorkach i muchach w nosie. A wszystko to w małych ciałkach nie tak dużych wróżek.

Konia z rzędem temu, kto nie zna takich stanów emocjonalnych – zarówno ze swojego własnego doświadczenia, jak i z doświadczeń swoich kapryśnych dzieci. W końcu któż z nas nie bywa czasami bardzo kapryśną wróżką? I nie ma w tym nic złego, póki potrafimy być również mdłosłodkimi pomocnymi wróżkami. Nie tylko wtedy, kiedy grozi nam zjedzenie przez goblina ;)

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Zielona Sowa.  

P. M. Freestone - "Shadowscent. Kwiat mroku"

Autor: P. M. Freestone

Tytuł: Kwiat mroku

Cykl: Shadowscent

Wydawnictwo: Zielona Sowa

Data wydania: 2 września 2020

Liczba stron: 448

Ocena: 8/10

Opis:

W imperium Aramteshu zapachy mają wielką moc.

Kiedy następca tronu zostaje otruty i leży nieprzytomny, zwalczające się frakcje, dążąc do przejęcia władzy, mogą doprowadzić do upadku imperium. Los księcia i tym samym cesarstwa nieoczekiwanie znajduje się w rękach Rakel, biednej dziewczyny o wielkim talencie do zapachów, i Asha – osobistego strażnika następcy tronu. Czy uda im się znaleźć antidotum i uratować księcia? Czy znajdą odpowiedzi na dręczące ich pytania dotyczące przeszłości?

Recenzja:

Ależ jestem podekscytowana! Zresztą nic dziwnego - ciężko nie być pełnym energii, po przeczytaniu tak niesamowitej książki jak Kwiat mroku! Jestem absolutnie zachwycona tą powieścią, bowiem czuć w niej nietuzinkową bajkowość i choć historia była dość przewidywalna, nie przeszkodziło mi wyśmienicie się przy niej bawić!

Zacznę może od tego, że opis książki jest nieco mylący – przynajmniej w tym tomie, być może w kontynuacjach sytuacja wygląda. W imperium Aramteshu zapachy mają wielką moc – niewątpliwie to poniekąd prawda, ale… jedynie w opisie. W historii autorka zdaje się o tym wielokrotnie zapominać i choć jest istotną kwestią kreacji… zaniedbuje go. To moje największe zastrzeżenie do tej opowieści, bo pozostałe elementy wypadają całkiem nieźle.

Akcja rozpoczyna się dość nieśpiesznie, ale książka wciąga w swój świat bardzo szybko. Jest przemagiczna w nieco cudaczny sposób i znakomicie napisana – po prostu nie można się oderwać. Przeplata się w niej wiele cenionych motywów w fantastyce – szczególnie tej skierowanej do nastolatek – mnóstwo tutaj przygód i… odrobina miłości. Oczywiście – jak wspomniałam wcześniej – niektórych rozwiązań można się domyślić, ale nie ma to wpływu na przyjemność, którą czerpie się z lektury, bo i tajemnic bardziej niejasnych tutaj nie brakuje.

Styl P. M. Freestone miejscami popada w przyjemną poetyckość. Samo tło powieści zasługuje na uwagę – cudowne pustynie, góry, pałac – odwiedzamy wiele niesamowitych miejsc oraz poznajemy całkiem charyzmatycznych bohaterów (którzy są na zmianę narratorami). Wszystko to czyni historię bardzo interesującą, a zakończenie jest… przepyszne! Kontynuacja zapowiada się kapitalnie i już nie mogę doczekać się, gdy trafi w moje łapki!*

Króciutko podsumowując, Kwiat mroku, pierwszy tom cyklu Shadowscent, pachnie mi… fenomenalną serią fantastyczną dla nastolatków! Jestem absolutnie zachwycona pomysłowością autorki oraz motywem świata zapachów – bo choć tutaj jest nierozwinięty zadowalająco, tak ufam, że w kolejnych tomach będzie intensywniejszy. Nie – jestem pewna, że będzie! O! Książkę polecam z całego serducha każdej młodej miłośnice przyjemnych i wciągających powieści fantasy! <3

*premiera drugiego tomu („Korona światła”) zapowiedziana jest na 24 marca 2021 :)

P.S. TA OKŁADKA TO CUDO!

Jaclyn Moriarty - "Niezwykle kłopotliwe przygody Bronte Mettlestone"

Autor: Jaclyn Moriarty

Tytuł: Niezwykle kłopotliwe przygody Bronte Mettlestone

Wydawnictwo: Zielona Sowa

Data wydania: 28 października 2020

Liczba stron: 384

Ocena: 10/10

Opis:

Rodzice Bronte Mettleston zostawili ją na wychowanie jednej z dziesięciu ciotek, a sami wyruszyli w podróż poszukując przygód. Dziewczynka miała bardzo miłe dzieciństwo wypełnione popołudniowymi herbatkami, podwieczorkami czy lekcjami jazdy konnej – żadnych przygód! Ale to bardzo szybko się zmieniło... Okazało się, że rodzice zostawili magiczny testament pełen wyjątkowo dziwnych, ale bardzo precyzyjnych instrukcji, które Bronte musi wypełnić co do joty. W przeciwnym wypadku jej rodzinne miasto legnie w gruzach…

Dziewczynka wyrusza w samotną wyprawę przez królestwa i krainy, by dostarczyć prezenty swoim pozostałym ciotkom. Są one równie niezwykłe, co stojące przed nią wyzwanie. Jedna z ciotek jest weterynarzem specjalizującym się w opiece nad smokami, inna - kapitanem statku, kolejna zaś przyjaźni się z syrenami. A to dopiero początek przygód, bo wszystko wskazuje na to, że te niecodzienne wizyty i wędrówki od ciotki do ciotki, to tylko przykrywka jej prawdziwej misji.

Recenzja:

Wojaże to to, co dzieciaki bez wątpienia lubią najbardziej, a w powieści Niezwykle kłopotliwe przygody Bronte Mettlestone ich nie brakuje. To jedna z najbardziej zwariowanych książek dla młodszych, z jakimi miałam ostatnimi czasy do czynienia! Jest po prostu… przefantastyczna!

Jaclyn Moriarty popełniła tutaj opowieść o nietuzinkowej dziewczynce, odważnej i odrobinę szalonej, na której spoczywa bardzo ważne zadanie, którego istotnym elementem jest poznanie swoich ciotek i podarowanie im drobnych podarków. Tutaj pojawia się plejada niesamowitych kobiet – jak w samym opisie możecie wyczytać jedna z nich jest weterynarzem smoków, inna przyjaźni się z syrenami… ale nie ma co zdradzać! Poznawanie kolejnych odnóg rodziny Bronte jest w samo sobie niebanalną przygodą, a i innych niesamowitości tutaj można znaleźć!

Podróż Bronte jest pełna cudów i dziwów, a jej przygody – jak na dziesięciolatkę – bardzo odważne i… kłopotliwe. Postępując zgodnie z testamentem pozostawionym przez rodziców, bohaterka poznaje wielu przyjaciół, równie nadzwyczajnych jak ciotki, którzy czynią jej przygody jeszcze wspanialszymi – cudownie ujmującymi. Sam klimat powieści i styl prowadzenia historii jest magiczny, bije z niej pozytywna energia, subtelne ciepełko. W treść wplecionych jest także wiele intrygujących wątków i motywów, które z całą pewnością pokocha każde dziecko!

Warto także powiedzieć dwa słowa o oprawie graficznej, bo wewnątrz kryje się nieco czarno-białych ilustracji, równie bajecznych jak okładka, przedstawiających wydarzenia z książki oraz postaci – między innymi ciotki Bronte. Uwielbiam takie dodatki!

Niezwykle kłopotliwe przygody Bronte Mettlestone porywają czytelnika w pełną magii i akcji podróż. To powieść przyjemnie wielowątkowa, rodzinna, humorystyczna i poruszająca, skrywająca wewnątrz wielu wspaniałych bohaterów i istot, pobudzających wyobraźnię krain i królestw. Jestem przekonana, że każdy miłośnik przygód i tajemnic zakocha się w jej treści – i w Bronte, bo tej sympatycznej dziewczynki nie da się nie lubić! Polecam z całego serducha!