Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wydawnictwo akapit press. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wydawnictwo akapit press. Pokaż wszystkie posty

środa, 8 kwietnia 2020

Hayley Scott, Pippa Curnick - "Filiżankowy domek T2. Przyjęcie u Króliczków"


Autor: Hayley Scott
Ilustrator: Pippa Curnick
Tytuł: Filiżankowy domek T2. Przyjęcie u Króliczków
Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2020
Liczba stron: 128
Ocena: 10/10
Wiek: 6+ 
PATRONAT BAJKOWIRU

Opis:

Filiżankowy Domek. Przyjęcie u Króliczków to druga część przezabawnej serii dla dzieci o Króliczkach, które ożywają, kiedy nikt nie patrzy!

Mama Ani wydaje przyjęcie, na które upiekła pyszny tort. Króliczki są nim zachwycone i wpadają na genialny pomysł – same mogą taki przygotować! Ale w tym celu muszą zdobyć wspaniały fioletowy krem. Czy dostanie się w ich łapki, a Króliczkom uda się zachować tajemnicę podczas buszowania po kuchni? 


Recenzja:

Przeprowadzka w nowe miejsce jest stresująca sama w sobie, a to przecież dopiero początek! Ania i jej mama nie znają nikogo w okolicy, postanawiają więc urządzić przyjęcie zapoznawcze dla sąsiadów. Przyjęcie pełne smakołyków, z balonikowymi stworkami i zabawą w ogrodzie, uświetnione piętrowym, fioletowym tortem z kremem.

Zawieranie nowych znajomości to jednak nie bułka z masłem, nawet jeśli ma się na podorędziu cały wachlarz pysznych słodyczy i wsparcie najbliższych. Kiedy dorośli podejmują decyzje za Ciebie, a kandydatka na obiecującą znajomość wcale nie pała szczególnym entuzjazmem, pojawia się lęk przed odrzuceniem i nieprzyjemne wspomnienia z przeszłości. Na szczęście Ania ma tuż przy sobie – w kieszonce na piersi – Gabriela i Bogusię Króliczków. Czy dzięki nim uda się przełamać lody? 







Tymczasem królicze dzieci, pozostawione same w pełnej apetycznego jedzenia kuchni, w Filiżankowym domku mają swój własny plan. Marzy im się taki sam fioletowy, piętrowy tort, jaki ma Ania. Franek bez problemu, z pomocą króliczkowej książki kucharskiej upiecze ciasto, ale co z kremem? Czy króliczkom uda się przebiec niepostrzeżenie przez całą kuchnię i zdobyć odrobinę pyszności na swoje własne ciasto? To idealne wyzwanie dla analitycznego mózgu Zosi!

Cudnie ilustrowana przygoda pełna niespodziewanych sytuacje, skoków do miski z kremem, chwil grozy, dziecięcych emocji, bezinteresownego ruszania z pomocą i… słabości do podjadania masła!

Osobiście wymieniłabym niektóre sformułowania, jak „Spadamy stąd” na „Uciekajmy” albo „gadały” na „rozmawiały”. Ale wiecie, ja jestem matką, a to jest książka dla samodzielnych czytaczy. Pewnie się nie znam na tym, co jest młodzieżowe i „spoko”. 

Króliczki polecają się na Wielkanoc i nie tylko!

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Akapit Press.
Bajkowir ma przyjemność patronować tej pozycji.


niedziela, 5 maja 2019

Maite Carranza, Júlia Prats – „Siostry, psy i wariaci”

Autorzy: Maite Carranza, Júlia Prats
Tytuł: Siostry, psy i wariaci
Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2019
Liczba stron: 312
Ocena: 7/10
Patronat Bajkowiru

Opis:

Marina, w przeciwieństwie do swojej siostry Angeli, nie jest idealna. Zrządzenie losu sprawia jednak, że zajmuje jej miejsce i niespodziewanie leci do Dublina. Tak zaczyna się wielka komedia pomyłek, w którą zamieszani są: Patrick - chłopak Angeli, niesforne psy pani Higgins, jej lokatorzy z Włoch i szalona rodzinka obrońców praw zwierząt. Jakby tego było mało, na horyzoncie ciągle pojawia się pewien wariat, który wszystko komplikuje...

Recenzja:

Będąc małą dziewczynką, czasami fantazjowałam o tym, że jestem kimś zupełnie innym. Marzyłam, by zamienić się miejscami z popularną piosenkarką, czy też koleżanką ze starszej klasy, którą lubiano bardziej niż mnie. Z pewnością wiele dzieci robi to samo, próbując w ten sposób, na przykład, zamaskować swoje poczucie, iż są nieważne. Bardzo często do takiego ich stanu przyczynia się nieuwaga ze strony rodziców i faworyzowanie drugiej pociechy. Podmienienie osobowości dwóch bohaterów to motyw, który chętnie wykorzystują twórcy komedii. O ile, przypominam sobie kilka tytułów tego typu filmów, tak nie trafiłam jeszcze na żadną książkę z podobnym wątkiem przewodnim. W końcu jednak przeczytałam opis jednej z powieści młodzieżowej wydanej nakładem wydawnictwa Akapit Press, pod tytułem Siostry, psy i wariaci. Nie zastanawiając się długo postanowiłam zapoznać sie z tą historią. Liczyłam na zwariowaną i pełną humoru opowieść. Czy się nie zawiodłam?


Rzadko czytam komedie, z których można śmiać się na głos. Jak każdy lubię dobry humor, dlatego zabawne historie zawsze zapadają mi w pamięć. Przyznam szczerze, iż w tej powieści momentów wywołujących u mnie głośny śmiech było raptem kilka, ale i tak opowieść ta okazała się wesoła, intrygująca oraz także trochę pouczająca. 

Poznajcie zatem Marinę, która nieustannie żyje w cieniu swojej siostry – Angeli. W każdej sytuacji jest spychana przez swoich rodziców na drugi plan. Jednak pewnego lata szczęście w końcu się do niej uśmiecha – zajmuje miejsce swojej siostry w wyprawie do Irlandii. Ma tam odgrywać rolę życia, bowiem od zawsze chciała być Angelą. Jednak niespodziewanie wszystko toczy się wbrew jej oczekiwaniom. W Dublinie spotka wiele nieprzyjaznych osób i wpędzi się w trudne do rozwiązania tarapaty. Czy dziewczynie uda się przetrwać ten zwariowany wyjazd bez większych szkód dla siebie i otoczenia? Na pewno nie będzie to takie proste...

W podróż mającą na celu doskonalenie języka angielskiego wybiera się także Cicerón, Luci i Antaviana. Każda z tych postaci wyróżnia się czymś szczególnym. Czytelnicy nie od razu poznają prawdziwe oblicza wszystkich bohaterów. Te osoby swoją postawą reprezentują nie tylko pozytywne cechy, ponadto nie wszystkie stają po stronie Mariny-Angeli. Nic więc nie jest tu oczywiste i w żaden sposób nie da się przewidzieć dalszego biegu wydarzeń. Może jednak Angela nie ma tak fantastycznego życia, jakby się wydawało?
„Czy bycie szczęściarą polegało na przekręcaniu okropnych wspomnień i przekłamywaniu rzeczywistości?”
Warto zwrócić również uwagę na wątek detektywistyczny tej historii. Otóż, protagonistka będzie musiała poradzić sobie z przestępcami zajmującymi się handlem psów i uratować biedne zwierzaki przed niepewnym losem. Z przejęciem jej kibicowałam licząc na to, że wyjdzie z tego starcia zwycięsko. Dziewczyna okazuje się bardzo sprytna i niczym „Kevin sam w domu” znajduje wyjście z prawie każdej sytuacji. Jak przystało na książkę dla nastolatków nie zabraknie tu także tematu miłości. Na podstawie doświadczeń Mariny przekonałam się, że serce nie sługa i nieważne, w kim chcemy ulokować swoje uczucia, to ono i tak pokieruje je w inną stronę. Jedyne, co przeszkadzało mi podczas czytania to nadużywanie obraźliwych słów takich jak „siksa” i „oszołom”. Zbyt częste ich powtarzanie zrobiło się po pewnym czasie niesmaczne i nie zawsze pasowało do danej sytuacji. W konsekwencji ta, która miała być śmieszna, wcale nie wywoływała u mnie zamierzonego efektu. Poza tym nie znajduję w stylu autorek poważniejszych błędów i uważam, że pomimo tego jest przyjazny dla czytelnika.

Ważnym aspektem poruszonym w powieści jest także uzależnienie młodych osób od gier internetowych. Polecam więc podsunąć tę książkę tym, którzy – w waszym odczuciu  –  są zagrożeni tym problemem (ale oczywiście nie tylko im). Bohaterowie powieści mimo tego, iż doświadczają niewiarygodnych przeżyć, są realistycznie wykreowani, dlatego łatwo się z nimi utożsamić i zrozumieć ich tok myślenia. Jako osoba dorosła spędziłam z nimi miło czas i odnalazłam niejedno przesłanie wynikające z indywidualnej sytuacji każdego z nich.


Kolejnym plusem są krótkie rozdziały, dzięki czemu podczas czytania nie czujemy znużenia. Każdy napisany jest z perspektywy innej postaci, co jest zaznaczone na jego wstępie. Pozwala to na szybsze rozeznanie się w konkretnej sytuacji i zrozumienia właściwego sensu opisywanych wydarzeń. Akcja bowiem szybko brnie do przodu. Na końcowych stronach nabiera takiego tempa, iż jak najszybciej chciałam poznać zakończenie całej historii.

Siostry, psy i wariaci to wielowątkowa opowieść, która wciągnie nie tylko nastolatków. To warta uwagi komedia z istotnym dla młodzieży przekazem. Chętnie obejrzałabym film na jej podstawie. Szczegółowe opisy pobudzają wyobraźnię, zatem każdy bez problemu może sam w swojej głowie odtworzyć sobie scenariusz tej powieści.

Książkę,  którą  Bajkowir objął  patronatem medialnym, zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Akapit Press.

sobota, 9 marca 2019

Joanna Kmieć - "Dzieciaki z ulicy Księżycowej. Przygoda w ZOO"


Autor: Joanna Kmieć
Tytuł: Dzieciaki z ulicy Księżycowej. Przygoda w zoo
Ilustrator: Joanna Zagner-Kołat
Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2019
Liczba stron: 32
Ocena: 10/10
Wiek: 6+
Patronat Bajkowiru

Opis:

Kostek, Aleks, Lidka, Julka i Maja wybierają się do zoo pod opieką Stefana. Przed nimi wizyta w motylarni, pokaz karmienia rekinów... i niespodziewana przygoda! Okazuje się, że upilnowanie tej wesołej gromadki to nie lada wyzwanie. Gdy z kieszeni Julki ucieka niesforny chomik Lulek, dzieciaki wyruszają z misją poszukiwawczą! Gdzie on mógł się podziać? Trafił do motylarni, zawędrował na wybieg dla słoni, czy schował się w kangurzej torbie? Trzeba dokładnie śledzić obrazki, by nie stracić go z oczu. Tylko uwaga, bo wokół dużo się dzieje! Kto śledzi pracownika zoo z wiaderkiem pełnym ryb? Gdzie zniknęły kwiaty pechowego pana Edwarda? I skąd te małpy wzięły aparat fotograficzny? Chyba trzeba wszystkiemu przyjrzeć się jeszcze raz, żeby rozwiązać zagadki...

Recenzja:


Kto nie lubi obrazków malowanych akwarelkami ręka do góry! Nie wiem, czy takich osób jest wiele, ale ja osobiście uwielbiam leniwy, pastelowy efekt, jaki daje ta technika. I wyczytałam gdzieś ostatnio, że dzieci też ją uwielbiają. Nie dziwię się ani trochę.

I właśnie akwarelową oprawę graficzną otrzymała przeurocza historia przyjaciół z ulicy Księżycowej, którzy, pod opieką najstarszego z nich, ruszają na podbój ogrodu zoologicznego. A że w kieszeni jednego z nich wybiera się również chomik Lulek, emocje są gwarantowane. Zwłaszcza, kiedy dzieci orientują się, że ich najmniejszy przyjaciel postanowił pozwiedzać nieco na własna rękę.
Jeśli jesteście rodzicami, którzy wymagają od książek dla dzieci realizmu, to ta lektura zdecydowanie nie jest dla Was. Obfituje ona bowiem w same niesamowite wydarzenia – znajdziemy tu kichającego słonia, małą dziewczynkę unoszącą się za sprawą pęku balonów i zjeżdżającą z drzewa po szyi żyrafy, czy świetnie pływającego chomika (nie mylić ze świnką morską!). Jest bajkowo i jest fantastycznie!





 
Książeczka jest dedykowana dzieciom powyżej 6 roku życia, ale wydaje mi się, że dotyczy to po prostu samodzielnego czytania. Niemniej jednak genialnie sprawdza się również do wspólnego czytania z młodszym dzieckiem – moja trzylatka bardzo ją polubiła, bo i ZOO to, od naszej ostatniej wizyty w tym przybytku, bardzo popularny temat. A książka jest bardzo dobrze skomponowana – zdecydowanie dominują ilustracje, a sytuacje na nich przedstawione w większości przypadków dokładnie przedstawiają zdarzenia i czynności opisane w tekście, dzięki czemu całą opowieść odbiera się niejako dwutorowo. Dlatego też po dwóch, czy trzech wspólnych lekturach moje dziecię zaczęło sięgać po nią samo i metodycznie, strona po stronie oglądać obrazki. Czasami nawet „czyta” na głos, co się akurat na danej ilustracji dzieje. Widok jest przeuroczy. 

Szczególnie, że poza warstwą tekstu, ta książeczka to również rewelacyjna wyszukiwanka. Możemy śledzić losy bohaterów, którzy nie biorą bezpośredniego udziału w historii, ale stanowią do niej tło. A mimo to ich losy są bardzo czytelne. Zwróćcie więc uwagę na entuzjastyczną panią fotograf, zestresowanego dżentelmena czekającego na swoją „randkę” z kwiatami w dłoni, czy naszego ulubionego karmiciela zwierząt i podążające za nim futrzaki bynajmniej nie mające w ogrodzie zoologicznym własnego wybiegu. 

Śliczna, zabawna i ze szczyptą fantazji. Sporą szczyptą.

Świetny pomysł na prezent dla rodzeństwa, bo ucieszy dzieci w różnym wieku. 

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Akapit Press.
Bajkowir ma przyjemność patronować tej pozycji.

środa, 27 lutego 2019

Hayley Scott, Pippa Curnick - "Filiżankowy domek. Cześć, Króliczki!"

Autor: Hayley Scott
Ilustrator: Pippa Curnick
Tytuł: Filiżankowy domek T1. Cześć, Króliczki!
Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2019
Liczba stron: 128
Ocena: 10/10
Wiek: 6+

Opis:

Poznajcie rodzinę Króliczków! Są małe, puszyste i mieszkają w Filiżankowym Domku – zabawce którą Ania dostała od babci. Mają też sekret. Kiedy tylko dziewczynka się odwraca, Króliczki ożywają! Zajrzycie do nich i przekonajcie się, że mały świat może być pełen wielkich przygód.

Recenzja:

Od razu uprzedzam, że to będzie potwornie subiektywna recenzja, ale ta książeczka mnie oczarowała. Więcej – po prostu skradła mi serce przypominając jedną z moich najulubieńszych zabaw z dzieciństwa. 

Mniej więcej w pierwszych klasach podstawówki dostałam od babci… pluszowego króliczka, który wraz z pieskiem-breloczkiem do kluczy stały się moimi najukochańszymi zabawkami. Urządzałam im domki w kartonach po butach, robiłam miniaturowe posłania z chusteczek, zmuszałam babcię, by dziergała im ubranka, lepiłam marcheweczki z plasteliny, łamałam ołówki, by zrobić im kredki z kawałków grafitu i pisałam mini książeczki, by moje pluszaczki mogły je czytać. 

Główna (ludzka) bohaterka „Filiżankowego domku”, Ania, właściwie dostaje to wszystko już gotowe. Z okazji przeprowadzki Babunia przynosi jej wyjątkowy prezent – spory zabawkowy domek w kształcie filiżanki wraz z całym wyposażeniem i rodzinką antropomorficznych króliczków w ciuszkach z poprzedniej epoki w roli lokatorów - który przed laty należał do jej mamy. Króliczki mają jednak pewną nietypową cechę charakterystyczną – pojawiają się czasami nie do końca tam, gdzie się je odłożyło…




 
Przesympatyczna historia opowiedziana z dwóch perspektyw – małej dziewczynki i pluszowych króliczków, które pod nieobecność właścicielki ożywają. Ponadto jest fantastycznie, cudnie i uroczo zilustrowana, a same obrazki pełnią również bardzo dużą rolę nie tylko w tworzeniu klimatu, ale również w przedstawianiu fabuły. 

A do tego wielkie wrażenie zrobiła na mnie postać króliczki Zosi, która została przez autorki przedstawiona jako rozkochana w książkach, ciekawa świata twórczyni wynalazków z nieodłączną lornetką w łapce. Girl Power!

Supersłodka, całkiem mądra i śliczna książka dla dziewczynek, które dopiero co nauczyły się czytać. I dla ich mam, które z przyjemnością na kilka chwil wrócą do własnego dzieciństwa. Nie mogę się już doczekać kolejnych części! I momentu, w którym moja córka dorośnie do tej pozycji!

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Akapit Press. 
Bajkowir ma przyjemność patronować tej pozycji.

piątek, 11 sierpnia 2017

Anne Booth - "Dziewczyna z białym psem"


Autor: Anne Booth
Tytuł: Dziewczyna z białym psem
Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 130
Ocena: 10/10

Opis:

Spełniło się marzenie Jessie – dostała wymarzonego psa! Szczeniak przynosi rodzinie mnóstwo radości. Niespodziewanie spokój Jessie burzy zdjęcie sprzed lat, przedstawiające dziewczynę z białym psem. Kim była Maria Bayer? Tajemnicza fotografia sprawia, że elementy układanki wskakują na swoje miejsca, a przeszłość i teraźniejszość splatają się w niezwykłą historię.

Recenzja:

Przystępując do lektury, zwykle mamy wobec książki dość wysokie wymagania, w końcu najczęściej sami ją wybraliśmy. Później te oczekiwania zostają spełnione albo czujemy mniejszy lub większy niedosyt. Sytuacja trzecia, idealna, choć spotykana najrzadziej, to ta, kiedy książka przerasta nasze wyobrażenia o niej. Tak było ze mną w przypadku "Dziewczyny z białym psem", tj. publikacji, która przebojem wdarła się na podium moich ulubionych książek przeznaczonych dla młodszego pokolenia Czytelników (obok "O chłopcu, który szukał domu" i "Braci Lwie Serce").

Jessie jest pozornie zwyczajną nastolatką, której rodzina - jak większość - ma swoje problemy, wzloty i upadki. Ze względu na napływ "taniej siły roboczej" do rodzimej Anglii jej tata jest zmuszony szukać zatrudnienia poza granicami kraju, a ona z mamą muszą przenieść się do wynajmowanego mieszkania. Wydaje się jednak, że dopóki rodzina jest sobie bliska, nie ma takiej siły, która by ją złamała. A Jessie ma przecież kochającą mamę, tatę, przy którego powrotach wszystkie kłopoty znikają, cudowną babcię mieszkającą nieopodal i kuzynkę Fran, z którą w dzieciństwie były nierozłączne. Ma też przyjaciółkę ze szkolnej ławki, będącą dla niej przykładem w walce z codzienną niesprawiedliwością. Choć Kate od urodzenia porusza się na wózku inwalidzkim, nie załamuje się, ale stara walczyć o prawa osób takich jak ona.

Pewnego dnia babcia Jessie zaczyna się dziwnie zachowywać. Mówi rzeczy, których nikt nie rozumie, a w jej domu pojawia się niesforny szczeniak białego owczarka niemieckiego, którym trzeba się zaopiekować. Te pozornie nieistotne wydarzenia są początkiem historii z przeszłości, którą stopniowo odkrywa nasza bohaterka. Historii strasznej, okrutnej, momentami wzruszającej. Trudnej do oceny, zwłaszcza gdy brała w niej udział osoba bliska sercu.

Dużym zaskoczeniem była dla mnie tematyka książki. Początkowo nic nie wskazywało, że w trakcie lektury będziemy musieli się cofnąć aż do czasów drugiej wojny światowej. W tej kwestii wolałabym więcej nie zdradzać. Powiem tylko, że był to genialny zabieg ze strony autorki, która poprzez analogię ukazała kierunek, w którym podąża współczesny świat ze swoimi stereotypami i uprzedzeniami. Koniec tej drogi łatwo możemy sobie wyobrazić.

Nie często zdarza się, żeby przy lekturze książki przeznaczonej dla dzieci (w tym przypadku starszych) towarzyszyło mi tyle emocji i wzruszeń. Nie zdziwię się, jeśli niejeden z dorosłych uroni przy niej kilka łez. Dla mnie książka kompletna, idealna i nawet mimo braku ilustracji nie jestem jej w stanie ocenić niżej niż 10!

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Akapit Press.

piątek, 4 sierpnia 2017

Joanna Nadin - "Joe sam w domu"


Autor: Joanna Nadin
Tytuł: Joe sam w domu
Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 160
Ocena: 9/10

Opis:


Joe sam w domu. Na początku to wyzwanie i przygoda. Ale gdy mama nie wraca, a zapasy topnieją Joe i Asha podejmują decyzję, która zmieni ich życie na zawsze. 


Recenzja:

Jeśli patrząc na tytuł książki Joanny Nadin, instynktownie pomyślałeś o wesołych losach Kevina, którego przygody oglądamy w każde święta, to nie byłeś jedyny. Spodziewałam się, że "Joe sam w domu" zaskoczy mnie równie zabawnymi przygodami. Tymczasem z filmem tę publikację łączy tylko jedno - na długo zapada w pamięć.
Tytułowy Joe, główny bohater, to trzynastoletni chłopiec mieszkający w Londynie ze swoją matką i jej kolejnym "partnerem" - rasistą parającym się podejrzanymi pracami i niestroniącym od alkoholu. Jak widać, cudzysłów został użyty nie bez powodu. Pewnego dnia zostawiają oni chłopca w domu samego, bo nie stać ich na wakacje dla wszystkich. W końcu to tylko tydzień, w lodówce jest kilka rzeczy jeszcze zdatnych do spożycia, a w kieszeni jakieś drobne. Nic prostszego.
Należy zaznaczyć, że Joe naprawdę radzi sobie lepiej niż większość nastolatków w jego wieku - oszczędza prąd, którego w każdej chwili może zabraknąć, racjonuje sobie jedzenie, aby każdego dnia miał co włożyć do ust. Dzieciak zaradny, jakich mało. Ale... to wciąż dziecko. Potrzebujący opieki i ciepła młody człowiek, w świetle prawa nieletni, który nie może zostać bez opieki. Niestety niektórzy o tym zapomnieli, o ile kiedykolwiek pamiętali.
Nieciekawą sytuację, w jakiej się znalazł, rekompensuje chłopcu znajomość z nowo poznaną wnuczką sąsiada - Ashą. Ciemnoskóra dziewczyna odkrywa tajemnicę naszego bohatera i wytrwale dzieli z nim troski samotnych dni. Staje się jego przyjaciółką (a może kimś więcej?), z którą relacja nie byłaby możliwa pod czujnym okiem chłopaka mamy.
Joe wykorzystuje swoje umiejętności i przyrodzony intelekt, żeby przetrwać ten trudny czas, gospodarując coraz bardziej topniejącymi zapasami. Nie jest jednak przygotowany na to, że domownicy mogą się spóźnić dzień, dwa...osiem.

To przejmująca historia chłopca, który zbyt szybko musiał dorosnąć, a być może wcale nie miał dzieciństwa. Historia chłopca piętnowanego wśród rówieśników, pogodzonego z losem, na jaki nikt nie powinien się godzić, a tym bardziej dziecko. Momentami zastanawiałam się, czy naprawdę adresatami docelowymi książki Joanny Nadin powinny być dzieci. Myślę, że to idealna propozycja także dla dorosłych Czytelników, którzy nie przejdą obojętnie obok opowieści o "dorosłym dziecku". Dorosłym z przymusu.
Oceniam na mocne dziewięć. Byłoby dziesięć, gdyby książka została zilustrowana.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Akapit Press.

piątek, 30 czerwca 2017

Bohdan Butenko - "Wesoły kaszkiecik"


Autor: Bohdan Butenko
Tytuł: Wesoły kaszkiecik
Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 40
Ocena: 9/10

Opis:

Mistrz Butenko, z właściwą sobie swadą i dystansem, opowiada i rysuje.
Kaszkiecik, czapeczka w szkocką kratkę i z daszkiem, a wokół niej tyle śmiechu. Beztroski Dyzio próbuje odnaleźć właściciela znalezionego w krzakach nakrycia głowy, wprawiając w zakłopotanie napotkane osoby. Czapeczka niby zwyczajna, a wywołuje salwy niekontrolowanego śmiechu.

Recenzja:

Mieliśmy już czapkę niewidkę - marzenie z dzieciństwa wielu z nas, teraz serca młodych Czytelników skrada wesoły kaszkiecik. W końcu nie od dziś wiadomo, że śmiech to zdrowie i najlepsze lekarstwo na wszelkie bolączki. Nie tylko w świecie dzieci.

Mały Zyzio, główny bohater książki, przyjeżdża na wakacje do dziadków. Jako że chłopiec to niesforny i skłonny do psikusów, choć bezsprzecznie sympatyczny, dziadek od razu przeczuwa kłopoty. I nie myli się. Zyzio pewnego dnia znajduje pozornie zwyczajną czapeczkę w czerwono-czarną kratkę, ale okazuje się, że czapka posiada magiczne właściwości. Każdy, kto ją założy, nie może przestać się śmiać, choćby bardzo chciał. Dlatego, kiedy Zyzio postanawia odnaleźć właściciela wesołego kaszkiecika, okazuje się to trudniejsze, niż początkowo zakładał. W końcu kto chciałby się nieustannie śmiać i nie móc przestać?

To książka o roli śmiechu w naszym życiu, o tym, jak puste i monotonne byłoby ludzkie życie bez niego, czego przykładem jest jeden z bohaterów utworu Bohdana Butenko. Ale to działa też w drugą stronę - śmiech to zdrowie, ale we wszystkim potrzebny jest umiar, a jego brak może skończyć się różnie, niekoniecznie dobrze, o czym przekona się kilka postaci z "Wesołego kaszkiecika".


Podsumowując, ta książka posiada wszelkie cechy i predyspozycje, by przypaść do gustu młodym Czytelnikom. Sympatyczny i psotny główny bohater, którego charakter musi ściągnąć na niego kłopoty, ale i masę przygód, dużo humoru w dobrym wydaniu i ciekawa kreska w ilustracjach - to musi się spodobać. Dla mnie wielki plus za zakończenie, które biernych słuchaczy zaktywizuje i sprawi, że śmiechu będzie jeszcze więcej.


Książkę zrecenzowałam dla Was dzięki uprzejmości wydawnictwa  Akapit Press.