Pokazywanie postów oznaczonych etykietą aromat słowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą aromat słowa. Pokaż wszystkie posty

sobota, 6 marca 2021

Madlena Szeliga - "Rodzina sztućców"; "Rodzina sztućców 2"

Autor: Madlena Szeliga
Ilustracje: Sławomir Zatorski
Tytuły: Rodzina sztućców; Rodzina sztućców 2
Wydawnictwo: Aromat słowa
Rok wydania: 2017; 2018
Liczba stron: 40
Wiek: 3+
Ocena: 7/10

Opis:
  
Przedstawiamy pierwszą część nowej serii kolorowych, niebanalnie ilustrowanych książek o wyjątkowej rodzinie Sztućców. Znajdziemy w nich ciepłe i zabawne historie, o tym, co dzieje się w naszej kuchni, kiedy z niej wychodzimy. Opowieści o perypetiach rodziny Sztućców rozbudzają wyobraźnię i pomagają wprowadzić dzieci w zaczarowany świat kuchni.

Część pierwsza zawiera trzy opowieści. Sztućce przeprowadzają się do nowej szuflady, Dziadek Nóż szuka nowej żony,a mały Widelczyk podgląda Tatę przy pracy. W żadnej z tych historii nie brakuje ani przygody, ani humoru. Następne części już wkrótce!

***

W drewnianej szufladzie mieszka pięcioosobowa rodzina. Dziadek Nóż o ciętym języku, Tata Widelec z potężną szczęką, Mama Łyżka o opływowych kształtach oraz dzieci: Łyżeczka i Widelczyk. Nie da się powiedzieć, że żyją zgodnie. Ale na pewno żyją ciekawie. Przedstawiamy kolejną część nowej serii kolorowych, niebanalnie ilustrowanych książek o wyjątkowej rodzinie Sztućców. Znajdziemy w nich ciepłe i zabawne historie, o tym, co dzieje się w naszej kuchni, kiedy z niej wychodzimy. Opowieści o perypetiach rodziny Sztućców rozbudzają wyobraźnię i pomagają wprowadzić dzieci w zaczarowany świat kuchni.

Recenzja:

Doczekałam się właśnie niebanalnego zaskoczenia spowodowanego pomysłem na książki dla dzieci, a konkretnie na jej bohaterów. Były zwierzęta, samochody, prawdziwi ludzie, więc przyszedł czas na coś oryginalnego. Na co? Na sztućce! Poznanie tej rodziny może wzbudzić niemałą sensację. Z pewnością dzieci zainteresuje ta nietypowa społeczność. Czy Rodzina Sztućców zapewni im fantastyczną czytelniczą przygodę? Na pewno ich perypetie okażą się dla nich interesujące - zwłaszcza, że są oparte na doświadczeniach człowieka i praw rządzących w realnym świecie. Niektóre wydarzenia będą zrozumiałe tylko dla starszych dzieci, potrafiących dostrzegać i zrozumieć ironię płynąca z czytanego tekstu. Posiadając tę umiejętność odbiorą te historyjki jako bardzo ciekawe i zabawne.

Muszę przyznać, że tacy nietypowi bohaterowie od razu zwrócili uwagę moich synów. Z zainteresowaniem przyglądali się nieco dziwnym i specyficznym ilustracjom z książek. Młodszy z nich - niespełna trzylatek - nazywał sztućce i szybko zapamiętał rolę jaką każdy z nich pełni w tych opowieściach, to znaczy że Dziadek jest Nożem, Tata to Widelec, mama - Łyżka, a dzieci - Łyżeczka i Widelczyk. Chociaż akurat jemu trudno było skupić się na czytanym przeze mnie tekście, więc zdecydowanie wolał przyglądać się obrazkom. Z tego też względu książki polecam nieco starszym dzieciom, a my z pewnością jeszcze za jakiś czas do nich wrócimy. Jak myślicie, co się dzieje w kuchni pełnej sztućców? Niech wasze dzieci przekonają się same, bowiem ta publikacje to także dowód na to, że nasza wyobraźnia nie ma granic i warto tworzyć i opowiadać niemożliwie niemożliwe historie. Niech Rodzina Sztućców zachęci ich do takich twórczych działań i rozbudzi w nich kreatywność.

Pierwsza część tej serii składa się z trzech krótkich, zabawnych opowieści. Oczywiście najpierw zapoznany się z członkami Rodziny Sztućców oraz będziemy świadkami ich przepychanek dotyczących poszukiwania nowego miejsca zamieszkania. A co się może zdarzyć, gdy Dziadek Nóż zacznie szukać żony? Na pewno nie obędzie się bez pewnych komplikacji. Na koniec poznamy historyjkę o małym Widelczyku, który będzie poszukiwał własnej tożsamości. Perypetie tej specyficznej społeczności dają powody do uśmiechu i w ciekawy sposób odnoszą się do rzeczywistości prawdziwych ludzi. Dzieci przekonają się, że każdy potrzebuje własnej przestrzeni oraz też towarzystwa oraz jak ważne są więzi rodzinnie, zwłaszcza taty z synem. Poruszono tu zatem ciekawe tematy i ukazano je w niestandardowy j i nieco symboliczny sposób, co zachęca czytelników do własnej analizy i rozmyślania nad treścią publikacji.


Druga część, a więc Rodzina Sztućców 2 także zawiera trzy krótkie rozdziały, z których każdy wprowadza czytelników w niezwykłe przygody tej specyficznej społeczności. Co tym razem im się przydarzy? Zrobi się nieco niepokojąco, bowiem zaginie Łyżeczka, a później cała rodzina stanie oko w oko, a raczej metal w plastik ze sztucznymi sztućcami. Na koniec dowiemy się, czy Widelec pamięta o rocznicy ślubu i jakim prezentem uraczy swoją małżonkę. Perypetie te są przedstawione w sposób humorystyczny mimo ich pozornej powagi. Takie rozwiązanie może nauczyć dzieci dystansu do pewnych spraw oraz wspierać w nich rozwój dobrego poczucia humoru. Niewątpliwie historyjki te wzbudzają radość, a autorka zadziwia swoją pomysłowością.



To, co od razu rzuca się w oczy to niestandardowy format wydania tych książek i specyficzne ilustracje. Książki są naprawdę duże, do tego wydane w twardej oprawie. Na pewno nie jest wygodnie dziecku trzymać je samemu, ale można z tym sobie poradzić. Ilustracje zaś nie skradły mojego serca, są dość chaotyczne i nie mają w sobie uroku, ale najważniejsze jest to, że można rozpoznać członków Rodziny i nie ma z tym problemu nawet dwulatek. Jeśli lubicie nietypowo wydane książki, nietypowe historyjki i nietypowych bohaterów, na pewno będziecie zadowoleni ze znajomości z Rodziną Sztućców. Dla mnie jest w niej nieco za dużo tej nietypowości, ale pomysł na serię uważam za dość intrygujący. Przyjemnie było być obserwatorem tych wydarzeń, które zdecydowanie wprawiają w dobry nastrój.

Rodzina sztućców i Rodzina sztućców 2 to wyróżniająca się pod wieloma względami seria dla dzieci o przygodach tytułowej społeczności. Opowieści te bawią, w ironiczny sposób odzwierciedlając życie zwykłych ludzi. Z pewnością wszystkim czytelnikom nie będzie trudno utożsamić się z bohaterami i po prostu ich polubić. Spodziewamy się kolejnej części i z chęcią po nią sięgniemy.

Książki zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Aromat Słowa. 

wtorek, 23 lutego 2021

Madlena Szeliga - "Czego tu się bać?"


Autor: Madlena Szeliga

Tytuł: Czego tu się bać?

Wydawnictwo: Aromat Słowa

Rok wydania: 2017

Liczba stron: 28

Wiek: 3+

Ocena: 7/10

Opis:

Bohaterem tej zabawnej, a zarazem pouczającej książki jest Pająk cierpiący na arachnofobię. Staje on przed trudnym zadaniem – zmierzeniem się ze swoimi lękami. Czego tu się bać to opowieść o tym, że przeraża nas nieznane. Prawda ta odnosi się nie tylko do świata ludzi, ale także do świata najmniejszych nawet zwierząt. To książeczka dla wszystkich, którzy czasem się boją. Czegokolwiek.

Czego tu się bać to pierwsza część nowej serii ROBALE. Znajdziemy w niej opowieści o tym, co jednocześnie niepokoi i intryguje. W następnych częściach otrzymamy opowieści o tajemniczym życiu Moli, Motyli, innych maleńkich stworzeń oraz jednego Słonia. W okolicy dość zgodnie żyją niezliczone gatunki owadów. Każdy z nich o czym innym marzy i czego innego się boi. Pająk boi się pająków. Motyl, boi się, że może nie być najpiękniejszy. A Szerszeń chciałby, żeby inni przestali go unikać. Tak naprawdę są to strachy, które dobrze znają i dzieci i dorośli. Z pomocą ROBALI znacznie łatwiej sobie z nimi poradzić. Pointy tych historii na pewno ucieszą i rozbawią dzieci, mogą również zadziwić ich rodziców. Niebawem ukażą się następne części ROBALI.

Recenzja:

Stach jest nieodłącznym elementem życia, bo choć nie każdy lubi się do tego przyznawać, to chyba nie ma na świecie człowieka, który nigdy niczego się nie boi. To ważne, by tłumaczyć dzieciom już od małego, że to normalne i że strach na pewno nie jest oznaką słabości ani powodem do wstydu. Kiedy jest się dzieckiem - a czasem nie tylko wtedy, na co jestem dobrym przykładem - częstym przedmiotem strachu są pająki. Ale choć strach jest czymś naturalnym, to warto także go oswoić, tj. znaleźć sposób na to, by go zaakceptować, ale nie pozwolić mu przejąć nad nami kontroli. A że jestem zwolenniczką czytania jako oswajania młodego człowieka z rozmaitymi tematami, także trudnymi, to chętnie sięgnęłam po książkę Madleny Szeligi.

Bohaterem jest pająk - nie byle jaki, bo ten z książki jest naprawdę mało przyjemny wizualnie, ale za to zabawny. Tak jak zabawne są jego perypetie. Być może komuś zdarzyło się kiedyś, że przestraszył się własnego odbicia w lustrze, na przykład po nieprzespanej nocy. Coś podobnego przytrafia się naszemu pająkowi, który najpierw widzi w encyklopedii zwierząt obrazek pająka i ocenia go jako najstraszniejszego na świecie potwora, a następnie przegląda się w lustrze i ucieka w popłochu. Czy jednak przyjdzie mu żyć w tej niewiedzy przez resztę życia? Tak źle nie będzie, bowiem na swojej drodze spotka on motyla, który wyjawi mu, że on sam jest pająkiem, a następni pokaże, że życie pająka wcale nie jest takie złe, a nawet bywa przyjemne. No i że pająk to żaden tam potwór, a po prostu malutkie stworzonko, które buja się na hamaku z sieci :)


Ilustracje na pierwszy rzut oka wydają się nieco przerażające, ale choć moja córa - jak mama - pająki omija szerokim łukiem, to nie bała się tego z książki Madleny Szeligi - i chyba taki był zamiar: nie upiększać tych stworzeń, ale też nie demonizować, pokazać trochę z przymrużeniem oka w zabawnej i oszczędnej w słowach historyjce. Dodam, że całkiem przyjemnej.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Aromat Słowa.