Pokazywanie postów oznaczonych etykietą gra dla dzieci. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą gra dla dzieci. Pokaż wszystkie posty

sobota, 4 września 2021

Wojciech Rzadek - "Pierwsza gra. Przyjaciele"


 Autor: Wojciech Rzadek 
Ilustrator: Marzka Dobrowolska
Tytuł: Pierwsza gra. Przyjaciele 
Wydawnictwo: Egmont
Data wydania: 21.04.2021
Liczba graczy: 2-4
Wiek: 2+ lat
Ocena: 9/10

Opis:

Gra dla najmłodszych 

Gracze po kolei rzucają kostką ze strzałkami wskazującą żeton zwierzątka domowego, który można zebrać. Zbieramy je do siebie, albo przekazujemy innym graczom – jeśli mają choć jeden żeton danego zwierzątka. Pod koniec gry, kiedy skończy się możliwość dobierania żetonów, gracze liczą punkty z posiadanych trójek kafelków. Ten który ma ich najwięcej, wygrywa grę.
Dwa poziomy trudności pozwolą dostosować grę do wieku i umiejętności graczy.

Recenzja:

Na rynku wydawniczym nie ma zbyt wielu gier dla najmłodszych do dzieci, ale od czasu do czasu, i to między innymi dzięki wydawnictwu Egmont, pojawiają się tytuły dedykowane nawet dwulatkom. Przyjaciele to już trzecia propozycja dla maluchów z serii Pierwsza gra. Recenzje dwóch poprzednich możecie sprawdzić pod tymi linkami: Mniam i Zwierzątka. Czego natomiast nauczy nasze pociechy najnowsza gierka z tego właśnie cyklu? Jej autor postawił przede wszystkim na rozwój i utrwalenie takich umiejętności jak: rozpoznawanie kolorów oraz zwierząt i naukę liczenia. Z tego też względu już dzieci w wieku dwóch lat mogą się poczuć nią zainteresowane, ale starsze również chętnie wezmą udział w tej nieskomplikowanej rozgrywce. Bo tam gdzie są zwierzęta nie sposób się nudzić.

Oczywiście tę grę zamówiłam z myślą o moim młodszym synku, który w czerwcu bieżącego roku skończył trzy latka. Rozpoznaje on już kolory oraz zwierzęta i liczy sprawnie do dziesięciu, więc pomyślałam, że ta rozgrywka nie sprawi mu trudności i zaowocuje miłością do innych gier planszowych. Po otrzymaniu przesyłki zainteresowało go już samo opakowanie z wizerunkiem kota, a po jego otworzeniu był zadowolony, mogąc wyciągać żetony w trzech kolorach z grubych, tekturowych wykrojników. Chętnie nazywał kolory i zwierzęta na nich zobrazowane. Nie potrzebował nawet instrukcji, bo miał własną wizję, jak zagrać w tę planszówkę dla najmłodszych. Pozwoliłam mu na to, by później zapoznać go z właściwym przebiegiem zabawy, taki jaki proponuje nam autor owego tytułu. Starał się słuchać i skupić na zasadach, chociaż jest on zazwyczaj niecierpliwy i trudno mu skoncentrować się na tym, co w takiej sytuacji należy robić. Dlatego jeśli wasze dzieci chętniej będą układały żetony wedle własnego pomysłu, niż trzymały się sztywno reguł gry, wcale się tym nie przejmujcie. Pozwólcie im na to, jestem pewna, że w końcu przyjdzie moment na to, by zechcieli grać w nią zgodnie z instrukcją. Poza tym, taka spontaniczna zabawa dyktowana dziecięcą wyobraźnią też ma swoje zalety i również wpływa pozytywnie na rozwój naszych pociech.



Na elementy gry składają się żetony, kostka do gry ze strzałkami oraz instrukcja przebiegu rozgrywki. Za pomocą dostępnych elementów można przeprowadzić więcej niż jeden wariant zabawy, a każdy z nich został dokładnie opisany. Dokładnie jest ich dwa, pierwszy skierowany jest do dzieci powyżej drugiego roku życia, kolejny - do tych, co skończyły już trzy latka. Przed rozpoczęciem gry warto zapoznać dziecko z żetonami, porozmawiać o tym jakie mają kolory i co się na nich znajduje. Zasady rozrywki są bardzo proste. Wystarczy rzucić kostką tak, by nie przekroczyła okręgu stworzonego z żetonów i podążać palcem w kierunku, który wskazuje strzałka. Już podczas samego rzucania kostką dziecko dostaje konkretne zasady związane ze sprawnością rzutu, którym trzeba się podporządkować, co też ma swoje zalety i niekiedy bywa trudnym wyzwaniem. Celem gry jest zdobycie zestawu takich samych gatunków zwierząt. Utrudnienie polega na tym, że musimy oddawać innym graczom żetony obrazujące to zwierzątko, które już wcześniej zebrali. Wszystko jest zrozumiale opisane w instrukcji, więc nie będę zdradzać więcej szczegółów, ale zapewniam, że zabawa z grą Przyjaciele jest prosta, miła i przyjemna, a do tego wspiera edukację i rozwój naszych pociech.
 
Żetony są wykonane z grubego kartonu, mają zaokrąglony kształt, co ma wpływ na bezpieczeństwo i wygodę ich użytkowania. Kostka dostępna w zestawie jest duża, ma wyraźne oznaczenia, została wykonana z drewna i również ma zaokrąglone rogi. Zatem możecie być spokojni o bezpieczeństwo waszych pociech podczas zabawy, gdyż wydawca zadbał o szczegóły, które sprawiają, że w grze mogą uczestniczy już dwulatki. Zwierzęta zilustrowane na żetonach są nietrudne do rozpoznania. Ilustratorka postawiła na prostą kreskę i minimalizm kolorystyczny. Przebieg zabawy dostarcza ciekawych wrażeń. Najbardziej podoba nam się, iż można rozszerzać podstawową wersję, a nawet używać komponentów gry do wymyślonych indywidualnie aktywności. 



Pierwsza gra. Przyjaciele to zestaw idealny dla najmłodszych dzieci, które dopiero wkraczają w planszówkowy świat. To gra, która zapewnia fajną zabawę, ale również niesie za sobą walory edukacyjne. Rozpoznawanie zwierząt i kolorów oraz nauka liczenia z nią będzie o wiele przyjemniejsza. 

Grę zrecenzowałam dzięki  uprzejmości wydawnictwa Egmont.

środa, 12 sierpnia 2020

Jakub Woźnicki - "Zjedz mnie!"

 

Autor: Jakub Wodnicki
Ilustrator: Katarzyna Fic
Tytuł: Zjedz mnie!
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Data wydania: 11.03.2020
Liczba graczy: 2-4
Wiek: 6+ lat
Ocena: 9/10

Opis: 
 
Nie od dziś wiadomo, że w przyrodzie wszystko ma swój ustalony porządek. Lis połasi się na kurę, a kura na dobre ziarno czy robaka. Każde zwierzę po prostu musi zjeść swój obiad. Ale głodny wilk to już bardzo zły wilk, który może pożreć cudzą babcię. Czasem na obiad trzeba zapolować, czasem wystarczy przyłożyć pysk do ziemi, a niekiedy można najeść się… odpadami.

Jak wyglądałby świat na wspak i co potrafi zjeść dziwak? Sprawdź, grając w "Zjedz mnie!"

"Zjedz mnie!" to gra karciana, która dzięki swojej zabawnej konwencji przybliży najmłodszym graczom obowiązujące w naturze zasady konsumpcji. Gracze układają z kart "łańcuchy pokarmowe" zgodnie z zasadami obowiązującymi w przyrodzie - drapieżnicy pożerają roślinożerców, a ci jako wegetarianie odżywiają się pokarmem roślinnym. Rozgrywkę urozmaicają karty akcji, które np. cofają ruch gracza, cofają kolejność układania kart. Wygrywa osoba, która pozbędzie się wszystkich kart z ręki. W instrukcji znajdują się dwa dodatkowe warianty rozgrywki: "Jadłospis na cały tydzień" oraz "Wszyscy są bardzo głodni".

Recenzja:
 
Przyroda jest naprawdę fascynująca. Otaczające nas rośliny i żyjące w różnych środowiskach zwierzęta wzbudzają u wszystkich zainteresowanie, niejednokrotnie także podziw lub lęk oraz intrygują swoim życiem i przyzwyczajeniami. Wiadomo, że świat flory i fauny rządzi się swoimi prawami. Niektóre z nich są dla nas niezrozumiałe i bulwersujące, chociaż zgodne z naturą i chęcią przetrwania danego gatunku. Sami jako ludzie żywimy się innymi organizmami roślinnymi i zwierzęcymi. Dla dzieci zwierzęta są jak przyjaciele. Łańcuchy pokarmowe to temat, który może być dla nich trudny do przyswojenia, zwłaszcza przez ich delikatność. Zatem czy gra Zjedz mnie! pozwoli  im na zrozumienie złożonych praw przyrody? Tak, bowiem w ciekawy sposób wprowadzi ich w reguły przetrwania organizmów żywych, jednocześnie zapewniając świetną rozrywkę z elementami dydaktycznymi.


Osobiście ze szczegółowymi informacjami o łańcuchach pokarmowych miałam styczność na lekcjach przyrody i biologii. Na co dzień nie poruszam tego tematu w rozmowach z dziećmi. Za sprawą gry Zjedz mnie! od wydawnictwa Zielona Sowa zrozumiałam, ile tajemnic skrywa przed nami natura w tej konkretnej kwestii. To prawda, że dla osób dorosłych niektóre fakty z tego zakresu są naturalne i zrozumiałe, jednak maluchy przyjmują je z niejaką rezerwą. Zatem ta karcianka jest według mnie odpowiednia dla dzieci w wieku szkolnym, gdyż należy trochę zastanowić się nad jej zasadami i dobrze przyswoić sobie oznaczenia kart, by móc przystąpić do rozgrywki. Oczywiście bardziej cierpliwe czterolatki też mogą wziąć w niej udział, jeśli zechcą do końca wysłuchać, o co w niej tak naprawdę chodzi. A chodzi tu o tworzenie łańcuchów pokarmowych i pozbywanie się swoich kart. W końcu okazało się jednak, że ten pierwszy cel nie jest tak trudny do osiągnięcia, dzięki sprytnym i wyraźnym symbolom widniejącym na kartach. 

Otwierając pudełko z grą znajdziemy w niej ciekawie zilustrowane karty, są wśród nich: 12 kart Wody, 12 kart Roślin, 21 kart Zwierząt, 3 karty Ludzi, karta Beara Nieustraszonego i 11 kart Akcji (to one urozmaicają przebieg gry) oraz oczywiście instrukcję przeprowadzenia rozgrywki. Przygotowanie do niej nie zabiera zbyt wiele czasu, chociaż musimy zwrócić uwagę, w ile osób gramy, gdyż od tego będzie zależał sposób rozdawania kart. Ogólnie opisując etap przygotowań wygląda to tak: trzeba rozdać graczom po jednej karcie Wody, resztę kart potasować i wydać z talii po pięć sztuk dla każdej osoby. Ten, kto rozpoczyna rundę zagrywa kartę Wody, a kolejna osoba kartę ze swojej ręki. Jeżeli nie ma odpowiedniej wówczas może spasować i dobrać kolejną ze stosu lub wymienić na inną. Możemy tworzyć kilka łańcuchów pokarmowych na raz. W jaki sposób? Wystarczy patrzeć na oznaczenia kart: po lewej stronie widzimy symbole tego lub kogo przedstawiciel danej  karty zjada, a po prawej przez kogo jest zjadany. Wykładając karty spoglądamy na oznaczenia z lewej strony i dążymy do zwycięstwa. Wygra osoba, która pierwsza pozbędzie się wszystkich kart. Muszę przyznać, że na początku musieliśmy dobrze przeanalizować instrukcję, aby przystąpić do zabawy, jednak gdy już wszystko było dla nas zrozumiałe przekonaliśmy się, że to całkiem fantastyczna gra, skupiająca uwagę i zapoznająca nas w interesujący sposób z prawami rządzącymi naturą związanymi z kwestią pożywienia i chęcią przetrwania.

 


Oprócz dwóch wariantów dotyczących liczby graczy, twórca tytułu proponuje nam także trzeci, który po nałożeniu pewnych ograniczeń na zasady z rozgrywki podstawowej zapewnia nam mnóstwo emocji, gdyż uczestnicy zabawy mają wówczas dziesięć sekund na podjęcie ruchu i wyłożenie karty. Grając w niego w kilka osób można poddać się wesołemu nastrojowi, bowiem jest to najbardziej energiczny wariant dostępny w grze Zjedz mnie!. Elementów gry w opakowaniu nie ma zbyt wiele, ale owe karty zostały stworzone w bardzo ciekawej i przyjemnej dla oka kolorystyce. Ich jakość jest zadowalająca, mają rozmiar zwykłych kart do gry i posługiwanie się nimi jest wygodne oraz bezproblemowe nawet dla mniejszych rączek. Nie zlepiają się ze sobą i nie sprawiają nam żadnych trudności podczas przebiegu gry. Grę polecam szczególnie osobom zainteresowanym przyrodą oraz wszystkim tym, którzy uwielbiają wszelkiego rodzaju gry karciane. Dzięki niej świat przyrody nie będzie już miał przed dziećmi żadnych tajemnic.

Sposób rozdania kart podczas gry w dwie osoby


Zjedz mnie! to gra, która zabierze was w głąb środowiska naturalnego, gdzie wszystko ma swoje znaczenie a obowiązujące w nim prawa bytu są nie do przeskoczenia. Różne warianty gry pozwolą na rozgrywkę w mniejszym i większym gronie. Możecie wypróbować także granie na czas. Najwięcej frajdy  sprawią wam karty Akcji, których treść jest przykładem na to, że mimo pewnych naturalnych przyzwyczajeń trzeba być przygotowanym także na to, co niespodziewane. Czasami nawet musimy się wycofać, by dojść do mety. Podejmiecie to wyzwanie? Mam nadzieję, że tak.

Grę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Zielona Sowa.

środa, 18 marca 2020

Agnieszka Łubkowska, Michał Szewczyk - "SY-LA-BY. Nauka czytania"



Tytuł: SY-LA-BY. Nauka czytania
Autor: Agnieszka Łubkowska, Michał Szewczyk
Ilustrator: Joanna Kłos
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Ocena: 10/10
Wiek: 7-12 lat

Opis:


„Sylaby. Nauka czytania" to gra edukacyjna składająca się z dwóch talii kart oraz propozycji zabaw z dziećmi o dwóch poziomach trudności. Jedna talia zawiera sylaby, druga, dla bardziej zaawansowanych graczy, spółgłoski. Gry sylabowe, podczas których dzieci układają ze swoich kart wyrazy, pozwalają utrwalić sylaby i uczą ich szybkiej syntezy w słowa. Są także skuteczną alternatywą i uzupełnieniem tradycyjnych metod nauki czytania. Zapraszamy do wspólnej zabawy i nauki!
Recenzja:

To jeden z tych pomysłów „proste, a genialne”. Nauka sylabizowania jest zapewne stara, jak same czytanie. Czy jest ktoś, kto nie wie, o co chodzi? Kto nie miał tego w szkole? Kto nie męczył się dukając sylabę za sylabą na głos przed snem?

A można zrobić grę. Rywalizację. Challenge. I to nie w stylu „A Kajtuś od cioci Janinki już tak ładnie czyta, czemu Ty nie potrafisz?”, a oparty na zdrowej rywalizacji.

„Odczytywanie całego słowa, jest jak budowanie domu z klocków. Łatwiej i szybciej buduje się dom z kilku dużych bloków, niż z wielu malutkich cegiełek”. – czytamy w instrukcji.

Zestaw składa się ze 110 kart – 55 kart sylab i 55 kart spółgłosek. Można je wykorzystać do czterech różnych gier.






 

W pierwszej propozycji wszystko polega na tym, żeby układać słowa z dwóch sylab (a w trudniejszej wersji również z użyciem spółgłosek). Im więcej kombinacji w jednej turze, tym lepiej, byle jak najszybciej wykorzystać (i tym samym pozbyć się ich) wszystkie karty z ręki.

Druga propozycja rozgrywki jest kooperacyjna, więc prawdopodobnie nie skończy się rodzinną awanturą. Wszyscy uczestnicy mają przed sobą te same karty i w określonym czasie muszą wspólnie ułożyć z nich jak najwięcej wyrazów.

Trzecia to sylabowa wariacja na temat gry w makao, a czwarta polega na jak najszybszym podaniu słowa zawierającego sylabę widniejącą na karcie, w celu jej zdobycia. Tym razem wygrywa te, kto zbierze najwięcej kart.

Ale tak naprawdę zasady gry nie muszą nas ograniczać. Spokojnie możemy wymyślać własne, albo po prostu ćwiczyć układanie wyrazów. Jak najdłuższych, jak najśmieszniejszych, byle zawsze poprawnych!

Świetna jako uzupełnienie elementarza „Nauka czytania”.

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

piątek, 17 maja 2019

Jog Kung - "Magazynier"


Autor: Jog Kung
Tytuł: Magazynier
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Rok wydania: 2019
Liczba graczy: 2-4
Wiek: 8-108 lat
Ocena: 8/10

Opis:

Do magazynu przyjechała dostawa. Im lepiej rozmieścisz towary, tym więcej punktów zdobędziesz. Uważaj na myszy! Każda mysz w twoim magazynie to 2 punkty karne!

Recenzja:

"Magazynier", gdy spotkamy go na sklepowych półkach, raczej nie przyciągnie wzroku swoimi gabarytami, bo gra została schowana w naprawdę niewielkich rozmiarów pudełku. Ma to taką zaletę, że nie zajmuje wiele miejsca w torebce, więc spokojne można go zabrać np. na piknik, by pograć na świeżym powietrzu, czy w odwiedziny do przyjaciół, by wspólnie oddać się zabawie. Niewielkie gabaryty rekempensuje jednak grafika, która zdecydowanie przykuwa wzrok, dzięki czemu mimo wszystko raczej zauważymy ją w księgarni czy sklepie.

W środku znajdziemy zestaw kart z zawartością magazynów, bo też w tej grze wcielamy się w magazynierów i mamy jak najlepiej zatowarować własny magazyn. Jest to o tyle skomplikowane, że towary tego samego rodzaju powinny być umieszczone obok siebie, a dodatkową trudność stanowi... obecność myszy! Mysz w magazynie to musowe punkty ujemne, czemu trudno się dziwić. Zasady może nie należą do najprostszych, niemniej fajnie pokazuje je instrukcja, operując przykładami. Do pomocy mamy notes i ołówek, więc nie musimy wszystkich tych operacji i podliczań punktów wykonywać w pamięci.



Sensowne umieszczanie towarów w magazynie nie jest taką znów prostą rzeczą, więc myślę, że sugerowany przez producenta wiek graczy nie jest zawyżony. Ośmiolatek powinien już dać sobie radę, młodsze dzieci mogą potrzebować wsparcia rodzica. Ale trzeba przyznać, że aby wygrać w tej grze, trzeba wykazać się umiejętnością planowania i logicznym myśleniem. Rozwijamy zatem dwie bardzo istotne kompetencje w najlepszy z możliwych sposobów - poprzez zabawę. No i poćwiczymy trochę matematykę, zliczając zebrane przez graczy punkty. 

Bardzo podoba mi się grafika użyta w tej grze. Jest kolorowo, ale przede wszystkim bardzo estetycznie. Karty są wysokiej jakości, zarówno pod względem wykorzystanego materiału, jak i szaty graficznej właśnie, co z pewnością wpływa na jej atrakcyjność w oczach użytkowników. Warta polecenia dla starszych dzieci.

Grę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

czwartek, 14 marca 2019

"Potworne porządki"


Autor: Gamewright    
Tytuł: Potworne porządki
Ilustrator: Maciej Szymanowicz
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Rok wydania: 2018
Liczba graczy: 2-4
Ocena: 10/10
Wiek: 3-103 lat

Opis:

Czy Twoje dziecko lubi sprzątać zabawki?
Podczas gry dzieci robią porządek w pokoju. Wyciągają z woreczka różne przedmioty i odstawiają na odpowiednie miejsca na swojej planszy. Zadanie utrudniać będą psotne stworki – mają kształty podobne do przedmiotów poszukiwanych przez graczy, łatwo więc się pomylić! Wygra gracz, który pierwszy zrobi porządek w swoim pokoju.


Recenzja:
Nie jestem pewna, czy jakakolwiek inna gra tak błyskawicznie zdobyła serce mojej trzylatki, jak Potworki – bo też tak je nazywamy. Wpadła jej w oko już na etapie otwierania paczki i od tego momentu jest ulubienicą w naszym domu. Do tego stopnia, że musi stale leżeć na stoliku, bo córka nie pozwala jej schować do szafki – to by było na tyle, jeśli chodzi o porządki :D

Co w niej takiego super?

1. tematyka – nie da się ukryć, że potworki, paskudki, czarownice, strachu i inne nieco przerażająca, ale jakże ciekawe cudowności to coś, co maluchy lubią najbardziej. Moja Maja żadnych potworów się nie boi, a te tym bardziej ów potencjalny lęk odganiają. Bo mimo nadmiernej ilości kończyn, zębów i pazurów, są zdecydowanie bardziej urocze, niż straszne.
2. ilustracje – nie ukrywam że Maciej Szymanowicz nie należy do panteonu moich najulubieńszych ilustratorów, ale oprawa graficzna tej gry naprawdę mu wyszła!
3. proste zasady – nawet najmłodsi nie będą mieli problemu w zapamiętaniu jakie ruchy trzeba wykonać i jaki jest cel rozgrywki.





To gra – macanka. Jej celem jest wyszukanie „na ślepo” w czarnym woreczku czterech elementów wyposażenia swojego pokoju i umieszczenie ich w odpowiednich miejscach na podkładce. Zadanie to utrudniają potworki wrzucone do woreczka, które kształtem przypominają poszukiwane przedmioty. Po wylosowaniu takiego dżentelmena, należy go wyrzucić (my wrzucamy z powrotem do pudełka) z okrzykiem „Potworki do norki!”. Wygrywa gracz, który jako pierwszy posprząta swój pokój odkładając wszystkie przedmioty na swoje miejsca.

Można grać na dwa sposoby: w łatwiejszym kolory losowanych obiektów nie mają znaczenia – wystarczy, że w pokoju uzbieramy łóżko, lampę, obraz i pluszaka. W wersji trudniejszej musimy trafić na przedmioty w kolorze naszego pokoju.

Jestem pod wielkim wrażeniem instrukcji obsługi tej gry – nie tylko napisanej prostymi słowami, ale przedstawionej również za pomocą kilku schematów/ilustracji, dzięki czemu nie musimy wcale umieć czytać, by przy odrobinie wysiłku dowiedzieć się o co chodzi.

Nie wiem, czy faktycznie pomaga wyćwiczyć nawyk sprzątania (nie zauważyłam dotychczas takiego efektu, ale moja córka może być oporna na tego typu sugestie), ale na pewno pomaga pozbyć się lęku przed potworami, które wyciąga się niespodziewanie z ciemnego woreczka, a okazują się powodem do śmiechu, a nie strachu.

Super gra, strasznie się cieszę, że na nią trafiliśmy.

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

piątek, 25 stycznia 2019

Małgorzata Korbiel - "Fabryka języka"

Autor: Małgorzata Korbiel
Tytuł: Fabryka języka
Rok wydania: 2018
Ocena: 9/10
Wiek: 6-8 lat

Opis:

Nadmuchaj policzki jak balony, kląskaj językiem i na koniec wyślij całusy wszystkim graczom, a przy tym wszystkim uśmiechaj się i baw świetnie!

„Fabryka języka” to gra planszowa, w której każdy z graczy buduje swojego robota. Zdobywanie poszczególnych części nie jest jednak łatwe – gracze muszą wyćwiczyć swoje usta i języki. Wykonując polecenia z kart zadań mogą poruszać się po planszy, aby wziąć element z taśmy produkcyjnej, przeszukać kosz na śmieci lub… ukraść innemu graczowi fragment jego robota.

Rozgrywka, w której pokazuje się komuś język nie tylko z powodu emocji! Zagraj i sprawdź, czy dasz radę powtórzyć jak najszybciej: „Słowik wysławia słowa składnie, ale skomplikowanie”!

Gra została przygotowana przez logopedkę Małgorzatę Korbiel, pracującą na co dzień z dziećmi.

Recenzja:

Żyjemy w czasach, kiedy coraz więcej dzieci zaczyna uczęszczać do logopedy. I o ile nie uważam, by to rynek wykreował taką potrzebę w społeczeństwie, tak zdecydowanie skłaniam się ku teorii, że po prostu świadomość ludzka jest teraz o wiele większa i jeśli można już we wczesnym okresie korygować wady wymowy, to warto to robić. Sama jestem na to dobrym przykładem. Moja terapia logopedyczna zakończyła się po kilku spotkaniach i wałkowaniu w kółko wierszyka o czarnej krowie w bordo kropy, a upragnione "r" kaleczę do tej pory. Na szczęście obecnie wachlarz pomocy logopedycznych jest o wiele szerszy, ciekawszy i bardziej urozmaicony. Takie na przykład gry logopedyczne...

"Fabryka języka" jest jedną z nich i muszę przyznać, że gry to chyba najlepszy sposób na ćwiczenia logopedyczne. W tej konkretnej w zestawie znajdziemy efektowne pionki w postaci robotów, masywną i dużą planszę, kostkę oraz zestaw kart. Zabawa polega na tym, żeby jak najszybciej złożyć całego robota z różnych części (możemy mieszać elementy składowe różnych robotów albo utrudnić sobie zadanie i składać tego konkretnego). Zadanie jest ciekawe i z pewnością znajdzie ono aprobatę u większości pociech, ale nie ma tak łatwo - bo aby złożyć robota, należy także wykonywać polecenia widniejące na kartach, a te nie zawsze są proste - próbowaliście kiedyś zwinąć język w rulonik? Ciężka sprawa, ale świetne ćwiczenie logopedyczne!

Co do "jakości" poleceń zawierzam w pełni autorce, która na co dzień pracuje z dziećmi, tak więc raczej wie, co i w jaki sposób ćwiczyć, chcąc wygimnastykować język i poprawić wymowę. A najlepsze w tym wszystkim jest to, że dziecko wcale nie poczuje się jak na zajęciach logopedycznych, ono przecież "tylko" się bawi, a w dodatku może to robić w zaciszu własnego domu, z bliskimi, a nie na specjalnych zajęciach.



Warto także zwrócić uwagę na porządne wykonanie gry. Wszystko wykonane jest z solidnej, grubej tektury, a poszczególne elementy (plansza, pionki) mają słuszne gabaryty. Pod względem estetyki też jest bardzo okej.

Świetna sprawa nie tylko dla dzieci mających trudności z poprawną wymową. W końcu kto nie lubi gier planszowych? A to jest przede wszystkim gra, aspekt edukacyjny jest tutaj po prostu dużą wartością dodaną.

Grę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Zielona Sowa.

piątek, 18 maja 2018

Anna Gensler - "Ułóż mi bajkę! Puzzlowe przygody Wiewiórki Kitki"


Ilustrator: Anna Gensler
Tytuł: Ułóż mi bajkę! Puzzlowe przygody Wiewiórki Kitki
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Rok wydania: 2018
Wiek: 1-3 lat
Ocena: 9/10

Opis:

Pewnego dnia sympatyczna ruda wiewiórka spotyka na swojej drodze małą świnkę, która bardzo lubi żołędzie… pomieszaj puzzle i ułóż z nich bajkę o ich przygodach! 

"Ułóż mi bajkę!" to wyjątkowa seria puzzli do opowiadania historii. Dziecko może ułożyć jedną dłuższą opowieść albo kilka krótszych. Puzzle są tak zaprojektowane, aby można było układać je w dowolnej kolejności, zmieniając tym samym przebieg historii (np. wiewiórka może oddać śwince swojego żołędzia lub ukryć go przed nią)! To Ty decydujesz jak ta historia się potoczy! 
Puzzle rozwijają wyobraźnię, poprawiają zdolności manualne i ćwiczą spostrzegawczość. To nie tylko świetna zabawa, ale również świetny pretekst do wspólnych rozmów z dzieckiem o emocjach, zwierzętach, skutkach i przyczynach zdarzeń. 

Seria „Ułóż mi bajkę” to doskonały pomysł na prezent – zarówno dla maluchów (2+), jak i starszych dzieci (4+).

Recenzja:

Od małego lubiłam puzzle i zostało mi to do dziś. Chyba cierpliwy ze mnie człowiek, skoro mogłabym kilka godzin poświęcić na ułożenie obrazka składającego się z tysiąca elementów. Gdybym oczywiście taką ilością czasu wolnego dysponowała. Teraz, jako rodzic i nauczyciel, patrzę na tę formę rozrywki także pod kątem jej walorów edukacyjnych. A tych jest całkiem sporo.

Przede wszystkim puzzle to świetne ćwiczenie dla małych rączek, które w pedagogice nazwiemy ładnie doskonaleniem umiejętności związanych z motoryką małą. Jak zwał, tak zwał, ale nie ulega wątpliwości, że dopasowywanie małych elementów sprzyja rozwojowi dokładności, precyzji, a także rozwija spostrzegawczość. To całkiem sporo jak na zabawę, prawda? Tymczasem Zielonej Sowie było mało tych zalet i postanowili pójść o krok dalej.

"Ułóż mi bajkę! Puzzlowe przygody Wiewiórki Kitki" posiada jeszcze jedną zaletę, z którą nie spotkałam się dotychczas w przypadku puzzli. Otóż dziecko samo układa bajkę, wybierając spośród dostępnych puzzli te, które według niego pasują do historii. A opowieść tę tworzy w swojej głowie. Wymieniać następne korzyści dla dziecka? Rozwijanie wyobraźni, dostrzeganie związków przyczynowo-skutkowych, kształcenie umiejętności narracyjnych, bo przecież ułożoną bajkę trzeba następnie rodzicowi opowiedzieć - te puzzle to naprawdę świetna sprawa!

Co dla mnie istotne, puzzle są bardzo duże - skala 1:1 w stosunku do tego, co widzimy na okładce. Dlatego bawić można się już z małymi dziećmi, które oczywiście nie opowiedzą jeszcze historii, ale na pewno chętnie skupią się na samym procesie układania. To bardzo fajny pomysł, bo wybór puzzli dla starszych dzieci jest ogromny, dla maluszków - zdecydowanie zbyt mały. Do tego postać sympatycznej wiewiórki powinna zachęcić do wspólnej zabawy, w końcu dzieciaki uwielbiają zwierzęcych bohaterów i ich przygody, a jeśli jeszcze same mogą te przygody tworzyć, to czego chcieć więcej?



Zdecydowanie polecam. To gra z rodzaju tych, które będą rosły wraz z dzieckiem i dopasowywały się do jego potrzeb i możliwości.

Grę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Zielona Sowa.