Emily Hawkins, Lucy Letherland - "Atlas oceanicznych przygód"

Autor: Emily Hawkins

Ilustracje: Lucy Letherland

Tytuł: Atlas oceanicznych przygód

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Data wydania: 2 czerwca 2021

Liczba stron: 88

Ocena: 10/10

Opis:

Dzięki temu przepięknie ilustrowanemu przewodnikowi poznasz najbardziej fantastyczne istoty mieszkające w morzach!

Przygotuj się do zanurkowania w oceanach i odkryj różnorodność życia w morskich głębinach. Powędruj przez Ocean Spokojny z żółwiami skórzastymi, zdrzemnij się z wydrami morskimi i wykąp w lodowatej wodzie z morsami – przeżyj masę fantastycznych przygód wśród spienionych fal i na dnie oceanu.

Dzięki każdej z ponad trzydziestu przedstawionych scen młodzi miłośnicy przyrody poznają mnóstwo ciekawych faktów.

Recenzja:

Podmorska przygoda? Oj, takiej propozycji odmówić nie można! Wydawnictwo Nasza Księgarnia po raz kolejny zaskakuje czytelników pięknym atlasem przygód autorstwa Emily Hawkins i Lucy Letherland – tym razem o tematyce oceanicznej. I – jak zapewne się domyślacie – prezentuje się on fenomenalnie pod każdym względem!

Mój siostrzeniec od razu ukradł tę książkę do swojego pokoju – co już samo w sobie jest bardzo dobrą rekomendacją tej serii. Nie ma się czemu dziwić – duży format, barwne i zabawne ilustracje, niesamowite stworzenia i ciekawostki, mapki i przystępna treść – tak w skrócie można opisać atuty Atlasu oceanicznych przygód. Musicie jednak wiedzieć, że Emily Hawkins jest naprawdę fantastyczną opowiadaczką faktów morskich (i nie tylko), dzięki czemu każdy znajdzie tutaj coś, o czym dotychczas nie wiedział. Czytałam tę książkę równie zafascynowała, co dziesięciolatek i oboje świetnie się przy niej bawiliśmy – bo i zabawa jest tu wskazana, gdyż na ostatnich stronach znajdują się wycięte kadry, fragmenty scen, do odnalezienia na ilustracjach!

Ciekawostki tu przedstawioną dotyczą całego świata i skupiają się nie tylko na świecie podwodnym, ale i okołowodnym. Każdy rozdział poprzedza mapka, która informuje czytelnika, o jakim regionie świata będzie mowa – i gdzie dane stworzenia spotkać można. A i same sceny – że tak powiem – mają niezwykle pocieszne nazwy - m.in. - nurkowanie w głębinach z nurzykami polarnymi, szybowanie z burzykami, robienie przedstawienia z mątwą. Oj – krótko mówiąc – jest o czym czytać! Mojego siostrzeńca najbardziej zaintrygowała kolosalna kałamarnica, wręcz nie dowierzał w jej istnienie. Aż musieliśmy poszukać informacji i zdjęć prawdziwych w sieci! I – skoro jesteśmy przy treści – warto zwrócić uwagę, że ostatni rozdział poświęcony jest ekologii, gdyż oceany zdecydowanie są w niebezpieczeństwie. Cieszę się, że poza ciekawostkami, znalazło się tutaj także miejsce na poruszenie tak ważnego tematu.

Atlas oceanicznych przygód to pozycja idealna dla każdego miłośnika morskich wojaży. Z tej książki można dowiedzieć się naprawdę wielu interesujących rzeczy, a przy tym wyśmienicie spędzić czas z dzieckiem. Jeśli szukacie czegoś fascynującego, od czego oderwać się nie sposób – polecam z całego serca! Jestem przekonana, że tak jak my będziecie namiętnie studiować ilustracje, odnajdując w nich niesamowite detale!

Katarzyna Bajerowicz - "Rafa koralowa"

Autor: Katarzyna Bajerowicz
Tytuł: Rafa koralowa
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 28
Ocena: 10/10
Wiek: 0-6 lat

Opis:

W ciepłym piasku właśnie wykluły się żółwiki. Teraz pokonują szeroką plażę, by dotrzeć do morza. W jego falach spędzą całe swoje dorosłe życie. Na rafie koralowej spotkają mnóstwo zwierząt: rozmaite gatunki ryb, krewetki, kraby, rozgwiazdy i wiele innych stworzeń. Odwiedź z nimi morskie głębiny i odkryj ten fascynujący podwodny świat! Przy okazji rozwiąż, wyszukując poukrywane na ilustracjach szczegóły!

To książka nie tylko do czytania, lecz także do oglądania, zgadywania i opowiadania. Ćwiczy spostrzegawczość dziecka, uczy kreatywności, pobudza zainteresowanie światem, rozwija wiedzę na temat przyrody i jej ochrony, ale przede wszystkim jest fantastyczną zabawą oraz sposobem na miłe i twórcze spędzenie czasu.


Recenzja:

Chyba każdy maluszek wchodzi w pewnym momencie w taki wiek, że zaczynają interesować go szczegóły i wyszukiwanie drobnych elementów na rozbudowanym obrazku staje się zajęciem na dłuższą chwilę. U mojej córki ten etap wystąpił stosunkowo późno, bo niedługo przed drugimi urodzinami (zdążyłam się już nieźle sfrustrować olewaniem „Ulicy Czeresniowej” i wszystkich innych książkowych wyszukiwanek), za to trwa do dziś i ma się bardzo dobrze. Do tego stopnia, że na „Ulicę Czereśniową” nie mogę już patrzeć i często rozglądam się za nowościami.
I odnoszę wrażenie, że „Rafa koralowa” powstała specjalnie dla mojej rodziny. 

Przede wszystkim temat – morskie klimaty cieszą się u nas powodzeniem od zawsze. Rybki, kraby, rozgwiazdy, koniki morskie i woda w każdej postaci to nasze hity. 

Drugim wielkim atutem tej książki jest fabuła – nie zawsze łatwo jest wymyślać własne historie na postawie samych obrazków – w tym przypadku, pod rozbudowanymi ilustracjami zajmującymi mniej więcej 90% powierzchni stron mamy po trzy linijki tekstu opowiadającego historie morskich stworzeń – spieszących do wody żółwików, krewetek czyszczących morskie stworzenia z pasożytów, czy rozmnażających się koralowców.

Świetna sprawa, to interaktywność – na każdej stronie na maluszka czeka jakieś zadanie do wykonania – trzeba policzyć żółwiki, czy odszukać zagubione stworzenia. Ponadto co kilka stron czeka na dzieci propozycja pracy plastycznej (na przykład wykonania żółwika ze zużytych opakowań po słodyczach, czy jogurcie, albo rozrysowanie planu domku dla krabiej rodziny. Znajdziemy tu również sporo ciekawostek – krótki wykład o ukwiałach, czy mapa raf koralowych z pewnością przykują uwagę każdego małego (i nie tylko!) odkrywcy.

Wielką siłą „Rafy koralowej” jest humorystyczne podejście autorki. Bo każda ilustracja tętni wręcz od zabawnych „smaczków” – krab żegna umykające do wody żółwiki machając im chusteczką, wprowadzające się do muszli kraby pustelniki noszą krzesła, roślinki doniczkowe, a nawet dzieła sztuki, a część zwierząt zostało poddanych pewnej antropomorfizacji i robią do czytelnika miny (jestem fanką ostrygi wywalającej język z perłą na czubku).

Jednak nie zawsze jest śmiesznie. Dzięki ekozacięciu, autorka postawiła na edukację najmłodszych i uświadami ich jak szkodliwe dla morskich stworzeń są śmieci. 

To książka całokartonowa, wydana na grubej i wytrzymałej tekturce z zaokrąglonymi rogami, formatem bardzo zbliżona do A4. Jedynym minusem jest wynikający z formatu ciężar, dlatego z pewnością wygodniej oglądać ją na kanapie, czy dywanie, niż trzymać w dłoni czytając dziecku na kolanach.

Super, że pod względem wydania pasuje do innych kartonowych książek ze szczegółami tego wydawnictwa – mamy trzy pozycje z serii „Opowiem Ci mamo” i bardzo dobrze wyglądają obok siebie na półce. 

Piękna, mądra, edukacyjna i przemyślana od początku do końca. Tętniąca kolorami i biologiczną różnorodnością, inspirująca i po prostu ciekawa. Moim zdaniem absolutny „must have”.

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

David Almond - "O chłopcu, który pływał z piraniami"

Autor: David Almond

Tytuł: O chłopcu, który pływał z piraniami

Wydawnictwo: Zielona Sowa

Rok wydania: 2016

Liczba stron: 256

Ocena: 9/10

Wiek: 9+

Opis: 

Nie każdy może pływać z piraniami. Żeby tego dokonać, aby zanurzyć się w akwarium pełnym krwiożerczych ryb i wyjść z tego cało, trzeba być kimś niezwykłym! Czy mały Stanley Potts okaże się tak wyjątkowym chłopcem? Stan, wychowywany przez wujostwo chłopiec, który stracił rodziców, postanawia wyruszyć w świat wraz z wesołym miasteczkiem. Opiekuje się złotymi rybkami, z którymi potrafi się porozumiewać. Pracując w wesołym miasteczku, Stan poznaje wiele przedziwnych postaci, uczy się samodzielności i odnajduje przyjaźń. Jednak najważniejszym wydarzeniem okazuje się spotkanie z wielkim mistrzem pływania z piraniami - Panchem Pirellim. Czy Stan postanowi wrócić do domu, do kochających go wuja i ciotki? A może wybierze się z wielkim mistrzem Panchem Pirellim nad Amazonkę, by uczyć się pływania z piraniami?

Recenzja: 

Z twórczością Davida Almonda miałam szansę się już spotkać, więc mniej-więcej wiedziałam, czego mogę się po tymże autorze spodziewać - ponurej, nieco dramatycznej opowieści z elementami fantastyki, morałem i niebanalnym zakończeniem (takie doświadczenia wyniosłam ze Skrzydlaka i Dzikusa). Te słowa świetnie opisują również i powieść O chłopcu, który pływał z piraniami, nie oddają jednak całkiem jego uroku, który postaram się - bo proste zadanie to nie jest - jak najlepiej ukazać w swojej recenzji. 

Poruszył mnie już sam krótki wstęp, w którym poznajemy okoliczności śmierci rodziców chłopca (... tata Stana stracił życie, bo miał wypadek, a mama, bo pękło jej serce.) Nowymi opiekunami stali się dla niego Ciocia Annie i Wujek Ernie, który - po upadku stoczni - zajął się produkcją rybnych konserw i zdziwaczał. Cały dom zamienił w fabrykę, w której - wręcz niewolniczo - pracuje cała rodzina, a biedny Stan nie ma nawet swojego łóżka i sypia w kredensie... 

- Ale spójrz, co zyskaliśmy - grzmiał Ernie. - Spójrz na kwitnący interes. Mamy kieszenie pełne kasy i jedzenie na stole!

- Stole? - zawołała Annie. - My nie mamy stołu!

Na szczęście Ciocia Annie jest kobietą rozsądną i dobrą, dzięki czemu chłopiec może spędzić przyjemnie dzień swoich urodzin - w ramach chwili wolności wybiera się do Wesołego Miasteczka, gdzie widzi różne dziwy i zdobywa trzynaście złotych rybek, a po powrocie czeka na niego pyszny tort i różne inne smakołyki, zjedzone w rodzinnej atmosferze. Niestety, następnego dnia Wujek Ernie dopuszcza się straszliwego okrucieństwa i - zszokowany i zrozpaczony chłopiec - postanawia odjechać z Dostoyevskym (właścicielem jednego ze stoisk Wesołego Miasteczka) i jego córką Nitashą... 

Stan opada na oparcie fotela. Tłumaczy sobie, że dobrze zrobił. Tłumaczy sobie, że wszystko będzie dobrze. Tłumaczy sobie, że musi być dzielny. Ale ciągle przełyka łzy.

Chłopcem targają wątpliwości i tęskni za starą rodziną, choć nowa okazuje się wspaniała. Zaprzyjaźnia się, obserwuje osobliwe postaci - tajemniczą Cygańską Różę, zgorzkniałego Piotrusia Połaskocz Mnie, człowieka-dzika. Słucha legend i mitów opowiadanych dialektami z odległych miejsc i dalekich lądów... I - w końcu - poznaje Pancha Pirellego, mężczyznę pływającego z piraniami, który dostrzega w chłopcu niezwykłość i potencjał. Jednakże czy Stan, dotychczas zapuszkowany w domu-fabryce, ma szansę zostać kimś wielkim? 

Powieść ta porusza tak wiele i tak wiele chciałabym o niej napisać, że nie wiem od czego zacząć (choć w zasadzie już zaczęłam, prawa?). Przede wszystkim na szczególną uwagę zasługuje postać Stana - dzielnego, pracowitego i poczciwego chłopca, który budzi sympatię od pierwszych stron. Kolejnymi bohaterami są Dostyevsky (z początku miałam nadzieję, że autor jakoś nawiąże tutaj do Fiodora Dostojewskiego, ale - niestety - tak nie jest) i Nitasha, których życie zdaje się zmieniać na lepsze od czasu poznania Stana. Dalej mamy Pancha Pirellego, który pokazuje nam kulisy życia sławy - zmyślona przeszłość itp. Nie mogę ominąć i Piotrusia Połaskocz mnie, który nie śmiał się od dawna... 

- Widzisz, co się dzieje z kimś, kto nie śmiał się od dwudziestu lat? Widzisz, co się dzieje z kimś, kto zarabia na życie sztuczkami i przekrętami? Robi się okrutny i zgorzkniały, Stanie - to się właśnie dzieje. 

Autor nie tylko przestawia czytelnikowi różnorodne postaci i wyjątkową historię, ale i... nabija się nieco z urzędników. W książce spotkamy FIŚ (Formacja Interesów Śliskich?), której głównym przedstawicielem w powieści jest Pan Clarence P. Clapp - wyszkolony śledczy pierwszego stopnia, z siedmioma gwiazdkami, dwoma promieniami i certyfikatem opisanym przez samego Kierownika Formacji. Wraz ze swoimi ochroniarzami ściga śliskie interesy, którymi... zdaje się być każde - mniejsze lub większe - wykroczenie. Bardzo krzywdzi rodzinę Stana i - jakby tego było mało - do Wesołego Miasteczka, gdzie jest główny bohater również trafia. Kolejnym nieprzyjemnym charakterem zdaje się być policjant, który w każdym chłopcu widzi łobuza - w zasadzie zdaje się mieć na tym punkcie bzika. 

Sposób prowadzenia narracji totalnie mnie zachwycił. Autor, opisując dzieje Stana i jego bliskich, często zwraca się do czytelnika i - w niektórych momentach - pozwala nam dopowiedzieć sobie resztę historii. Dzięki temu możemy między innymi zdecydować, jak skończy paskudny Pan Clarence P. Clapp... tak, to zdecydowanie przypadło mi do gustu... I to wciąż nie wszystko, bo otwarte zakończenie - nieco naprowadzone na to szczęśliwe - pozwala nam pozostać ze Stanem na dłużej, dzięki czemu ta opowieść niekoniecznie kończy się na ostatnich stronach. Dla mnie wciąż ona trwa!

A jeśli masz dobre serce (...) - wtedy przetrwasz.

O chłopcu, który pływał z piraniami polecam KAŻDEMU. Ta książka przekazuje wiele życiowych prawd, które przypadną do gustu nie tylko dziecku, ale i dorosłemu. David Almond stworzył dojrzałą i - w głównej mierze - pozytywną opowieść o każdym z nas i... rybach. Ale - bez obaw! Kartki nie przesiąkły ich zapachem! Czuć jedynie nęcący zapach papieru i... fantastycznej przygody!

A jaki sens ma życie, jeśli nie ma w nim żadnych niebezpieczeństw, z którymi można się zmierzyć i je pokonać? 

Tę książkę zrecenzowałam dla Was dzięki Wydawnictwu Zielona Sowa. :)