Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Iga. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Iga. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 19 kwietnia 2018

Dani Rabaiotti, Nick Caruso - "Czy to pierdzi? Sekretne (gazowe) życie zwierząt"



Tytuł: Czy to pierdzi? Sekretne (gazowe) życie zwierząt
Autorzy: Dani Rabaiotti, Nick Caruso
Wydawnictwo: Insignis
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 144
Ocena: 7/10
Wiek: 10+


Opis:
Robią to psy. Robią to krocionogi. Kiedyś robiły to dinozaury. I robisz to ty, w przeciwieństwie do ośmiornic. Być może robią to także pająki, ale pewności nabierzemy dopiero w toku dalszych badań. Nie robią tego ptaki, chociaż mogłyby, gdyby tylko chciały. A śledzie robią to po to, by się porozumiewać.
Czy to pierdzi? jest pełną zaskakujących faktów, bogato ilustrowaną i rzetelnie, a przy tym lekko napisaną książką o tym, co piszczy we wnętrznościach zwierząt. Autorzy omawiają aż 80 gatunków. Znajdziesz tu odpowiedzi na wiele intrygujących pytań.
Jaki pokarm sprawia, że wiatry hieny pachną wyjątkowo nieprzyjemnie? Co to takiego fossa? I czy fossa pierdzi? Dlaczego mięczaki wymiotują, ale nie puszczają bąków? No i czym właściwie są bąki? Książka Czy to pierdzi? powstała przy współpracy kilkudziesięciu uznanych biologów. Dzięki ich fachowej wiedzy krąg podejrzanych o nieprzyjemny zapach w twoim pobliżu zbawiennie się powiększy.

Recenzja:
Nauka wreszcie zaczęła zadawać odpowiednie pytania! Choć pierdzenie jest wśród ludzi czymś wstydliwym, niejedna osoba zastanawiała się, czy robią to też zwierzęta. I o ile nie mamy wątpliwości, że robią to psy czy krowy, o tyle na pytanie, czy pierdzą ptaki lub węże, nie jest tak łatwo udzielić odpowiedzi. A dociekliwe dziecko może o coś takiego spytać. Zresztą, właśnie pytanie o to, czy węże pierdzą, stało się inspiracją do napisania tej książki. Jej autorzy to naukowcy i zarazem aktywni użytkownicy Twittera oraz innych mediów społecznościowych, i kiedy Dani została zaskoczona tym pytaniem, postanowiła zasięgnąć języka u znajomego, który specjalizuje się w temacie węży. Odpowiedź brzmiała „niestety tak”. Zainspirowało to Nicka do stworzenia na Twitterze hasztagu #DoesItFart. Dalej wydarzenia potoczyły się lawinowo, a w ich efekcie otrzymaliśmy tę książkę.

Publikacja zawiera opisy kilkudziesięciu zwierząt wraz z odpowiedziami na kluczowe pytanie – czy pierdzą? Każdemu zwierzęciu poświęcona jest jedna strona, a przy większości znajdują się też sugestywne rysunki. W książce oprócz odpowiedzi na frapujące tytułowe pytanie można znaleźć wiele ciekawostek, a wszystko kręci się oczywiście wokół pierdzenia. Jak się okazuje zwierzęta, które tego nie robią, należą raczej do wyjątków – cała reszta pierdzi dużo, często i śmierdząco.
Zarówno Dani Rabaiotti, jak i Nick Caruso to naukowcy i mimo że tę pozycję można w najlepszym razie określi jako popularnonaukową, posługują się językiem charakterystycznym dla ich środowiska. Na końcu książki znajduje się co prawda słowniczek, ale nie wyjaśnia wszystkich trudnych słów, które pojawiają się w tekście, jedynie te występujące najczęściej. Przez to książka nadaje się głównie dla starszych dzieci, takich które chodzą już do szkoły i mają za sobą lekcje przyrody. No i oczywiście dla dorosłych, których nurtuje postawione w tytule pytanie.
Całość jest utrzymana w zabawnym stylu i dzięki temu, że każdemu zwierzęciu poświęcona jest strona, książka nadaje się idealnie do czytania w pociągu, tramwaju czy autobusie. W stosunkowo przyjazny sposób przekazuje może odrobinę bezużyteczną wiedzę, ale jakby się tak zastanowić wzór skróconego mnożenia też nam się w życiu do niczego nie przydaje, czemu więc nie dowiedzieć się, które zwierzęta pierdzą, a które tego nie robią? Warto to zrobić choćby dlatego, by zaspokoić ciekawość.
Polecam tę pozycję zarówno dzieciom, jak i ich rodzicom. Wspólne czytanie z pewnością dostarczy sporo radości.

Książkę dostałam od wydawnictwa Insignis

czwartek, 1 marca 2018

Anna Claybourne - "Dlaczego ryby nie toną?"


Tytuł: Dlaczego ryby nie toną?
Autor: Anna Claybourne
Ilustracje: Claire Goble
Wydawnictwo: Wydawnictwo Naukowe PWN
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 96
Wiek: 5+

Opis:
Autorka zabiera małych czytelników do fascynującego świata natury. Opowiada o pojawieniu się zwierząt na Ziemi, o ich gatunkach, zwyczajach, wyjątkowych cechach, umiejętnościach adaptacji do zmieniającego środowiska oraz o miejscu człowieka wśród innych stworzeń.

Recenzja:
Rok temu na blogu pojawiła się recenzja książki Dlaczego sztuka jest pełna golasów? [klik]. Dlaczego ryby nie toną? to kolejna pozycja z serii i mam nadzieję, że będzie ich więcej. Obie książki mają różne autorki, ale łączą je sympatyczne rysunki Claire Goble. Mam jednak wrażenie, że w poprzedniej książce, która koncentrowała się na sztuce, pasowały lepiej niż tutaj. W Dlaczego ryby nie toną? ilustracje nie do końca współgrają z realistycznymi zdjęciami zwierząt.
Jeśli mieliście w rękach Dlaczego sztuka jest pełna golasów? to już wiecie, czego się spodziewać. Po raz kolejny dostajemy książkę napisaną przede wszystkim z myślą o dzieciach, o zaspokojeniu ich ciekawości i dostarczeniu odpowiedzi na najdziwniejsze pytania (w tym: czy węże mają pępki? Czy kot może być jaroszem? Albo: dlaczego zwierzęta nie myją zębów?). Do tytułowego pytania mam jednak zastrzeżenie, związane z jego dwuznacznością. Tak naprawdę można je rozumieć na dwa sposoby: dlaczego ryby nie idą na dno (i ja je tak zrozumiałam) i dlaczego ryby nie duszą się pod wodą. Moim zdaniem, skoro chodzi o to drugie znaczenie, bardziej fortunnym tłumaczeniem tytułu byłoby: Dlaczego ryby się nie topią?
Książka jest napisana w taki sposób, że tak naprawdę mogą ją czytać już kilkulatki. Autorka wyjaśnia każde trudniejsze słowo i to po kilka razy, więc nawet jak dziecko nie zapamięta czegoś za pierwszym razem, będzie miał szanse utrwalić to sobie potem. Dobór treści jest mocno przekrojowy, autorka nie skupia się na niczym szczególnym, prezentuje trochę podstaw i urozmaica je ciekawostkami, które mogą zaskoczyć nawet rodziców.
Tak jak napisałam na początku, ilustracje, choć naprawdę fajne, odrobinę mi się gryzły ze zdjęciami. Ale to właśnie rysunki Claire Goble najbardziej spodobają się młodszym czytelnikom. Sama jestem nimi zauroczona i chciałabym zobaczyć kiedyś  książkę, w której nie będą miały żadnej konkurencji w postaci zdjęć.
Jeśli wasze pociechy interesują się już światem zwierząt, ta książka to idealna pozycja, by po pierwsze odpowiedzieć na niektóre z ich pytań, a po drugie jeszcze bardziej zaciekawić je tematem. Pytania są tak skonstruowane, że na pewno przypadną do gustu maluchom, a nieskomplikowane odpowiedzi dadzą im już jakiś pogląd na temat przyrody i staną się podstawą wiedzy, jaką zdobędą na dalszych etapach. Jednym słowem: polecam! Najlepiej kupić w zestawie z Dlaczego sztuka jest pełna golasów? J

Książkę dostałam od Wydawnictwa Naukowego PWN



sobota, 20 stycznia 2018

Olga Jertachanowa, Irina Jertachanowa - "Angara, córka Bajkała"

Tytuł: Angara, córka Bajkała
Autorki: Olga Jertachanowa, Irina Jertachanowa
Wydawnictwo: Media Rodzina
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 64
Ocena: 9/10

Opis:
Bogato ilustrowana opowieść o Angarze oparta jest na popularnej w całej Syberii i Azji Centralnej buriackiej legendzie, której bohaterami są odległe rzeki i krainy syberyjskie. Opowiada o autorytarnym modelu rodzicielstwa i sprawowania władzy, o potrzebie rozmowy i empatii, równocześnie niesie ze sobą ponadczasowe przesłanie o potędze miłości zdolnej pokonać wszelkie przeszkody. Popularność zawdzięcza nie tylko tradycyjnym wersjom mówionym i licznym wydaniom książkowym, ale również wersjom internetowym w wielu językach. Obecność turystów z różnych stron świata nad Bajkałem, nazywanym przez mieszkańców Syberii „Świętym Morzem”, przyczyniła się do jej popularyzacji na całym świecie.

Recenzja:
Angara to wypływająca z jeziora Bajkał rzeka w azjatyckiej części Rosji. Jest prawym dopływem Jeniseju. Myślicie, że z tych suchych faktów można wyciągnąć coś więcej?
Można, a jakże. Ludzie od dawna tworzyli opowieści, by wyjaśnić otaczającą ich rzeczywistość i Buriaci nie są wyjątkiem. A sami przyznajcie, że malownicze rzeki i jeziora mogą pobudzać wyobraźnię. Buriackie legendy do tej pory były mi kompletnie nieznane i ta o Angarze, córce Bajkała, była pierwszą, która poznałam. Ponoć w Azji jest ona bardzo popularna, a Olga Jertachanowa i Irina Jertachanowa jedynie zapisały jedną z jej licznych wersji. Sama historia jest napisana prostymi słowami, skrojonymi pod najmłodszych, ale porusza problemy, które nie pozwolą się nudzić również rodzicom. Autorytarny model wychowania, kontrolowanie dzieci, potrzeba rozmowy i zrozumienia, a w końcu miłość, która pokonuje wszystkie przeszkody to tematy, które autorki zmieściły na zaledwie kilkunastu stronach tekstu.
Największą zaletą tej książeczki są fenomenalne, magiczne ilustracje. Opowiadają całą historię lepiej niż słowa i ja śledziłam je z o wiele większym zainteresowaniem niż tekst. Zresztą zobaczcie sami, to czysta poezja! Olga Jertachanowa i Irina Jertachanowa zdobyły za swoje ilustracje wiele nagród i nie bez powodu.

 


Angara, córka Bajkała to stosunkowo krótka opowieść, idealna dla młodszych dzieci. Całkiem możliwe, że zainteresuje je innym kręgiem kulturowym. Z pewnością lektura tej książeczki będzie ciekawym doświadczeniem poznawczym i fajną alternatywą w stosunku do przesłodzonych bajeczek Disneya. Wspaniałe ilustracje zachwycą zarówno dzieci, jak i rodziców i na pewno sprawią, że często będziecie wracać do tej książki. Polecam!

Za książkę dziękuję wydawnictwu Media Rodzina

wtorek, 30 maja 2017

Tamsyn Murray - "Drugie bicie serca"


Tytuł: Drugie bicie serca
Autor: Tamsyn Murray
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 400
Ocena: 8/10
Wiek: 10+

Opis:
Jonny nie zwykłym nastolatkiem. Każdego dnia budzi się w szpitalu, podtrzymywany przy życiu przez aparaturę.
Każdego dnia zastanawia się, czy dziś uda się znaleźć dawcę serca.
Każdego dnia zastanawia się, czy dziś umrze.
Każdego dnia Niamh kłóci się ze swoim „idealnym” bratem Leo.
Każdego dnia Leo wygrywa.
Każdego dnia Niamh marzy o życiu bez Leo.
To wszystko zmieni się po wypadku: w dniu, kiedy zawali się cały świat.
„Drugie bicie serca” to opowieść o stawieniu czoła przyszłości, choćby najbardziej przerażającej. To opowieść o uzdrowieniu serca, bez względu na to, jak boli.

Recenzja:
Poznajcie Johnny’ego. Johnny ma piętnaście lat, ale różni się od swoich rówieśników. Zamiast biegać za piłką, leży w szpitalu, świadomy, że z powodu wady serca jego dni są policzone. Jedyną nadzieją jest dla niego transplantacja, ale z biegiem czasu Johnny przestaje wierzyć, że kiedykolwiek jej doczeka.
Niamh też ma piętnaście lat i jest tą gorszą bliźniaczką. Jej brat Leo to złote dziecko. Ma mnóstwo znajomych, rodzice go ubóstwiają i jest świetny we wszystkim, co robi. Pewnego razu wyzywa siostrę na pojedynek, który kończy się tragicznie…
Johnny dostaje upragnione serce, ale żeby mógł je otrzymać, musiał zginąć Leo. I Johnny doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Przez to że większość dzieciństwa spędził w szpitalu, nie do końca wie, kim jest – to wszystko sprawia, że choć nie powinien, gdy wraca do zdrowia, usiłuje znaleźć informacje o dawcy. Tak trafia na Niamh.
Niamh po śmierci brata stała się jeszcze bardziej oschła, złośliwa i zamknięta w sobie. Drażnią ją fałszywe wyrazy współczucia, męczą wizyty u psychologa. Czuje wyrzuty sumienia, że to nie ona zginęła. Jej rodzice oddali narządy Leo, przez co brat po raz kolejny stał się kimś w rodzaju świętego. Myśl, że jakieś jego części ciągle żyją, podnosi rodziców Niamh na duchu, ale i tak przeżywają żałobę – matka płacze i pilnuje córki na każdym kroku, a ojciec staje się wyciszony i nieobecny. Choć Johnny na początku nie robi na Niamh dobrego wrażenia, z czasem znajomość z nim pozwala jej zapomnieć o żałobie i sprawia, że czuje się szczęśliwa. Chłopak jednak nie mówi jej wszystkiego, a prawda w końcu musi wyjść na jaw…

Problem transplantologii jest stosunkowo rzadko poruszany w książkach dla młodzieży. Przypominam sobie tylko jedną taką powieść, którą czytałam już dawno temu. Dlatego książka Drugie bicie serca jest bardzo ważna. Autorka nie przesadziła w niej z dydaktyzmem – właściwie jej historia jest go pozbawiona. Stworzyła za to poruszającą opowieść o dwojgu młodych ludzi, którzy mimo młodego wieku mają za sobą wiele przejść. Opisała ich perypetie prostym i przystępnym językiem, a ważne przesłanie wplotła mimochodem. Więc owszem, jej książka porusza problem transplantologii, ale to też historia o pierwszej miłości, przyjaźni i przeżywaniu żałoby – słowem, wartościowa lektura, z której młodzi czytelnicy wiele wyniosą. Mało tego, również ich rodzice powinni ją przeczytać. Sytuacja, gdy bliska osoba umiera, jest tragiczna, ale jeśli jej organy mogą uratować komuś życie – czasem nawet wielu osobom – warto rozważyć ich oddanie. Drugie bicie serca buduje świadomość i wrażliwość czytelników w kwestii bycia dawcą organów, dlatego zdecydowanie jest jedną z tych lektur, obok których nie można przejść obojętnie.
Polecam!

Za książkę dziękuję wydawnictwu Zielona Sowa



piątek, 19 maja 2017

Heinrich Hoffmann - "Złota różdżka, czyli bajki dla niegrzecznych dzieci"


Tytuł: Złota różdżka, czyli bajki dla niegrzecznych dzieci
Autor: Heinrich Hoffmann
Wydawnictwo: Egmont Polska
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 112
Ocena: 10/10
Wiek: 7-12

Opis:
Złota różdżka, Heinrich Hoffmann Jedna z najpopularniejszych i najbardziej kontrowersyjnych książek dla dzieci, jakie kiedykolwiek powstały. Klasyka literatury niemieckiej, wydana w co najmniej 540 różnych wersjach. Koszmar dzieciństwa i jednocześnie sentymentalna lektura z przeszłości.
Przekonajcie się, co spotkało Hanię, która wbrew zakazowi mamy bawiła się zapałkami, i Konrada, który obgryzał paznokcie…
Teksty w nowych, uwspółcześnionych adaptacjach: Anny Bańkowskiej, Karoliny Iwaszkiewicz, Zuzanny Naczyńskiej, Michała Rusinka, Adama Pluszki i Marcina Wróbla.

Recenzja:
Koszmar dzieciństwa w nowym wydaniu!
Muszę się przyznać, że wierszyki Heinricha Hoffmanna odkryłam dopiero niedawno i szalenie mi się one spodobały. Rodzice nie czytali mi ich, gdy byłam mała, ale z pewnością niejedna osoba dorastająca w czasach, gdy wielką popularnością wśród rodziców chcących wychować swoje pociechy cieszył się Jachowicz, wspomina je z dreszczykiem grozy. Bo też twórczość Hoffmanna ociera się o horror, choć jak pisze we wstępie do nowego wydania Michał Rusinek, Złota różdżka to przykład purnonsensu. Autor pisał całkiem poważnie, ale niechcący wyszło mu zbyt poważnie i w efekcie jego wierszyki wzbudzają śmiech nawet u dzieci, a już na pewno u dorosłych. Ja uśmiałam się niemal do łez, gdy czytałam je po raz pierwszy, jeszcze w starym wydaniu.

Ciekawa jest historia powstania tego zbiorku. Otóż wierzcie lub nie, ale Hoffmann napisał go dla swojego trzyletniego synka. Chciał kupić mu na gwiazdkę książkę, ale że nie znalazł nic godnego uwagi, sam napisał i zilustrował coś, co w jego zamierzeniu miało być wychowawcze. Tak powstała pierwsza wersja Der Struwwelpeter, czyli Stasia Straszydło, a w nowym tłumaczeniu Piotrusia Czupiradło. Właśnie wiersz o Piotrusiu Czupiradle rozpoczyna cały zbiorek i jest to chyba jeden z łagodniejszych utworów.
Cóż za stwór naczupirzony!
Sterczy włos na wszystkie strony,
Bo nie tyka on grzebyka
I nożyczek też unika.
Paznokcie czarne jak sadza
Mają już metr – nie przesadzam.
Któż to? Które z was odgadło?
Tak jest: Piotruś Czupiradło!
Adaptacja tekstu: Anna Bańkowska

Kolejne są coraz bardziej makabryczne – a że przewinienia, które popełniają dzieci, w żadnej mierze nie odpowiadają okrucieństwu kar, efekt jest komiczny. I jeśli z takim nastawieniem te bajki będą czytane dzieciom, z pewnością im się spodobają.

Nowe wydanie jest w każdym calu dopieszczone. Zilustrowała je Justyna Sokołowska, a każdy wiersz doczekał się nowego tłumaczenia. Niektóre zostały uwspółcześnione, więc chociaż Hoffmann napisał je w 1844 roku, można je czytać dzieciom także dzisiaj. Wierszyków jest zaledwie kilka, ale książka ma aż 112 stron – większość miejsca zajmują świetne obrazki Sokołowskiej. Na początku znajduje się też szablon do odrysowania.
Polecam wam serdecznie ten zbiorek. Jeśli lubicie pięknie wydane książki i niestandardowe lektury, Złota różdżka na pewno wam się spodoba. Przy odpowiednim podejściu jej lektura może być świetną zabawą zarówno dla dzieci, jak i rodziców. Jeszcze raz polecam!

Za książkę dziękuję wydawnictwu EGMONT



środa, 12 kwietnia 2017

Simon Mayo - "Wina"


Tytuł: Wina
Autor: Simon Mayo
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 480
Ocena: 7/10
Wiek: 13+

Opis:
Twoja przeszłość to twoja przyszłość!
Przestępstwo dziedziczne: niewykryte przestępstwo popełnione przez rodziców lub dziadków, za które staje się przed sądem.
Ant i jej brat Mattie siedzą w Kolcu, nowym więzieniu dla rodzin. Społeczeństwo domaga się, żeby odbyli karę za przestępstwa dziedziczne, które uszły na sucho ich rodzicom. Napięcie rośnie. Kiedy sprawy wymykają się spod kontroli i w więzieniu wybucha bunt, Ant podejmuje próbę ucieczki. Najwyższy czas, żeby dowiodła całemu światu, że to NIE ICH WINA.
Porywająca lektura pełna zwrotów akcji.

Recenzja:
Bardzo mnie zaintrygował opis tej książki. Pomysł, żeby karać obywateli za przestępstwa dziedziczne, jest niepokojąco prawdopodobny do zrealizowania w naszej rzeczywistości. Już żyjemy w świecie kamer i ciągłej inwigilacji, a ludzie, których podejrzewa się o możliwość popełnienia przestępstwa, są śledzeni przez służby rządowe. Od tego już tylko krok, by śledzić wszystkich obywateli i zapobiegać potencjalnym zbrodniom… lub za popełnione zbrodnie przestępców, którzy uniknęli wymiaru sprawiedliwości, karać ich rodziny.
Zadośćuczynienie dla społeczeństwa. Taką motywację ma w książce system karania przestępczości dziedzicznej. Akcja sporej część powieści toczy się w więzieniu, w którym mieszka główna bohaterka wraz ze swoim bratem i przybranymi rodzicami. Trafiła tam za przestępstwa swoich rodziców. Ant jest typową buntowniczką. Ma szesnaście lat, ogoloną głowę i wytatuowane gęsi, przez co wołają na nią gęsiarka. Jest niska, chuda i żylasta, więc dopóki ma kaptur na głowie i się nie odzywa, często uchodzi za chłopaka. Więzienie, w którym odbywa karę, nazywa się Kojcem, a takich jak ona nazywają dumniarzami. Wzięło się to stąd, że dumniarze noszą na wysokości krzyża klamrę, przez którą chodzą nienaturalnie wyprostowani. Strażnicy więzienni są skorumpowani i cały system niespecjalnie się sprawdza, co Ant skrzętnie wykorzystuje. Dzięki przekupstwu i kluczowi do klamer, który ukradła naczelnikowi więzienia, udaje jej się nawet opuszczać je na krótki czas. Dziewczyna nie potrafi jednak pokornie znosić upokorzeń i stawia się na każdym kroku, co w końcu sprowadza na nią poważne kłopoty.

Chociaż książka jest gruba, obejmuje niewielki odcinek czasu, a to za sprawą tego, że akcja gna w niej na złamanie karku. Nie ma nawet chwili na nudę, bo ciągle coś się dzieje, a ten, kto napisał na okładce, że Wina to porywająca lektura pełna zwrotów akcji, nie minął się z prawdą. Zwrotów akcji jest całe mnóstwo i autor w zasadzie przez większą część powieści trzyma czytelników w napięciu. Dodatkowo w trakcie czytania nie mogłam się pozbyć wrażenia, że książka jest gotowym materiałem na film i aż się prosi, żeby ją zekranizować.
Polubiłam główną bohaterkę, którą przez większość czasu napędza adrenalina. Ant jest zaradna i potrafi wykorzystać nadarzające się okazje, choć niejednokrotnie jej zachowanie jest brawurowe. W książce pojawił się też wątek miłosny, choć był nie pierwszo- a drugo- albo trzecioplanowy (a może nawet i czwartoplanowy). Średnia wieku bohaterów jest dość niska, więc i ich zachowanie jeśli chodzi o sprawy damsko-męskie było gimnazjalne, ale to dobrze, bo nie chciałabym tu czytać o jakichś płomiennych uczuciach, to by zupełnie nie pasowało do tej książki i do jej bohaterów.
Simon Mayo stworzył ciekawą powieść dla młodzieży, ale mimo wszystko niezbyt skomplikowaną. Trochę rozczarowało mnie zakończenie i zrobienie z naczelnika więzienia głównego antagonisty. Szkoda, że autor uznał, że jego pokonanie załatwia sprawę i można kończyć książkę. No chyba że ma w planach następne części, ale w sumie nie wiem, czy robienie z tego serii byłoby dobre. Tak czy inaczej Winę czyta się szybko i ten poziom skomplikowania fabuły, który mnie nie do końca zadowolił, na pewno sprosta wymaganiom większości nastoletnich czytelników. Jeśli więc znacie kogoś w wieku 13+, spokojnie możecie mu polecić tę książkę!

Książkę dostałam od wydawnictwa Zielona Sowa




sobota, 18 lutego 2017

Susie Hodge - "Dlaczego sztuka pełna jest golasów?"


Tytuł: Dlaczego sztuka pełna jest golasów?
Autor: Susie Hodge
Wydawnictwo: Wydawnictwo Naukowe PWN
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 96
Ocena: 8/10
Wiek: 5+

Opis:
Przyjazne, a jednocześnie ambitne wprowadzenie do historii sztuki dla dzieci, już od wczesnych klas szkoły podstawowej. Odpowiada na najważniejsze, podstawowe, często zaskakujące i podchwytliwe, ale zawsze prawdziwe pytania dzieci dotyczące praw, którymi rządzi się sztuka. Przedstawia rozmaite zagadnienia z nimi związane, tłumaczy, czym jest malarstwo jaskiniowe, kubizm, malarstwo odrodzenia czy sztuka współczesna. Objaśnia terminy z historii sztuki w sposób niezwykle przystępny, a zarazem merytoryczny. Prezentuje sztukę w ujęciu problemowym: od malowideł naskalnych do kubizmu, od renesansu do sztuki współczesnej.

Recenzja:
Książka Dlaczego sztuka pełna jest golasów? została napisana językiem dzieci, o czym świadczy już tytuł. Znalazło się w niej kilkanaście pytań, które mogłoby zadać dziecko, patrząc na dzieła sztuki: czemu tyle golasów? ale co to jest? czy aby na pewno to już skończone? – i wiele innych. Odpowiedzi utrzymane są w podobnym stylu, jak pytania. Są proste, by trafiły do maluchów, ale jednocześnie niezbyt rozwinięte, prowokujące do dyskusji, wymiany spostrzeżeń. Można powiedzieć, że ta książka odpowiada na sporo pytań, ale rodzi ich równie wiele, więc jeśli chcecie zainteresować swoje dziecko sztuką, sprawić, by zastanawiało się nad tym, co widzi, to idealna pozycja.
Książka ma duży format i grubą oprawę, a w środku znajduje się niemal sto reprodukcji najbardziej znanych obrazów. Reprodukcje są bardzo dobrej jakości, kompozycja książki przejrzysta. Tekstu na stronach jest niewiele, akurat tyle, żeby utrzymać zainteresowanie mniejszego dziecka. Dodatkowo przez całą książkę towarzyszy nam dwójka uroczych postaci, chłopczyk i dziewczynka, którzy w zależności od poruszonego tematu są przedstawiani w odpowiedni sposób (można ich też dostrzec na okładce).

Autorka prezentuje cały przekrój dzieł – od malowideł naskalnych, przez takich klasyków, jak van Gogh czy Vermeer, po pop art i prowokacyjne instalacje artystyczne. Nie zabrakło odpowiedzi na pytania o sztukę abstrakcyjną czy wyjaśniania w przystępny sposób terminów z zakresu historii literatury (ale nie tylko). Autorka nie skupiła się jednak na samym przybliżeniu zagadnień ściśle związanych ze sztuką – pojawiły się też pytania i odpowiedzi dotyczące kwestii odbioru dzieł, typu: czy aby oglądać obrazy trzeba być mądrym i dlaczego w galerii powinno się być cicho. Książka będzie też zatem doskonałym przygotowaniem do wizyty w muzeum – nie tylko wzbudzi w dziecku zainteresowanie sztuką, lecz także uświadomi mu, że najlepiej podziwia się ją w ciszy.

Polecam wszystkich rodzicom, którzy chcieliby obudzić w swoich pociechach wrażliwość na sztukę. Starsze dzieci mogą czytać tę książkę samodzielnie, młodsze – z rodzicami. Znajduje się tu sporo ciekawostek, które wzbudzą zainteresowanie zarówno rodzica, jak i dziecka, więc nuda nie grozi w trakcie lektury żadnemu z nich. Przeczytajcie!

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Naukowemu PWN


poniedziałek, 6 lutego 2017

Alicja Żarowska-Mazur, Dawid Mazur - "Piksele, wektory i inne stwory"


Tytuł: Piksele, wektory i inne stwory. Grafika komputerowa dla dzieci
Autorzy: Alicja Żarowska-Mazur, Dawid Mazur
Wydawnictwo: Wydawnictwo Naukowe PWN
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 226
Ocena: 9/10
Wiek: 10+

Opis:
Grafika komputerowa zazwyczaj kojarzy się z wyretuszowanymi zdjęciami modeli i modelek. W rzeczywistości daje nam o wiele większe możliwości.
Książka jest wprowadzeniem do grafiki komputerowej dla dzieci i nie tylko. Dowiesz się, czym są tryby kolorów, na czym polega różnica między grafiką rastrową a grafiką wektorową, a także zobaczysz, na co należy zwrócić uwagę, przygotowując plik do publikacji w internecie oraz do druku.
Poznasz programy do grafiki rastrowej: Photoshop Online Tools, Adobe Photoshop CC . Pierwsza z tych aplikacji jest bezpłatna i dostępna w wersji webowej. Zawiera wszystkie podstawowe i najbardziej niezbędne narzędzia, które znajdziesz też w drugim, komercyjnym, programie. Dzięki Photoshop Online Tools nauczysz się korygować fotografie, stosować różne ciekawe efekty, zmieniać ustawienia obrazu, np. balans bieli, nasycenie kolorów lub kontrast. Photoshop CC natomiast ułatwi Ci zrozumienie istoty warstw i ich stosowania.
Jeśli chcesz zaprojektować ulotkę, logo, wizytówkę, powinny Cię zainteresować aplikacje do grafiki wektorowej: Inkscape (bezpłatny) i CorelDRAW X8. Nauczysz się używać linii pomocniczych, korzystać z mechanizmów pozwalających na powielanie elementów, a także ich jednoczesne przekształcanie. Zobaczysz, że grafika wektorowa może być tak samo ciekawa, jak grafika rastrowa.

Recenzja:
Grafika komputerowa daje ogromne możliwości i chociaż sporo osób kojarzy ją głównie z retuszowaniem zdjęć, nie tylko o to chodzi. Dzięki programom takim jak Adobe Photoshop czy Corel możemy zrobić niemal wszystko – począwszy od wykadrowania zdjęcia, przez projektowanie wszelkiego rodzaju plakatów, wizytówek czy okładek do książek, a skończywszy na zaprojektowaniu logo. Przycięcie zdjęcia raczej nie nastręcza wielu trudności, jednak bardziej zaawansowane przeróbki mogą wydać się skomplikowane. Ta książka udowadnia, że zabawa grafiką może być prosta i przyjemna!
W początkowych rozdziałach autorzy w bardzo przystępny sposób wyjaśniają, czym są piksele i wektory, a także charakteryzują podstawowe typy grafiki, do których należą grafika rastrowa (oparta na pikselach) oraz grafika wektorowa (oparta na wektorach). Przybliżają też cztery podstawowe typy prezentacji kolorów (tryb czarno-biały, skala szarości, RGB i CMYK) oraz piszą o formatach plików. Z tymi podstawami przechodzą do dwóch głównych rozdziałów tej książki, czyli do grafiki rastrowej i wektorowej.
W rozdziale o grafice rastrowej autorzy przybliżają działanie dwóch programów – darmowego, dostępnego online Photoshopa Online Tools, który ma niestety tę wadę, że funkcjonuje jedynie w czterech językach i polski się do nich nie zalicza. Znacznie więcej miejsca poświęcono jednak programowi Adobe Photoshop CC, czym byłam naprawdę zachwycona, bo zawsze było mi z nim nie po drodze, gdyż nie jest on najprostszy w obsłudze. Autorzy krok po kroku opisali jego funkcje, poczynając od zapoznania czytelników z interfejsem. Później przybliżyli działania na warstwach, opcje przydatne do retuszowania, a także własnoręcznego tworzenia grafik.
W rozdziale o grafice wektorowej również przybliżono działanie dwóch programów – darmowego Inkscape’a, który w przeciwieństwie do Photoshopa Online Tools wymaga zainstalowania, oraz komercyjnego CorelDRAW X8. Rozdział ten był nawet ciekawszy od poprzedniego, bo grafika wektorowa jest mniej popularna od rastrowej. Właśnie z wykorzystaniem tej pierwszej grafiki można projektować loga i różnego rodzaju kształty.
Autorzy przedstawili też przykłady konkretnych zadań i krok po kroku opisywali poszczególne etapy ich wykonania. Jest do doskonały sposób na przećwiczenie poznanych funkcji i możliwości, a dzięki temu, że wszystko jest krok po kroku opisane, można na bieżąco sprawdzać swoje postępy.

To naprawdę świetna książka, nie tylko dla dzieci. W zasadzie autorom nie udało się uniknąć kilku wpadek, takich jak używanie niewyjaśnionych wcześniej terminów, których dziecko raczej nie zrozumie, zresztą nie mający większego pojęcia o grafice dorosły również. To chyba jedyny minus, jakiego się dopatrzyłam. Poza tym nie mam się do czego przyczepić, książka jest bogato ilustrowana, a ilustracje faktycznie oddają to, o czym piszą autorzy. Przygotowanie grafik do druku nie jest proste, często okazuje się, że kolory są inne, niż miały być, pewnych rzeczy nie widać – tutaj autorzy (a może składacz?) postarali się, by wszystkie subtelne różnice między ilustracjami były widoczne. Obrazki są w dobrej jakości (chyba, że nie mają takie być) i ilustrują niemal wszystko, o czym autorzy nam piszą.  
Książka doskonale sprawdzi się zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. Z jej pomocą możecie stworzyć naprawdę ciekawe rzeczy. Gorąco polecam!

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Naukowemu PWN

poniedziałek, 19 września 2016

Sabina Pelc - "Baśniowe ścieżki"


Tytuł: Baśniowe ścieżki
Autor: Sabina Pelc
Wydawnictwo: Novae Res
Rok wydania: 2016
recenzja przedpremierowa
Liczba stron: 72
Wiek: 3+

Recenzja:
Baśniowe ścieżki to zbiór sześciu bajeczek dla młodszych dzieci. Świat stworzony przez autorkę ma fantastyczne elementy, w jej opowiastkach występują czarownice, diabły, domowe skrzaty, czy gadające zwierzęta. Obok bohaterów ciężko i uczciwie pracujących, którzy mają stanowić wzór do naśladowania, występują też postacie złe, jak diabeł, czy chciwe jak pewne małżeństwo. Każda bajka kończy się szczęśliwie i zawiera krótki morał w postaci zdania, które małe dziecko może sobie powtarzać, by je przyswoić.
Pierwsza bajka o młynarzu i diable przekazuje, że w życiu trzeba kierować się głównie mądrością i skromnością. Druga, o bogaczu i chłopie o złotym sercu mówi, że dobre serce jest skarbem o wiele większym niż złoto, które ostatecznie nie przynosi żadnej radości. Trzecia bajeczka traktuje o uczciwości i chciwości, chwaląc oczywiście tę pierwszą, a ganiąc drugą, bo nie pieniądze dają szczęście lecz miłość i nadzieja. Czwarta bajka opowiada o sierotce Małgorzatce, która szukała domu, i o gadających zwierzętach. Małgorzatka znajduje dom dopiero wtedy, gdy znajduje miłość. Piąta bajka jest o pięknej Katarzynie, którą z powodu urody spotkała tragedia. Spod złego czasu uwolniła ją oczywiście miłość. Ostatnia bajka opowiada o kupcu Walentym i domowych skrzatach. Można z niej wynieść taką naukę, że jeśli jesteśmy dla kogoś dobrzy, to dobro do nas wróci.
Bajki są krótkie, maja po kilkanaście stron, więc powinny utrzymać zainteresowanie młodszego dziecka. Do tego w środku znajdują się kolorowe ilustracje. Nie są może najpiękniejsze, ale kilkulatka powinny zadowolić.
Jeśli szukacie dla swojego malucha książeczki, która nie tylko zajmie go przed snem, ale pozwoli przekazać pozytywne wartości, śmiało możecie sięgnąć po Baśniowe ścieżki, bo autorka postarała się, żeby jej bajki niosły ze sobą edukacyjne treści.

Wydawnictwo Novae Res

Odwiedźcie ich fanpejdż