Pokazywanie postów oznaczonych etykietą książki dla dzieci starszych. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą książki dla dzieci starszych. Pokaż wszystkie posty

sobota, 1 czerwca 2019

Renata Opala - "Królestwo Złociste"

Autor: Renata Opala
Ilustrator: Edyta Danieluk
Tytuł: Królestwo Złociste
Wydawnictwo: Skrzat
Rok wydania: 2019
Liczba stron: 272
Ocena: 8/10
Wiek: 7+

Opis:

Złowrogi cień spowija szczęśliwą dotąd krainę. Na barki królowej, pięknej i delikatnej Majrany, spada ciężar uratowania królestwa przed zakusami wrogów. Garlandowi – prawowitemu następcy tronu – grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Wraz z młodszą siostrą, Tulipanną, udają się w pełną przygód podróż. Od jej powodzenia zależeć będą dalsze losy Złocistego...
Opowieść pełna przygód, magii i baśniowych postaci.

Recenzja:

Za górami, za lasami, za siedmioma dolinami... żył sobie król i królowa a wraz z nimi ich dwie najukochańsze pociechy – syn i córka. W podobny sposób rozpoczyna się niejedna bajka dla dzieci. Bardzo lubię opowieści na motywie monarchii, dlatego zainteresowałam się książką Królestwo Złociste od wydawnictwa Skrzat. Nie zabraknie w niej walki i przygód pełnych niebezpieczeństw. Jednak zanim przejdziemy do fabuły, najpierw zauroczy nas sposób zapakowania przesyłki. Uwielbiam takie niespodzianki, gdyż zawsze zachwyca mnie staranność i oryginalne podejście adresata w tej kwestii. Złoty papier przewiązany wstążką w tym samym kolorze i dwie lekko zasuszone stokrotki to otoczka wprowadzająca w magiczny klimat, który nam sprawił niemałą radość. Później natomiast przekonaliśmy się, co skrywa wnętrze opakowania i samej książki. Okazało się, że opowieść jest równie zadowalająca jak pierwsze wizualne wrażenie a przez to naprawdę warta przeczytania. 


Ważniejsza niż sam sposób wydania zawsze powinna być treść książki, ale nie oszukujmy się – zawsze miło jest pozachwycać się okładką i poczuć podziw wynikający już z samego patrzenia na nią. Zwłaszcza dziecięce opowieści muszą mieć ciekawy charakter graficzny, gdyż to ilustracje najbardziej przyciągają uwagę maluchów. Królestwo Złociste dedykowane jest czytelnikom od siódmego roku życia, a więc także tym, którzy dopiero uczą się czytać. Starsze dziecko z pewnością ucieszy się z takiego prezentu. Warto wiedzieć, że fabuła zawiera negatywne sytuacje a niepewność o losy bohaterów to jej motyw przewodni. Jednak wszystko to jest opisane w sposób przystępny dla dziecka, więc nie trzeba się bać, iż odnajdzie ono w niej coś nieodpowiedniego. Po prostu bądźmy przygotowani nie na słodką, ale w pewnym stopniu trudną (a przez to także wciągającą) historię.


Świat przedstawiony w powieści powinien przypaść do gustu młodemu czytelnikowi. Obrazuje problemy królestwa, które nagle zostaje pozbawione władcy. Na wolny tron czyha dwóch monarchów o nie do końca przyjaznych zamiarach wobec wdowy i jej dzieci. W celu ocalenia Złocistego dzieci zmarłego króla – Garland i Tulipanna – muszą wyruszyć w daleką podróż, by szukać pomocy u władcy innej krainy. Podczas niej życie dzieci niejednokrotnie zostanie zagrożone. Ich opiekunowie będę musieli wykazać się sprytem i odwagą, by uchronić siebie i swoich podopiecznych przed okrutnymi wrogami. Czy podróżnym uda się bezpiecznie dotrzeć do celu? Z napięciem poznawaliśmy dalszy ciąg historii, gdyż akcja napędzana jest niepewnością o losy dzieci i całego Królestwa. 


Można zatem wywnioskować, iż jest to opowieść dla tych, którzy nie boją się smutnych tematów. Już na początku dzieciom przyjdzie zmierzyć się ze śmiercią. Następnie z podyktowanymi chciwością nieprzyjaznymi zamiarami władców. Wszystko to opisano dość subtelnie, bez zbędnej przemocy czy drastycznych opisów, w fabule występuje bowiem tylko jedna scena bijatyki. Osobiście w książkach dla dzieci popieram umieszczanie wątków poruszających różne trudne tematy. Pomagają one bowiem uświadomić im, że świat nie zawsze jest kolorowy. Królestwo Złociste jako powieść fantasy ukazuje również różnice pomiędzy miejscami z fantazji a tymi rzeczywistymi. Najważniejszą zaletą książki to fakt, iż losy bohaterów potrafią zaangażować słuchaczy i czytelników a przy okazji pobudzają ich wyobraźnię i wyzwalają szereg emocji, o których można rozmawiać i przeżywać je razem z dzieckiem.


Koniecznie trzeba dodać jeszcze kilka słów o oprawie graficznej książki. Poza wspomnianym na początku oryginalnym opakowaniu, warto wspomnieć także o ciekawych ilustracjach oraz o niespotkanym przez nas dotąd graficznym rozwiązaniu zastosowanym w tym wydaniu w celu ułatwienia czytelnikowi odnalezienia się w miejscu akcji powieści. Mianowicie, przed każdym rozdziałem umieszczono ornament roślinny, który zmienia się wraz z rozwojem wydarzeń. Wprawne oko odbiorcy zauważy, że taka sama sekwencja i kolor odnosi się do konkretnych bohaterów, których dotyczą rozgrywające się sceny w poszczególnych częściach fabuły. Czerwony kolor nawiązuje do przygód Tulipanny a zielony do Garlanda. Ten sprytny zabieg pozwala odnaleźć się w ciągłej zmianie miejsca wydarzeń. Poza tym rozdziały są odpowiedniej długości, dzięki czemu czytanie nie zniechęca i nie męczy dzieci. Tylko kilka w całej książce jest bardziej rozbudowanych.



Królestwo Złociste to opowieść o próbie ocalenia i obrony krainy zagrożonej chciwością podstępnych władców. Autorka w subtelny sposób przedstawia ich dążenie do władzy oraz ciekawie opisuje dziecięce przygody pełne niebezpieczeństw. To powieść fantasy pobudzająca wyobraźnię, będąca idealną lekturą dla starszego dziecka.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Skrzat.

piątek, 6 lipca 2018

Erica David - "Powrót do lodowego pałacu"


Autor: Erica David
Tytuł: Powrót do lodowego pałacu
Seria: Czytelnia. Poziom 2
Wydawnictwo: EGMONT
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 101
Ocena: 7/10

Opis:
Anna i Elsa spodziewają się przyjazdu bardzo ważnych gości. Chcą ich olśnić, pokazując przepiękny lodowy pałac, który Elsa wyczarowała wysoko w górach. Niestety przybysze z Vakretty są przekonani, że zamek zamieszkują duchy! Ale czy to prawda?

Recenzja:

"Kraina lodu" to w ostatnich miesiącach jedna z najpopularniejszych bajek, zwłaszcza wśród dziewczynek, które bardzo chętnie wcielają się w postaci z ulubionego filmu animowanego. Sklepy zapełniły się gadżetami związanymi z Anną i Elsą, w tym także książkami. Dlatego istnieje spora szansa, że publikacja wydawnictwa EGMONT nie przejdzie bez echa.

Wracamy do lodowego zamku, który - jak się okazuje - wymaga pewnych napraw, za które zamierza wziąć się niesforny Olaf w towarzystwie Anny i Elsy. Remont jest konieczny, gdyż niebawem z zamku mają zjawić się ważni goście. Gdy prace nie do końca idą po myśli naszych bohaterów, postanawiają oni wesprzeć się magią i... cóż, okazuje się, że czasem sprawne ręce są w stanie wykonać coś lepiej niż nawet najlepsze zaklęcia. Wraz z przybyciem zacnej pary w zamku zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Czyżby w lodowym przybytku straszyło? Przekonajcie się sami, sięgając po książkę ze swoimi pociechami i na chwilę zamieńcie się rolami - niech to one poczytają wam!

Osobiście cieszę się, że ktoś wziął "Krainę lodu" na warsztat w przypadku książek, które służą do nauki i doskonalenia umiejętności samodzielnego czytania, bo przecież taką serią jest #czytelnia. Niejednokrotnie pisałam już, że chciałabym, aby w publikacjach z każdego poziomu ilustracje były w kolorze, a już te, które spotykamy w "Powrocie do lodowego pałacu" proszą się o to szczególnie. Anna i Elsa w szarościach? To aż się nie godzi.




Okładka zapewnia, że lektura książek z poziomu 2 #czytelni zapewni moc wrażeń dzięki wartkiej akcji. Cóż, muszę przyznać, że mnie ta historia nie do końca porwała. Było miło, sympatycznie, momentami zabawnie, ale zabrakło mi właśnie emocji związanych z dynamiczną akcją. Być może odbiór dzieci będzie inny, ja patrzę w końcu z perspektywy dorosłego. To dla mnie zaskoczenie, bo dotychczas nie narzekałam na to w przypadku tej serii. Sądzę natomiast, że tytuł obroni się sam, bo występują tu postaci uwielbiane przez ogrom dzieci.

Mimo wszystko publikacja warta jest polecenia, przede wszystkim ze względu na cel, jaki przyświeca tej serii. Jeśli dzieci mają doskonalić umiejętność czytania, to niech to robią na materiale dla nich atrakcyjnym, a "Kraina lodu" i wszystko, co z nią związane z pewnością do takich należy.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa EGMONT.

piątek, 11 maja 2018

Stanecka Zofia - "Basia. Wielka księga słów"


Autor: Zofia Stanecka
Ilustracje: Marianna Oklejak
Tytuł: Basia. Wielka księga słów
Wydawnictwo: EGMONT
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 144
Ocena: 9/10

Opis:

Basia używa wielu słów. Znaczenie części z nich zna tylko ona i jej rodzina, ale poza tym to doskonale znane wszystkim wyrazy, takie, jak chociażby „jajecznica”, „choinka” czy „telewizor”. Tylko nie zawsze dla Basi te słowa znaczą to samo, co dla Was. Zresztą większość z nich dla każdego może oznaczać coś zupełnie innego. Bo na przykład dla Basi przyjaciel to ktoś zupełnie inny niż dla taty czy mamy. Natomiast dla Janka „mama to mama” a dla Basi mama jest milutka do przytulania. Niezły bałagan!  
„Basia. Wielka księga słów” to wyjątkowa propozycja wydawnicza dla wszystkich fanów Basi. Dzięki tej książce dzieci będą mogły poznać znaczenie słów, nauczyć się ich interpretacji i zrozumieć, że nie zawsze dany wyraz znaczy to samo dla wszystkich. 

Pięknie wydana, bogato ilustrowana „Basia. Wielka księga słów” dostarczy mnóstwo wrażeń małym i dużym miłośnikom basiowego świata. Wielka księga pęka w szwach od słów, które niosą tak wiele znaczeń, często różnych dla wielu osób. – Jeśli powiem Basi: Jak sprzątniesz, zrobimy coś miłego, to ja mam na myśli czytanie, a Basia jedzenie żelków. Bywa, że trochę różnie rozumiemy to samo słowo. – mówi Tośka, mama Basi. – Słowo to jest takie coś, czym mówimy albo piszemy. Kiedy na przykład powiem: Chcę żelki!, to Mama wie, czego chcę, chociaż tam wcale nie ma żelków. Lubię takie słowa jak żelki. Nie można ich zjeść, ale jak mówię żelki, to od razu jest mi weselej. – wtóruje Basia Książki z serii Basia ukazują się od 2008 roku.

Każdy z tomów to osobna historia z życia Basi i jej rodziny. Książki dotyczą spraw istotnych dla dzieci w wieku przedszkolnym. Są nie tylko doskonałą lekturą na dobranoc, ale również stanowią pretekst do rozmów z dzieckiem na ważne tematy.  
Autorka Zofia Stanecka nie boi się poruszać trudnych zagadnień. Z humorem i poszanowaniem wagi danego tematu dla dziecka tworzy wspaniałe opowieści, które uczą, bawią i wzruszają. Wraz z autorką ilustracji - Marianną Oklejak - stworzyły wiodącą na polskim rynku serię książek dla dzieci w wieku 3-6 lat, docenianą i wielokrotnie nagradzaną. tak wiele znaczeń, często różnych dla wielu osób. Przekonajcie się, co znaczą one dla Basi.

Recenzja:


Nie wiem, czy potrafiłabym wskazać rodzica, który nie zna serii o Basi. Większość z tych, których znam, zwłaszcza gdy chodzi o mamy dziewczynek, ma w domu co najmniej jedną taką książeczkę. Bo Basia jest po prostu fajna - sympatyczna, oryginalna i ciekawa świata. Dobrze zatem poczytać dzieciom o kimś takim, w dodatku o ich prawie rówieśniku. Książki o Basi mają to do siebie, że są króciutkie i dotyczą konkretnego zagadnienia, z jakim aktualnie zmaga się dziewczynka. Tym razem mamy jednak do czynienia z czymś ekstra, bo "Wielka księga słów" jest skarbnicą wiedzy o świecie widzianym oczami naszej bohaterki. To trochę tak, jakby zebrać najciekawsze pomysły Basi w jednym miejscu. Publikacja musi zatem być słusznych rozmiarów. I jest!

"Basia. Wielka księga słów" urzekła mnie już samą swoją ideą. Na co dzień nie zastanawiamy się przecież zbyt często nad tym, że różne wyrażenia mogą oznaczać dla każdego coś innego. Jesteśmy raczej przyzwyczajeni do patrzenia na świat przez pryzmat własnej wiedzy o nim i swoich doświadczeń. Autorka już we wstępie przypomina nam, że jesteśmy w błędzie, bo to, że miłe spędzenie czasu wolnego dla mnie na przykład jest synonimem czytania, to nie znaczy, że dla kogoś innego także. Ktoś inny może woleć biegać, iść na lody, jechać na wycieczkę i robić mnóstwo innych rzeczy, jednocześnie uważając czytanie za nudne.

Tak naprawdę w każdym domu znalazłoby się co najmniej kilka takich określeń - właściwych i znanych jedynie domownikom i bliskim osobom. To jakby wycinek nowego języka, którym posługują się tylko ludzie w niewielkim kręgu, wśród samych swoich. Swoją drogą - chyba właśnie podsunięto mi świetny pomysł na najbliższe lata, kiedy moja córa zacznie już mówić. Stworzenie naszej domowej Wielkiej Księgi Słów - to byłoby coś! Wiadomo, że to robota na lata, ale z drugiej strony - piękna pamiątka.

Ci, którzy znają Basię z innych książeczek z serii, wiedzą, że jej słownik jest naprawdę bogaty. W tej publikacji znajdziecie jej definicje przeróżnych wyrazów - od spraw poważnych, życiowych i niejednokrotnie trudnych (jak na przykład adopcja) przez członków rodziny po pojęcia typowo abstrakcyjne (co powiecie na błotne kotleciory?).



Publikacja zdecydowanie warta polecenia - tak dzieciom, które już znają Basię, jak i młodym Czytelnikom, którzy dopiero chcieliby ją poznać.

Książę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa EGMONT.

piątek, 3 listopada 2017

Joshua Jay - "Megasztuczki dla małych magików"


Autor: Joshua Jay
Tytuł: Megasztuczki dla małych magików
Wydawnictwo: EGMONT
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 112
Ocena: 10/10

Opis:

25 MEGASZTUCZEK dla młodych magików
Czy potrafisz wyczarować jajko, sprawić, by ktoś lewitował albo teleportować szklankę soku? …
Myślisz, że to niemożliwe? Chyba musisz zapomnieć, że takie słowo istnieje. Odtąd – i to przy niewielkim wysiłku z Twojej strony – możesz wszystko! Peleryna czy cylinder to jedynie efektowne dodatki, tutaj liczą się wiedza, spryt i odpowiednie przygotowanie spektaklu.
Ta książka w bardzo prosty sposób pokaże Ci co i jak. Dzięki niej nie tylko nauczysz się najlepszych trików i wprawisz w osłupienie kolegów i koleżanki, ale także zrozumiesz na jakiej zasadzie działają te megasztuczki. To czysta (meta)fizyka…
Abrakadabra i do dzieła!
Uwaga dla Rodziców
MAGIA TO SIŁA. WASZE DZIECKO BĘDZIE NIE TYLKO CZYTAŁO, ĆWICZYŁO, WCHODZIŁO W INTERAKCJE Z DOROSŁYMI I RÓWIEŚNIKAMI, ALE RÓWNIEŻ NAUCZY SIĘ PUBLICZNIE PRZEMAWIAĆ I NABIERZE PEWNOŚCI SIEBIE.

Recenzja:

Osoby z mojego pokolenia z pewnością niejednokrotnie zachwycały się magią (w dzieciństwie nie mówiliśmy przecież o iluzji) prezentowaną przez Davida Copperfielda. Okrzyki zdziwienia i zachwytu rozbrzmiewały za każdym razem, gdy znikał ze sceny, przepiłowywał na pół inną osobę lub uwalniał się z krępujących go więzów w ostatnim momencie, umykając przed grożącym mu niebezpieczeństwem. Kiedyś Copperfield, wcześniej Houdini, a teraz...może Twoje dziecko? Wydawnictwo EGMONT właśnie wydało zbiór megasztuczek w mega formacie!

Magia od lat pociąga dzieci i to nie zmienia się nawet w czasach komputerów, tabletów i smartfonów. Pozwala ona przez kilka chwil poczuć się świadkami czegoś wyjątkowego, odrealnić codzienność, zmusza też do myślenia o tym, jak to możliwe. Magia to także wielkie emocje. Tak sprawa wygląda z perspektywy widza. Ale dzięki autorowi książki, co ważne - praktykowi iluzji, młody Czytelnik może znaleźć się po tej drugiej stronie i zachwycać sztuczkami swoją publiczność.

"Megasztuczki dla małych magików" zawierają aż 25 dość łatwych w przygotowaniu trików, które dziecko może zaprezentować na przykład podczas uroczystości rodzinnych, w przedszkolu lub szkole. Od rozpętywania więzów, przez znikające przedmioty, aż po...lewitację! Mały magik będzie dumny, a publika zachwycona. Każda sztuczka jest opatrzona naukowym (racjonalnym) wyjaśnieniem, dla jej wykonawcy przestaje być zatem magiczna, dlatego musi on złożyć przysięgę dochowania tajemnicy, aby nie popsuć zabawy.

W książce znajdują się ponadto rady dotyczące tego, jak budować pewność siebie, niezbędną, jeśli chce się być w tej dziedzinie wiarygodnym. Autor podkreśla także wartość współpracy i zaufania, jakim trzeba obdarzyć partnerów, wykonując z nimi magiczne triki. Tak więc poza dobrą zabawą kształcimy także umiejętności społeczne, a może nawet...znajdujemy swoje  powołanie? 




Warto podkreślić, że książka będzie odpowiednia dla różnych grup wiekowych, bo w przypadku dzieci młodszych mogą być one widzami, a magikami rodzice. Bo niby dlaczego nie odwrócić tych ról?

Dużo śmiechu, zabawy w gronie bliskich, niezbędny w "branży" element zaskoczenia, przejrzysty układ i format godny prawdziwej, magicznej księgi - publikacja ma wszystko, by stać się przewodnikiem dla młodych magików. Zdecydowanie polecam!

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa EGMONT.

piątek, 13 października 2017

Rafał Witek - "Szczurki nie dają się wygryźć" (wydanie II, seria Czytam i główkuję)


Autor: Rafał Witek
Ilustracje: Daniel de Latour
Tytuł: Szczurki nie dają się wygryźć (wydanie II, seria Czytam i główkuję)
Wydawnictwo: Edukacyjny EGMONT
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 64
Ocena: 9/10
Wiek: 7+

Opis:

Po powrocie z wakacji szczurki czeka przykra niespodzianka. Ich kanał zajęły koty z bandy Kaprawego Oczka. Odzyskanie mieszkania będzie wymagać wielkiego sprytu i pomocy innych zwierząt. Szczurki to niezwykła kompania. Ich szalone przygody śmieszą i zachęcają do rozwiązywania najdziwniejszych łamigłówek.

Recenzja:

Kiedy na okładce czytasz, że bohaterami książki, którą właśnie trzymasz w rękach, jest sześć szczurów i jedna mysz (ją można przeboleć), to zastanawiasz się, czy nie odłożyć jej na półkę. Na szczęście w porę przychodzi refleksja, że szczur w rzeczywistości a szczur w książce dla dzieci to dwa zupełnie inne stworzenia. Zwłaszcza gdy autor potrafi sprawić, że książkowe szczury będą sympatyczne, o co wiele osób by ich nie podejrzewało. A jeśli do tego dołożymy kreatywność, której będzie się wymagać także od dziecka w trakcie lektury, wyjdzie nam książka, z którą warto dzieci zapoznać.

To już kolejna publikacja z serii "Czytam i główkuję", którą przyszło mi zrecenzować. Zasada jest ta sama co w przypadku tej przeznaczonej dla młodszych dzieciaków, tj. zabawna historyjka jest przeplatana zadaniami do wykonania, za które z kolei otrzymuje się medale, a na samym końcu dyplom. 

Inny jest oczywiście poziom trudności, gdyż "Szczurki nie dają się wygryźć" są przeznaczone dla przedziału wiekowego 7+. Znajdziemy tu więc zadania trudniejsze, dotyczące na przykład obliczania pól figur geometrycznych, sporo działań z mnożenia i dzielenia, trzeba będzie rozszyfrować wiadomość zakodowaną w jakimś dziwnym alfabecie, później zakodować własną, a nawet...stworzyć menu z pcheł, znając ich cenę rynkową!

Tym, co odróżnia książkę od jej odpowiednika dla dzieci młodszych, jest także humor zawarty w zadaniach. Z jednej strony mam świadomość, że z maluchami trzeba pracować na materiale konkretnym, także w poleceniach do wykonania, ale nie umiem odmówić sobie traktowania tego humoru jako kolejnej wartości dodanej, czyniącej wersję dla dzieci starszych zwyczajnie ciekawszą. Do tego sama opowieść jest w moim odczuciu bardziej wciągająca, zabawna i pomysłowa. Trudno byłoby się nie śmiać, czytając o tym, w jaki sposób tytułowe szczurki (i jedna mysz) próbują przegnać ze swojego legowiska koty z Kaprawym Oczkiem na czele. Czy misja się im powiedzie? Przekonajcie się sami i pozwólcie przekonać się Waszym pociechom :)




Książeczkę zdecydowanie polecam nie tylko ze względu na opisaną historię, która bardzo przypadła mi do gustu, ale także (a może przede wszystkim) na zadania, których jest dużo, ale ich sposób sformułowania nie kojarzy się stricte z nauką, jest raczej integralną częścią opowiadania, dzięki czemu nie powinno być problemów z chęcią do przećwiczenia matematyki i nie tylko.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa EGMONT.

piątek, 22 września 2017

Maciej Maćkowiak - "Figle i żarty. Dowcipy dla dzieci"


Autor: Maciej Maćkowiak
Tytuł: Figle i żarty. Dowcipy dla dorosłych
Wydawnictwo: SBM Renata Gmitrzak
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 80
Ocena: 7/10

Opis:

Czy wiesz, jak brzmi liczba mnoga rzeczownika niedziela?
– Wakacje. Jedzcie dzieci! Jedzcie, dzieci! – Interpunkcja czasem ratuje życie. Gdzie leży Kuba? – Kuba leży w domu, ma grypę.

Zebrane w książeczce żarty rozweselą każdego! To dowcipy o dzieciach, które niekiedy psocą, mylą się i robią żarty innym. Tobie na pewno też przydarzyło się kiedyś coś zabawnego.

Recenzja:

Na rynku znajdziemy mnóstwo publikacji będących zbiorami mniej lub bardziej śmiesznych dowcipów. Nie trzeba nawet udawać się do księgarni, wystarczy zapytać w kiosku. Prawdopodobnie leżą gdzieś obok powszechnie uwielbianych krzyżówek z miłą panią na okładce. Zwykle są one przeznaczone dla dorosłych Czytelników, czasem opatrzone znaczkiem +18, innym razem podzielone tematycznie - dowcipy o policjantach, kobietach, mężczyznach itp. Dorosłych one bawią i nic w tym dziwnego. Tyle że nie wszystkie nadają się dla dzieci, a przecież niejednokrotnie słyszy się w szkołach czy na podwórku, jak małoletni powtarzają za dorosłymi treści niekoniecznie adekwatne do ich wieku, nie do końca przez nich rozumiane, ale zasłyszane w domu.

Nareszcie ktoś wpadł na dobry pomysł i w jednym miejscu zebrał żarty, które bez obaw mogą przeczytać młodzi Czytelnicy. Bez wulgaryzmów, podtekstów o zabarwieniu erotycznym, a jednocześnie nie tak do końca grzeczne. Przynajmniej nie wszystkie. I dobrze, trochę "pikanterii" nie zaszkodzi, jeśli jest ona dostosowana do rozumowania dzieci. Pomysł trafiony, w końcu śmiech to zdrowie.

Na osiemdziesięciu stronach znajdziemy różnego rodzaju dowcipy przeznaczone dla dzieci, choć tak naprawdę trudno stwierdzić, jaki wiek byłby odpowiedni, aby sięgnąć po tę książeczkę, bo jedne z nich są łatwiejsze w odbiorze, inne moim zdaniem nadają się dopiero dla młodszych nastolatków. Nie są one przy tym pogrupowane, co znacznie ułatwiłoby sprawę.

Co istotne, dowcipy w większości dotyczą sytuacji bliskich dzieciom. Takich, z którymi stykają się one na co dzień. Miejscem "akcji" jest dom, podwórko, szkoła, a ich bohaterami właśnie dzieci, rodzice, nauczyciele, koledzy i koleżanki. Coś, co jest młodym umysłom znane, będzie przez nich łatwiej zrozumiane.



Całość pisana dużą czcionką, dzięki czemu dzieciaki mogą czytać samodzielnie. Z kolei kolorowa oprawa przykuwa wzrok. Podsumowując, publikacja warta polecenia, choć osobiście uważam, że trafionym pomysłem byłby podział żartów na kategorie wiekowe, aby nie szukać tych "odpowiednich" dla naszych pociech.

Mój faworyt? "Na lekcji religii:
- Co robimy, kiedy jest post?
- Komentujemy i dajemy lajka". 
Prawdziwy znak naszych czasów :)

sobota, 12 sierpnia 2017

Jean Ure - "Po prostu ja"


Autor: Jean Ure
Tytuł: Po prostu ja
Wydawnictwo: Jaguar 
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 255
Ocena: 9/10

Opis:

Kiedy masz starsze i młodsze genialne rodzeństwo, a tobie brakuje talentu; kiedy twoja rodzina porozumiewa się ze sobą, pokrzykując, a ty lubisz ciszę i spokój – to w jaki sposób możesz wyrazić siebie? Chyba tylko usuwając się jak najdalej, gdzie nikt cię nie zna i nie wyrobi sobie o tobie zdania na podstawie rodziny, z której pochodzisz. Może wtedy dowiesz się, kim tak naprawdę jesteś.

Recenzja:

"Niedaleko pada jabłko od jabłoni" - wszyscy znamy to powiedzenie. Często mawiamy też o dzieciach, że to "wykapana mama lub tata". Albo "to u nas rodzinne". Ogólnie przyjmuje się, że członkowie danej rodziny w ten lub inny sposób są do siebie podobni, mają jakieś cechy wspólne. Jeśli nie chodzi o podobieństwo wizualne, to odnajdujemy całą paletę innych podobieństw - "dziedziczymy" po kimś talenty, zainteresowania, temperament i inne cechy charakterologiczne. Dzieci to w końcu krew z krwi rodziców, więc dlaczego miałyby nie być do nich podobne? A jednak zdarza się, że członkowie danej familii różnią się od siebie tak bardzo, jak to tylko możliwe.
Poznajcie Peachy, jedenastolatkę, której największym celem w życiu staje się bycie sobą. Już samo imię ("Brzoskwinia") wydaje się być zbyt ekstrawaganckie dla dziewczyny pragnącej wtopić się w tłum, być jego integralną i niewidoczną częścią. Nie ona przecież jednak wybrała to imię. Zrobiła to jej rodzina, w skład której wchodzą: głośny, charyzmatyczny i czasem opryskliwy na antenie tata, pracujący w lokalnym radiu, wiecznie zabiegana i chaotyczna mama, sprawująca pieczę nad niemałą gromadką latorośli oraz rodzeństwo: krzykliwe bliźniaki, wybierana do różnych wydarzeń szkolnych siostra, występująca także w drużynie unihokeja oraz brat, którego muzyką zachwycają się nauczyciele. To właśnie pośród tej żywiołowej brygady dorasta cicha i nieśmiała Peachy.
Pewnego dnia dziewczyna po raz pierwszy w życiu postanawia postawić na swoim. Informuje rodziców, że chce iść do innej szkoły niż jej rodzeństwo, co jest równoznaczne z przerwaniem trwającej od pokoleń tradycji rodzinnej. W nowej szkole dziewczyna poznaje w końcu kogoś, kogo może nazywać przyjacielem i uczy się asertywności. W tej historii Peachy jeszcze niejeden raz będzie musiała powiedzieć "nie". Zachwyconej własną anonimowością i normalnością dziewczynie wszelkie działania przesłania jeden cel - ukryć, kim są członkowie jej rodziny.
"Po prostu ja" to opowieść o potrzebie bycia sobą na przekór cudzym oczekiwaniom i całemu światu oraz o sile, jaką trzeba w sobie odnaleźć, by temu pozornie łatwemu zadaniu sprostać. Nie trudno być przecież sobą, jeśli ma się siłę przebicia. Staje się to wyzwaniem, gdy jest się nieustannie porównywanym do bliskich osób, które są śmielsze, bardziej przebojowe, odważne, chętne do występów publicznych, nastawione na sukces i świadome własnej wartości. A to cechy zdecydowanie bardziej pożądane społecznie niż nieśmiałość, skrytość i chęć płynięcia z prądem. Przekonajcie się sami, czy naszej bohaterce uda się osiągnąć ten cel - być po prostu Peachy.

Książka ujęła mnie swoja autentycznością i pomysłem na kreację głównego bohatera. Zazwyczaj jest to osoba czymś się wyróżniająca, wybitna, z pewnością daleka od przeciętności. Tutaj mamy do czynienia z sytuacją odwrotną, gdzie celem głównej postaci staje się owa przeciętność. Ta historia pokazuje, że nie ma czegoś takiego jak uniwersalny, powszechnie pożądany ideał osobowości, o którym wszyscy skrycie marzymy. Różnimy się od siebie i to jest dobre, ciekawe, inspirujące. Ważne, by w tej różnorodności pozostać po prostu sobą. 

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Jaguar.

piątek, 11 sierpnia 2017

Anne Booth - "Dziewczyna z białym psem"


Autor: Anne Booth
Tytuł: Dziewczyna z białym psem
Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 130
Ocena: 10/10

Opis:

Spełniło się marzenie Jessie – dostała wymarzonego psa! Szczeniak przynosi rodzinie mnóstwo radości. Niespodziewanie spokój Jessie burzy zdjęcie sprzed lat, przedstawiające dziewczynę z białym psem. Kim była Maria Bayer? Tajemnicza fotografia sprawia, że elementy układanki wskakują na swoje miejsca, a przeszłość i teraźniejszość splatają się w niezwykłą historię.

Recenzja:

Przystępując do lektury, zwykle mamy wobec książki dość wysokie wymagania, w końcu najczęściej sami ją wybraliśmy. Później te oczekiwania zostają spełnione albo czujemy mniejszy lub większy niedosyt. Sytuacja trzecia, idealna, choć spotykana najrzadziej, to ta, kiedy książka przerasta nasze wyobrażenia o niej. Tak było ze mną w przypadku "Dziewczyny z białym psem", tj. publikacji, która przebojem wdarła się na podium moich ulubionych książek przeznaczonych dla młodszego pokolenia Czytelników (obok "O chłopcu, który szukał domu" i "Braci Lwie Serce").

Jessie jest pozornie zwyczajną nastolatką, której rodzina - jak większość - ma swoje problemy, wzloty i upadki. Ze względu na napływ "taniej siły roboczej" do rodzimej Anglii jej tata jest zmuszony szukać zatrudnienia poza granicami kraju, a ona z mamą muszą przenieść się do wynajmowanego mieszkania. Wydaje się jednak, że dopóki rodzina jest sobie bliska, nie ma takiej siły, która by ją złamała. A Jessie ma przecież kochającą mamę, tatę, przy którego powrotach wszystkie kłopoty znikają, cudowną babcię mieszkającą nieopodal i kuzynkę Fran, z którą w dzieciństwie były nierozłączne. Ma też przyjaciółkę ze szkolnej ławki, będącą dla niej przykładem w walce z codzienną niesprawiedliwością. Choć Kate od urodzenia porusza się na wózku inwalidzkim, nie załamuje się, ale stara walczyć o prawa osób takich jak ona.

Pewnego dnia babcia Jessie zaczyna się dziwnie zachowywać. Mówi rzeczy, których nikt nie rozumie, a w jej domu pojawia się niesforny szczeniak białego owczarka niemieckiego, którym trzeba się zaopiekować. Te pozornie nieistotne wydarzenia są początkiem historii z przeszłości, którą stopniowo odkrywa nasza bohaterka. Historii strasznej, okrutnej, momentami wzruszającej. Trudnej do oceny, zwłaszcza gdy brała w niej udział osoba bliska sercu.

Dużym zaskoczeniem była dla mnie tematyka książki. Początkowo nic nie wskazywało, że w trakcie lektury będziemy musieli się cofnąć aż do czasów drugiej wojny światowej. W tej kwestii wolałabym więcej nie zdradzać. Powiem tylko, że był to genialny zabieg ze strony autorki, która poprzez analogię ukazała kierunek, w którym podąża współczesny świat ze swoimi stereotypami i uprzedzeniami. Koniec tej drogi łatwo możemy sobie wyobrazić.

Nie często zdarza się, żeby przy lekturze książki przeznaczonej dla dzieci (w tym przypadku starszych) towarzyszyło mi tyle emocji i wzruszeń. Nie zdziwię się, jeśli niejeden z dorosłych uroni przy niej kilka łez. Dla mnie książka kompletna, idealna i nawet mimo braku ilustracji nie jestem jej w stanie ocenić niżej niż 10!

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Akapit Press.

piątek, 4 sierpnia 2017

Joanna Nadin - "Joe sam w domu"


Autor: Joanna Nadin
Tytuł: Joe sam w domu
Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 160
Ocena: 9/10

Opis:


Joe sam w domu. Na początku to wyzwanie i przygoda. Ale gdy mama nie wraca, a zapasy topnieją Joe i Asha podejmują decyzję, która zmieni ich życie na zawsze. 


Recenzja:

Jeśli patrząc na tytuł książki Joanny Nadin, instynktownie pomyślałeś o wesołych losach Kevina, którego przygody oglądamy w każde święta, to nie byłeś jedyny. Spodziewałam się, że "Joe sam w domu" zaskoczy mnie równie zabawnymi przygodami. Tymczasem z filmem tę publikację łączy tylko jedno - na długo zapada w pamięć.
Tytułowy Joe, główny bohater, to trzynastoletni chłopiec mieszkający w Londynie ze swoją matką i jej kolejnym "partnerem" - rasistą parającym się podejrzanymi pracami i niestroniącym od alkoholu. Jak widać, cudzysłów został użyty nie bez powodu. Pewnego dnia zostawiają oni chłopca w domu samego, bo nie stać ich na wakacje dla wszystkich. W końcu to tylko tydzień, w lodówce jest kilka rzeczy jeszcze zdatnych do spożycia, a w kieszeni jakieś drobne. Nic prostszego.
Należy zaznaczyć, że Joe naprawdę radzi sobie lepiej niż większość nastolatków w jego wieku - oszczędza prąd, którego w każdej chwili może zabraknąć, racjonuje sobie jedzenie, aby każdego dnia miał co włożyć do ust. Dzieciak zaradny, jakich mało. Ale... to wciąż dziecko. Potrzebujący opieki i ciepła młody człowiek, w świetle prawa nieletni, który nie może zostać bez opieki. Niestety niektórzy o tym zapomnieli, o ile kiedykolwiek pamiętali.
Nieciekawą sytuację, w jakiej się znalazł, rekompensuje chłopcu znajomość z nowo poznaną wnuczką sąsiada - Ashą. Ciemnoskóra dziewczyna odkrywa tajemnicę naszego bohatera i wytrwale dzieli z nim troski samotnych dni. Staje się jego przyjaciółką (a może kimś więcej?), z którą relacja nie byłaby możliwa pod czujnym okiem chłopaka mamy.
Joe wykorzystuje swoje umiejętności i przyrodzony intelekt, żeby przetrwać ten trudny czas, gospodarując coraz bardziej topniejącymi zapasami. Nie jest jednak przygotowany na to, że domownicy mogą się spóźnić dzień, dwa...osiem.

To przejmująca historia chłopca, który zbyt szybko musiał dorosnąć, a być może wcale nie miał dzieciństwa. Historia chłopca piętnowanego wśród rówieśników, pogodzonego z losem, na jaki nikt nie powinien się godzić, a tym bardziej dziecko. Momentami zastanawiałam się, czy naprawdę adresatami docelowymi książki Joanny Nadin powinny być dzieci. Myślę, że to idealna propozycja także dla dorosłych Czytelników, którzy nie przejdą obojętnie obok opowieści o "dorosłym dziecku". Dorosłym z przymusu.
Oceniam na mocne dziewięć. Byłoby dziesięć, gdyby książka została zilustrowana.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Akapit Press.