Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Dwie Siostry. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Dwie Siostry. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 27 maja 2019

Kathy Willis, Katie Scott - "Botanicum"

Autor: Kathy Willis 
Ilustracje: Katie Scott 
Tytuł: Botanicum 
Wydawnictwo: Dwie Siostry 
Data wydania: 30 września 2016 
Liczba stron: 104 
Ocena: 10/10 
Wiek: 9+ 

Opis: 

Rośliny są wszędzie. W najwyższych górach i najgłębszych dolinach, na biegunach i na równiku, na lądzie i w wodzie. Najmniejsze z nich są sto razy mniejsze od ziarenka soli, największe – wyższe niż 20-piętrowy budynek. Bez nich by nas nie było. Rośliny wytwarzają tlen, którym oddychamy. Dają nam jedzenie i lekarstwa, tkaniny, z których szyjemy ubrania, i materiał do budowy domów. 
Skąd się wzięły? Jak wyglądały pierwsze z nich? Kiedy urósł pierwszy las? Kiedy pojawiły się pierwsze kwiaty? Które rośliny są największe, najrzadsze, najdziwniejsze, najbrzydsze, najbardziej długowieczne? Dlaczego niektóre paskudnie śmierdzą? 
Wejdźcie do Botanicum, a wszystkiego się dowiecie. 

Recenzja: 

Kilka miesięcy temu zakochałam się bez opamiętania w Animalium. Nic więc dziwnego, że i kolejna książka z tego cyklu skradła moje serce. Botanicum to kolejny przepiękny atlas, tym razem przepełniony niesamowitymi roślinami oraz licznymi ciekawostkami na ich temat. Ilustracje Katie Scott ponownie zrobiły na mnie ogromne wrażenia, tak samo jak pozostałe aspekty wydania. Wydawnictwo Dwóch Sióstr wie po prostu, co najlepsze… 

Botanicum to nietuzinkowe Muzeum Roślin. Podobnie jak w przypadku Animalium, wstęp jest nazwany tutaj wejściem, rozdziały salami, nie zabrakło również biblioteki, zawierającej indeksowanie oraz informacje o kuratorach (autorkach). Taka nietypowa forma, choć już mi znana, po raz kolejny mnie urzekła i z zapałem zaglądałam do kolejnych pomieszczeń, chłonąc informacje i ciesząc oczy przepięknymi rysunkami. 

W Botanicum znajduje się siedem sal, w których mamy szansę zdobyć wiedzę o pierwszych roślinach (m.in. glonach i porostach), o drzewach (m.in. iglastych i tropikalnych), o palmach i sagowcach, o roślinach zielnych (m.in. dzikich i cebulowych), o trawach i roślinach trawopodobnych, o storczykach i bromeliach oraz o przystosowaniach. W każdym rozdziale znajduje się charakterystyka kilkunastu okazów, wraz z opisem gatunków. We wszystkich salach uraczymy również informacje o środowiskach naturalnych (m.in. lesie karbońskim i lasach deszczowych). Teksty Kathy Willis są doprawdy ciekawe i jestem przekonana, że wciągną nie tylko dzieci, ale i dorosłych. 


I – choć jak napisałam powyżej – treściowo jest bardzo dobrze, tak całą uwagę i wszystkie fanfary zdają się skradać zjawiskowe ilustracje Katie Scott. Rośliny spod jej ręki są rzeczywiste i na dużym formacie prezentują się po prostu NIEZIEMSKO. Dodajcie do tego piękne kolory i duży format książki – ten atlas to po prostu kolejny majstersztyk! 

Botanicum to piękna wyprawa do świata roślin, w którą powinien wybrać się każdy miłośnik przyrody. Książka ta nie tylko zaspokaja ciekawość, ale i cieszy oczy zachwycającą oprawą graficzną, od której nie sposób odwrócić wzrok. Mam nadzieję, że niebawem uda mi się zdobyć bilet do kolejnego muzeum – poza Animalium istnieją jeszcze Planetarium i Dinozaurium. Polecam z całego serca! 

Książkę do recenzji otrzymałam od serwisu Jakkupowac.pl! :)

czwartek, 28 lutego 2019

Jenny Broom, Katie Scott - "Animalium"

Autor: Jenny Broom
Ilustracje: Katie Scott
Tytuł: Animalium
Wydawnictwo: Dwie Siostry
Data wydania: październik 2015
Liczba stron: 104
Ocena: 10/10
Wiek: 9+

Opis:

Imponujący atlas zwierząt pełen całostronicowych ilustracji w stylu dawnych rycin.
Witajcie w Muzeum Zwierząt! Znajdziecie tu najpiękniejsze i najbardziej niezwykłe istoty, jakie mieszkają na Ziemi. Okazy pradawne i współczesne, olbrzymie i maleńkie, groźne i bezbronne.
Zapraszamy odwiedzających w każdym wieku, 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Nie musicie wychodzić z domu – to wyjątkowe muzeum zamknięte jest w książce!

Recenzja:

Zakochaliście się kiedyś w książce od pierwszego wejrzenia? Jeśli nie, to bez wątpienia doświadczycie tego z Animalium. To przepiękny atlas pełen niesamowitych gatunków zwierząt, zjawiskowych rycin i licznych ciekawostek, który robi wrażenie nie tylko rysunkami i treścią, ale i niebagatelnym rozmiarem. 

Animalium jest swoistym Muzeum Zwierząt – wstęp jest nazwany tu wejściem, kolejne rozdziały salami, a na koniec trafiamy do biblioteki, w której znajduje się indeksowanie i kuratorzy. Muszę przyznać, że autorzy wykazali się tutaj nietuzinkową pomysłowością, bowiem dzięki temu książka ta nie jest zwyczajnym atlasem, jakich wiele. Absolutnie urzekła mnie ta forma i – choć może się zdawać, że to niewiele – naprawdę uprzyjemniła mi lekturę. Moja siostrzenica również była tym zachwycona. 

W salach naszego książkowego muzeum, znajdziemy sale z bezkręgowcami, rybami, płazami, gadami, ptakami i ssakami. W każdym rozdziale znajduje się charakterystyka kilkunastu okazów z opisem gatunków. Opisane są tutaj również rozmaite środowiska naturalne, co według mnie jest ogromną zaletą tej książki. Atutem jest również fakt, że informacje weń zawarte nie tylko zaciekawią dziecko, ale i dorosłego. 


Tekst Jenny Bloom czyta się przyjemnie, z żywym zaciekawieniem, choć cudowne ilustracje Katie Scott nieco utrudniają lekturę, bowiem… są po prostu ZJAWISKOWE! Rysunki w książce robią niesamowite wrażenie i nawet teraz, zaglądając do niej, wciąż moje oczy zamieniają się w dwa lśniące spodki. Duży format, rzeczywisty wygląd zwierząt, piękne kolory i nietuzinkowa kreska – to po prostu magia. 

Animalium to piękna i mądra książka, która zachwyci każdego młodego – i nie tylko – przyrodnika. My jesteśmy całkowicie zadurzone w tej pozycji, a zdjęcia w sieci nie oddają piękna tej pozycji. To po prostu trzeba zobaczyć na własne oczy, najprawdziwsze cudo. Mam nadzieję, że niebawem uda mi się zdobyć bilet do kolejnego takiego muzeum. Doskonały pomysł na prezent. Polecał z całego serca!  

Książkę do recenzji otrzymałam od serwisu Jakkupowac.pl! :)

piątek, 14 grudnia 2018

Marianne Dubuc - "Przed moim domem"


Autor: Marianne Dubuc
Tytuł: Przed moim domem
Wydawnictwo: Dwie siostry
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 120
Ocena: 9/10

Opis:

Podróż przez wyobraźnię, wyliczanka i zaskakujący słownik obrazkowy – w jednym.

Przed moim domem jest krzak róży. Na krzaku róży – ptaszek. Nad ptaszkiem – okno. A za oknem – mnóstwo następnych rzeczy do odkrycia i nazwania.

Zaskakująca podróż przez słowa, obrazy i skojarzenia, która rozbudzi wyobraźnię najmłodszych. Radosna i nieokiełznana jak dziecięca zabawa, która z zacisznego podwórza przed domem w mgnieniu oka przenosi się do bajkowego lasu, w przestrzeń kosmiczną i w głębiny oceanu – by potem równie szybko powrócić tam, gdzie się rozpoczęła.  

Recenzja:

Najpierw w naszym domu pojawiła się "Księga dźwięków" od Wydawnictwa Dwie Siostry i był to prawdziwy strzał w dziesiątkę, także pod względem formatu przyjaznego małym rączkom - niewielki, kwadratowy, taki w sam raz. Moja Zosia bardzo polubiła tę niewielkich rozmiarów, choć grubą książeczkę, dlatego zdydowałam się sięgnąć po "Przed moim domem". Choć treściowo jest zupełnie inaczej, to sposób wydania ten sam i treść także przyjazna maluchom.


Tym razem nie było może efektu wow, bo od "Księgi dźwięków" córkę do tej  pory trudno oderwać. Na początku do "Przed moim domem" Zosia podchodziła nawet nieufnie, co mnie zaskoczyło, ale w końcu udało nam się z publikacją zapoznać w całości - powoli, po kilka stron, czasem po kolei, innym razem wybiórczo. Teraz córka ma już nawet swoje ulubione strony z odrażającym człowiekiem śniegu na czele. Naśladuje także różne odgłosy, bo i takich obrazków w książce nie brakuje.

Idea książki jest prosta, acz chwytliwa. Swoją podróż zaczynamy i kończymy na małym domku ogrodzonym płotkiem. Tyle że pomiędzy tą klamrą dzieje się naprawdę dużo. Na każdej stronie spotykamy nową rzecz, zwykle pojedynczą, więc łatwiej jest zapamiętać nowe słowa. Nie wszystkie proste, bo oprócz lwa  czy skapretki mamy na przykład... nenufar, tak więc i nieco starsze dzieci poszerzą dzięki tej publikacji swoje słownictwo. Wielki plus za rozmieszczenie tych wszystkich rzeczy w przestrzeni - tutaj wszystko jest za/przed/na/pod, dzięki czemu już od małego kształcimy u naszych pociech wyobraźnię przestrzenną i umiejscawianie w przestrzeni.



Ilustracje są estetyczne, ładne, miłe dla oka. Format, jak wspominałam, przyjazny dla łapek malucha. Kartki nie tekturowe, ale z grubszego papieru, więc tak łatwo nie ulegną zniszczeniu. Spotkałam się co prawda z zarzutem, że publikacje w takim formacie, z racji połączenia tylu kartek, szybko stają się książkami w częściach, ale jak dotąd nic takiego się u nas nie wydarzyło, a obie eksploatuejemy niemal codziennie, intensywnie, a i zdarzyło się już kilka razy, że córa upuściła książeczki, ale na szczęście wyszły z tego obronną ręką. Tak więc nie mogę się przyłączyć do tego argumentu, Zosia jak na razie zdaje się go obalać.

Podsumowując, "Przed moim domem" to ciekawa propozycja dla tych najmłodszych, którzy nie potrzebują jeszcze zbyt dużo tekstu, za to miłego dla oka obrazu jak najbardziej. Pomoże w nauce pierwszych (i kolejnych) słówek, a istnieje spora szansa, że i rodzicowi przypadnie do gustu. Tak było w moim przypadku.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Dwie Siostry.

środa, 5 grudnia 2018

Lucy Cousins - "Sto lat, Mysiu!"


Autor: Lucy Cousins
Tytuł: Sto lat, Mysiu!
Wydawnictwo: Dwie Siostry
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 16
Ocena: 9/10
Wiek: 2+

Opis:

Wpadnijcie do Mysi na przyjęcie urodzinowe. Otwórzcie klapki, żeby zobaczyć, co Mysia dostała od przyjaciół i kto schował się pod łóżkiem, pociągnijcie za łapkę, żeby zagrać na trąbce – i zaśpiewajcie Mysi „Sto lat”!

Recenzja:

Mysię pamiętam jeszcze z własnego dzieciństwa (chyba za sprawą kreskówki), ale zorientowałam się dopiero na widok jej przyjaciela Krokodyla mielącego ciastka paszczą. 

Do tak niespodziewanego powrotu do tej serii skłoniła mnie tematyka książeczki – trzecie urodziny mojej córeczki zbliżają się wielkimi krokami, dlatego już powoli zaczynam się rozglądać za urodzinowymi książeczkami. A Mysia sprawiała sympatyczne wrażenie.

I taka tez jest w rzeczywistości. W tej książce nie znajdziecie dużo tekstu – to tylko jedno zdanie na każdą podwójną stronę, dopełniające całą sytuację. Obrazki również są bardzo proste – to praktycznie same postacie z urodzinowymi atrybutami na białym tle. Historię natomiast opowiada FORMA książeczki, czyli jej ruchome elementy. 

Powiem szczerze, że spodziewałam się raczej pozycji w stylu pop-up, z trójwymiarowymi, rozkładanymi ilustracjami, koncepcja jest jednak trochę inna. Książka pełna jest strzałek, które po pociągnięciu wprawiają niektóre elementy obrazka w ruch – na przykład po pociągnięciu za strzałkę, ze szczeliny w drzwiach wypadają listy. Ruch jest bardzo subtelny, a w porównaniu z książkami Jo Lodge wręcz nikły – a to kurka macha nóżką do tańca, a to ubywa sok ze szklanki. Jest natomiast bardziej urozmaicony – mnóstwo tu zakamarków, w które można zajrzeć, co z pewnością będzie wyzwaniem dla małych paluszków kilkuletnich odkrywców. Można odpakować każdy prezent, przeczytać życzenia na kartkach urodzinowych, a z koperty można wyjąć prawdziwą, miniaturową pocztówkę. Autorka nie stroni również od poczucia humoru - kiedy zajrzymy pod spódniczkę Mysi, zobaczymy jej urodzinowe majteczki. 







Cała historia jest wyjątkowo nieskomplikowana – do naszej bohaterki przychodzą goście, przynoszą kartki i prezenty, bawią się w chowanego, tańczą i jedzą pyszności.
Chociaż ruchome elementy mają zazwyczaj ten minus, że szybko ulegają zużyciu, wykonana z grubego kartonu książka zamknięta w solidnej, twardej oprawie zmniejsza ryzyko natychmiastowego zniszczenia. Jak zwykle zaokrągliłabym ostre rogi twardej oprawy, ale to już chyba takie moje małe dziwactwo.

Mało treści, niewiele stron, za to dużo kolorów, mnóstwo pomysłu i sporo zabawy. Moja solenizantka będzie zachwycona.

Recenzja powstała dzięki uprzejmości wydawnictwa Dwie Siostry.

wtorek, 23 października 2018

Katherine Applegate - "Drzewo życzeń"

Autor: Katherine Applegate
Tytuł: Drzewo życzeń
Wydawnictwo: Dwie Siostry
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 176
Ocena: 8/10

Opis: 

Może drzewa nie umieją żartować, ale bez wątpienia potrafią opowiadać historie. Tę opowiada pewien dwustuletni dąb. Ma na imię Dąb i jest drzewem życzeń – co roku ludzie ozdabiają go skrawkami papieru, szmatkami, czasem nawet skarpetkami. Każda taka ozdoba to czyjeś marzenie.
Razem ze swoją przyjaciółką wroną Bongo i innymi zwierzętami, które żyją w jego dziuplach i gałęziach, Dąb czuwa nad okolicą. Mogłoby się wydawać, że nic już go nie zaskoczy. Ale pewnego dnia do jednego z domów przy jego ulicy wprowadza się rodzina z zagranicy. Nie wszyscy życzliwie ją witają. Wkrótce wydarza się coś, co sprawi, że Dąb złamie najważniejszą zasadę wszystkich roślin i zwierząt i… przemówi do ludzi.

Recenzja:

Lubię nietuzinkowe powieści, których bohaterami są postaci nieoczywiste. W Drzewie życzeń bohaterem jest stary dąb (o imieniu Dąb), który opowiada nam swoją historię. A historia jest to bogata, bowiem nie brakuje tutaj mądrości o przyjaźni, nieporozumieniach i innych życiowych sprawach, a także ciekawostek przyrodniczych. 

W książce zakochałam się od pierwszych zdań. Styl Katherine Applegate jest malowniczy, przepiękny, ogromnie oddziałuje na emocje i wyobraźnię czytelnika. To nie tylko wzruszająca opowieść o drzewie, ale i tolerancji, jednakże nie brakuje w niej i humoru. Dąb nie potrafi żartować, bowiem wiecznie wyjaśnia żarty, za to doskonale opowiada historię i ma niepowtarzalne spojrzenie na otaczający nas świat. Miejscami jest wesoło, w innych fragmentach panuje pesymizm, drzewo spotyka zarówno dobro, jak i zło. Czyta się to fantastycznie, to jakaś magia. 

(…) prawdziwe życie, jak piękny ogród, bywa nieuporządkowane i nieprzewidywalne. 

Historia jest przepiękna również pod innymi względami. Opowiada o zabliźniających się ranach, akceptacji samego siebie, o radzeniu sobie z kłopotami oraz o tym, że życie potrafi zaskoczyć. Każdy z nas potrzebuje nadziei oraz powinien kochać samego siebie. Bo inny nie znaczy gorszy, a różnorodność nie dzieli nas na gorszych i lepszych – mimo rozmaitości jesteśmy tacy sami i… to jest piękne. Piękna jest również przyjaźń ukazana na kartach powieści – nie zna granic. 

To wielki dar, umieć kochać siebie i to, czym się jest. 

Drzewo życzeń to powieść zjawiskowa, którą zwyczajnie trzeba przeczytać. Jest w niej mnóstwo-mnóstwo piękna, język całości jest poetycki, a narrator jest niesamowitym gawędziarzem. Zakochałam się w przekazie całości, ciekawostek na temat drzew i zwierząt oraz… cudownych szkicach. Warto, aby każdy młody człowiek sięgnął po tę książkę. Jak wspominałam wcześniej – jest po prostu magiczna. Polecam z całego serca.

niedziela, 17 czerwca 2018

Jacqueline Kelly - cykl Calpurnia Tate (tom 1 i 2)

Autor: Jacqueline Kell
Tytuły: Ewolucja według Calpurnii Tate, Niezwykły świat Calpurnii Tate
Cykl: Calpurnia Tate 
Wydawnictwo: Dwie Siostry
Data wydania: 2016/2017
Liczba stron: 664 (336+328)
Wiek: 10+
Ocena: 9/10

Opis:

[tom 1] Jest rok 1899. W Teksasie panuje upalne lato, a jedenastoletnia Calpurnia Tate szuka odpowiedzi na nurtujące ją pytanie: dlaczego żółte koniki polne są większe od tych zielonych? Z niewielką pomocą dziadka, zapalonego przyrodnika, odkrywa rozwiązanie: zielone koniki są lepiej widoczne na tle spalonej słońcem trawy, więc zostają zjedzone, zanim zdążą urosnąć. Od tego odkrycia wszystko się zaczyna – przyjaźń Calpurnii z trzymającym wszystkich na dystans dziadkiem, jej fascynacja światem przyrody i nauki, a także jej kłopoty – bo w XIX-wiecznym Teksasie trudno o większe dziwactwo niż dziewczyna, która marzy o tym, by być przyrodniczką.

[tom 2] Zaczyna się rok 1900. W teksańskim Fentress spada śnieg. Calpurnia uznaje go za znak, że trzynasty rok jej życia będzie wyjątkowy. Nie myli się. Wiosna i lato upływają jej na ratowaniu z tarapatów brata, który uparcie próbuje oswajać kolejne dzikie zwierzęta. Jesienią nadmorskie Galveston zostanie zniszczone przez powódź, a w Fentress pojawią się ludzie, którzy się z niej uratowali – skrywająca pewną tajemnicę kuzynka i weterynarz, dzięki któremu Callie odkryje swoje życiowe powołanie. Tyle że dla panien z dobrego domu w Teksasie z początku XX wieku przewiduje się zupełnie inne scenariusze…

Recenzja:


Jestem miłośniczką natury. Kocham obserwować owady, zwierzęta, rośliny. Gdybyście wzięli do ręki mój aparat znaleźlibyście na nim mnóstwo zdjęć kwiatów i innych, naturalnych cudów świata, a zajrzawszy do mojej domowej biblioteczki, zauważylibyście wiele lektur typowo przyrodniczych. Cykl Calpurnia Tate od razu wpadł mi w oko, zarówno za sprawą pięknych okładek, jak i zachęcających opisów i - jak się wkrótce okazało - nie tylko mnie zauroczyły te elementy, bo KTOŚ bez mojej zgody pożyczył sobie te książeczki do czytania (pozdrawiam Cię, Gabrysiu!). Na szczęście wróciły do mnie stosunkowo szybko i - dzięki temu - mogłam dla Was napisać tę recenzję.

Nazwa cyklu to nic innego, jak imię i nazwisko głównej bohaterki. Ma ona jedenaście lat i interesuje się światem, toczącymi się małymi dramatami wokół niej. Akcja rozgrywa się u krańca XIX wieku w Teksasie, dlatego też rodzina nastolatki uważa, że dziewczynce nie przystoją takie fascynacje. Ich zdaniem powinna uczęszczać jedynie na lekcje gry na fortepianie i uczyć się szydełkowania, którego - prawdę mówiąc - szczerze nienawidzi i koszmarnie jej wychodzi. Callie woli przyrodę, naukę i książki. Pewnego dnia dostaje od brata notatnik, w którym zapisuje swoje obserwacje i... nawiązuje swoistą więź dziadkiem, który zdaje się doceniać jej pasje. Ale czy w takich czasach istnieje szansa, by dziewczynka została przyrodniczką? 

Kiedyś przyjdzie taki dzień, że będę mieć wszystkie książki świata - całe półki pełne książek. Zamieszkam na wieży z książek. Cały dzień będę je tylko czytać i jeść brzoskwinie. A jeżeli w okolicy pojawi się piękny książę w lśniącej zbroi na białym rumaku i zacznie mnie błagać, żebym spuściła włosy, to będę go ostrzeliwać pestkami brzoskwini, dopóki nie ucieknie.

Książka - choć przeznaczona dla dzieci w wieku 10+ - ogromnie mnie wciągnęła, a narracja głównej bohaterki urzekła. Calpurnia pięknie opisuje przyrodę, czytelnik wyraźnie czuje jej podekscytowanie i inne emocje, a i cała jej historia przedstawiona jest znakomicie (zarówno w pierwszym, jak i w drugim tomie). Już od pierwszych stron zaprzyjaźniłam się z nią, z jej krnąbrnością i pasją, którą doskonale rozumiem. Zakochałam się całkowicie, a dodatkowym smaczkiem były cytaty książek Darwina przed każdym rozdziałem (i troszkę w treści). W Ewolucji według Calpurnii Tate zapoznajemy się z fragmentami O powstawaniu gatunków, natomiast w Niezwykłym świecie Calpurnii Tate są to skrawki Dzieł wybranych, tom 1, Podróż na okręcie "Beagle". To bardzo rozwijające, szczególnie, że z treści można wyciągnąć wiele ciekawostek ze świata roślin i zwierząt, a opisane są one wręcz poetycko, z czułością. 

Gniazdo było arcydziełem, jakby utkały je elfy z dziecięcych bajek.

Zarówno w tomie pierwszym, jak i w drugim, obserwujemy walkę Calpurnii z przypisaną konkretną rolą do kobiety (ubogimi naukami szczególnie), stereotypami, niesprawiedliwościami. Dziewczyna jest dzielna i się nie poddaje, odnajduje swoją pasję i pragnie się spełniać. Ewolucja... doskonale zapoznaje nas z główną bohaterką i sytuacją, w której się znajduje, jej rodziną, relacjami, natomiast w Niezwykłym świecie... obserwujemy bardziej jej zmagania - tutaj mam wrażenie, że i tło powieści zyskało więcej. Niemniej oba tomy są magiczne i po prostu... piękne. 

Cykl Calpurnia Tate to zjawiskowe opowieści o dzielnej i niezłomnej dziewczynce, ubarwione czarem fauny i flory Teksasu oraz jego tradycji końca XIX i początków XX wieku. Narracja głównej bohaterki jest bajeczna, śmiałam się, smuciłam i oburzałam, a 13-letnia kradziejka Gabrysia pokochała tę historię równie mocno, jak ja. Polecam z całego serca, szczególnie nastolatkom - nie zabrakło tu motywu trudów dorastania i wartościowych lekcji, właściwych dla ich wieku. To najlepsza seria powieściowo-młodzieżowo-przyrodnicza, z jaką kiedykolwiek się spotkałam!

środa, 15 listopada 2017

Ola Cieślak - "Od 1 do 10"

Autor: Ola Cieślak
Tytuł: Od 1 do 10
Wydawnictwo: Dwie Siostry
Rok wydania: 2010
Liczba stron: 22
Ocena: 10/10
Wiek: 3+

Opis:

Wesoła książeczka do nauki liczenia, dzięki której dzieci bez trudu opanują liczby od 1 do 10.

Pomoże im w tym gromada rozbrajająco narysowanych zwierzaków i dziesięć łatwo wpadających w ucho wierszyków. Od 1 do 10 to orzeźwiający książkowy koktajl ze świeżych kolorów, dowcipnej kreski i dużej ilości dobrego humoru.


Recenzja:

To jedna z tych książeczek dla maluszków, które uwielbiam za prosty pomysł. Niewielką całokartonową pozycję z bezpiecznie zaokrąglonymi rogami wypełniają cyfry i zwierzątka opisane jednozdaniowymi wierszykami. Niby nic odkrywczego, a jednak – każda podwójna strona poświęcona została jednej cyferce i odpowiadającej jej liczbie zwierzątek. I powiem szczerze, że nie można się oprzeć „szkicowym” rysunkom nakreślonym niby od niechcenia i nie zawsze grzecznym wierszykom, które czepiają się pamięci jak rzepy. A przy okazji są przezabawne.


Książeczka oczywiście wspaniale się sprawdzi przy nauce liczenia, ale przypomni również kolory, nazwy zwierząt, rozwinie słownictwo  i będzie świetnym treningiem dla pamięci. Bo te króciutkie rymowanki same wchodzą do głowy. Może się również okazać koronnym argumentem w dyskusji, czy można ładnie rysować jednocześnie „wychodząc za linię” :D


Sugerowany wiek małego czytelnika to 3+, ale moja córka już w wieku niecałych 2 lat świetnie się przy niej bawi. I chociaż jeszcze do 10 nie liczy, to liczenie do 3 idzie nam całkiem nieźle – widać efekty ;)

piątek, 16 grudnia 2016

Jon Klassen - "O! Kapelusz!"

Autor: Jon Klassen
Tytuł: O! Kapelusz!
Wydawnictwo: Dwie Siostry
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 48
Ocena: 9/10
Wiek: 3+

Opis:

Dwa żółwie znalazły kapelusz.
Obu jest w nim do twarzy.
Ale żółwie są dwa.
A kapelusz tylko jeden.

Autor książki Gdzie jest moja czapeczka? powraca z nową, równie błyskotliwą historią o zwierzętach, nakryciu głowy i pokusach, którym trudno się oprzeć.

Recenzja: 

Książeczka O! Kapelusz! to kolejna opowieść rysunkowa Jona Klassen opierająca się na nakryciu głowy. Tym razem bohaterami powieści są dwaj żółwi przyjaciele, którzy żyją na pustyni i pewnego dnia znajdują kapelusz. Żółwie są dwa, a czapeczka jest jedna, więc problem jest nie lada! Jedyne rozwiązanie to zostawić nakrycie głowy, aby uczciwie żaden z nich go nie posiadał. Pokusa jest jednak silna - w końcu żółwiom w tym kapeluszu jest do twarzy! Co zrobią? 


Opowieść została podzielona na trzy króciutkie części. Każda z nich okraszona jest prostymi rysunkami, przedstawiającymi głównie postaci żółwi i fragmenty pustynnego tła w pastelowo-szarych barwach. Ta pozorna oszczędność koloru i mało rozbudowane ilustracje mają w sobie niesamowity urok i przejrzyście ukazują myśli i zamiary bohaterów. Jon Klassen nie zostawia tutaj wyobraźni pola dla popisu. 

Jak to w opowieściach obrazkowych, tekstu w O! Kapelusz! jest raczej niewiele. Dorosła osoba przeczyta tę książkę w dwie minutki, dziecku zajmie ona niewiele więcej czasu. A jednak mimo tych zaledwie kilkunastu minimalistycznych zdań, w których nie odnajdziemy podniosłych epitetów i metafor, autor stworzył niesamowicie czarującą i humorystyczną opowieść, która wlewa wiele ciepła w człowieka. 


O! Kapelusz! całkowicie zachwycił mnie swoją formą i ujmującym przekazem, który ze sobą niesie. Dla mnie jest to opowieść o przyjaźni, uczciwości i dzieleniu się (i oczywiście o nakryciu głowy!), ale jestem pewna, że każdy zobaczy w niej zupełnie co innego. Dla przykładu: mój brat stwierdził, że to historia o znajdywaniu nowych możliwości, często absurdalnych, ale jak to mawiają: jeśli coś jest głupie, ale działa, to wcale nie jest głupie. Jeśli macie chęć na króciutką bajeczkę o żółwiach, kaktusach, przyjaźni oraz nietypowym rozwiązaniu - jest to pozycja idealna dla Was. Polecam serdecznie. :) 

Tę książeczkę zrecenzowałam dla Was dzięki Wydawnictwu Dwie Siostry. :)

poniedziałek, 26 września 2016

Klaas Verplancke - "Mus jabłkowy"

Autor: Klass Verplancke
Tytuł: Mus jabłkowy
Wydawnictwo: Dwie Siostry
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 32
Ocena: 8/10
Wiek: 3+

Opis:

Wzruszająca książka obrazkowa o małym chłopcu, jego tacie i o tym, że nawet najlepszy rodzic czasem wpada w złość. Ale nie na długo.
Tata ma gładkie policzki, twarde mięśnie, a w kąpieli śpiewa jak mama. Jego ręce są ciepłe, a palce smakują musem jabłkowym. Ale czasem ręce taty robią się zimne i zaczynają ciskać błyskawice. Tata milknie, a w powietrzu zawisa burza. Na szczęście trwa to tylko chwilę, a potem... palce taty znów smakują musem jabłkowym.

Recenzja:

Uwielbiam książeczki obrazkowe. Po ciężkim dniu na zajęciach lub w pracy są one wyśmienitą odskocznią, pozwalają wyciszyć się i cieszą oczy barwnymi lub bardziej stonowanymi ilustracjami oraz prostą, często kilku-kilkunastozdaniową historyjką. Mus jabłkowy jest właśnie jedną z takich książeczek, po których przeczytaniu ciężko się nie uśmiechnąć. 

Historyjka zachwyca przede wszystkim prostotą. Jest to króciutka opowieść chłopca o jego niesamowitym tacie, który - jak każdy rodzic - ma swoje dobre i złe chwile. Janek, bo tak ma na imię nasz młody bohater, rozkosznie opisuje swojego tatę, patrząc na jego wady w zabawny i jednocześnie właściwy dziecku sposób, m.in. porównuje zarost ojca do kaktusa, a nieprzyjemny odór z jego ust do zapachu kalafiora. Nie brakuje w opowieści również nutki grozy, bo gdy chłopiec jest nieposłuszny lub nabroi... ręce jego taty zaczynają ciskać błyskawice!

Tata-piorun nie jest fajny. Głupi tata - myślę wtedy.

Naturalnie to tylko wyobrażenie chłopca, ale jakie szczere i pełne emocji! I tak jak po każdym deszczu wychodzi słońce, tak i w tym wypadku tata z groźnej bestii znów zamienia się w najukochańszą osobę na świecie, której palce smakują musem jabłkowym...

Bardzo spodobały mi się ilustracje w książeczce. Miejscami wesołe i komediowe elementy zostają zastąpione przez mroczniejsze, budzące dreszczyk strachu rysunki i... wzruszające sceny, ukazujące bezinteresowną miłość dziecka do ojca. Uważam, że zarówno szata graficzna, jak i tekst książeczki, idealnie odwzorowują postrzeganie świata przez małe dziecko, co jest nieczęsto spotykane w literaturze dla maluchów - dorośli potrafią zapomnieć o tym, jak myślało się będąc szkrabem. Klaas Verplancke odwzorował umysł kilkulatka znakomicie - surrealistycznie znakomicie. 


Mus jabłkowy jest książeczką wprost stworzoną dla maluchów. Jestem pewna, że niejedno dziecko postrzega swojego rodziciela podobnie jak Janek, może nawet równie poetycko, lecz nie zdradza się ze swoimi myślami. Swój egzemplarz oddałam chrześniakowi, który bardzo polubił głównego bohatera i jego tatę. Myślę, że każde dziecko zaprzyjaźni się z tą książeczką i nie będzie to znajomość na jeden wieczór. Polecam serdecznie.

A jeśli chcielibyście przeczytać równie wzruszającą opowieść o tacie, polecam Tatę, również Wydawnictwa Dwie Siostry. :)

Tę książeczkę zrecenzowałam dla Was dzięki Wydawnictwu Dwie Siostry. :)

sobota, 24 września 2016

Gloria Whelan - "Bezdomny ptak"

Autor: Gloria Whelan
Tytuł: Bezdomny ptak
Wydawnictwo: Dwie siostry
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 224
Ocena: 7/10
Wiek: 8+

Opis:

Trzynastoletnia Koli, jak wiele dziewczynek w Indiach, zostaje wydana za mąż. Nikt nie spodziewa się, że chłopiec, na którego padł wybór jej rodziców, jest nieuleczalnie chory. I że wkrótce Koli włoży białe szaty wdowy, a jej życie całkowicie się odmieni...

Recenzja:

Opowieści dla młodych ludzi wyróżniają się przede wszystkim licznymi ilustracjami oraz ukazaniem problemów rodzinnych i dnia codziennego w przystępny dla początkującego człowieka sposób. W literaturze dziecięcej rzadko porusza się tematy innych religii, kultur czy też problemów społecznych. Szkoda, bo opowieści o zupełnie innych, nieznanych nam realiach, uczą wrażliwości równie skutecznie i pozwalają poznać świat od zupełnie innej strony. Dowodem na to jest książka Bezdomny ptak, jedna z nowości Wydawnictwa Dwie Siostry.

Już na wstępie muszę napisać, że książka jest odrobinę szokująca. Poznajemy świat oczami wrażliwej trzynastolatki, która stopniowo na kartach powieści dorasta. Dziewczynka zostaje młodo wydana za mąż i równie szybko zostaje wdową. Nowa codzienność, z dala od rodziny, przytłacza ją i Kali (bo tak ma na imię) z trudem sobie z nią radzi. Jest jednak dzielną dziewczynką i odnajduje radości w drobnostkach, jak choćby przyjaźni ze szczurem. haftowaniu pięknych wzorów czy też w tomiku poezji, który otrzymuje od teścia. 

(...) nie mogłam przestać powracać myślą do pewnego straganu na bazarze, na którym piętrzył się stos kolczyków nie do pary. Na próżno próbowaliśmy odnaleźć w nim dwa, które by do siebie pasowały. A jeśli znalezienie dwojga pasujących do siebie ludzi było równie trudne? 

Kali jest bardzo inteligentną i troskliwą dziewczyną. Opisuje wszystko co widzi bardzo dokładnie, finezyjnie wplątując w swą opowieść swe emocje - zupełnie, jakby je haftowała. Z ciężkim sercem czytałam jak zostaje porzucona w mieście wdów, sypia w progach obcych domu i głoduje. Przeraża mnie to, że takie rzeczy zdarzają się w prawdziwym świecie - w Indiach jest to codzienność. Ciężko mi zrozumieć, jak można potraktować tak człowieka, to absolutnie obrzydliwe! Czy naprawdę w Indiach jest tylu ludzi bez serca, którzy porzucają wdowy jak byle śmiecia? Trzęsie mnie na samą myśl o tym, choć od lektury Bezdomnego ptaka minęło już wiele czasu...

Na szczęście historia Kali ma swój happy end, na który zdecydowanie zasługuje. Dzięki pomocnej dłoni odnajduje dach nad głową i pracę - z początku przy kwiatach, później - w ukochanym zajęciu, którym jest haftowanie elementów z własnego życia. I... to nie koniec jej szczęścia, lecz nic więcej zdradzić nie mogę. I choć bardzo ucieszyłam się kończąc powieść z pomyślnego zakończenia dla Kali, tak teraz nie mogę przestać myśleć o innych wdowach z Indii, które nie miały tyle szczęścia... 

Bezdomny ptak to cudowna opowieść o poczciwej dziewczynie, odkrywająca karty współczesnych Indii. Porusza tematy, o których raczej się nie mówi, a zdecydowanie powinno. Dla dzieci może być odrobinę niepokojąca, jednakże warto podarować ją młodemu człowiekowi - wspaniale uczy doceniać to, co się ma. Dodatkowym atutem książeczki są indyjskie zwroty i terminy (wyjaśnione w przypisach), które nadają całości jeszcze więcej realizmu. Polecam.

Tę książkę zrecenzowałam dla Was dzięki Wydawnictwu Dwie Siostry. :)

czwartek, 22 września 2016

Leena Krohn - "Pelikan. Opowieść z miasta"

Autor: Leena Krohn
Tytuł: Pelikan. Opowieść z miasta
Wydawnictwo: Dwie siostry
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 254
Ocena: 8/10
Wiek: 9+

Opis:

Kilkunastoletni Emil po rozwodzie rodziców przenosi się z mamą do miasta. Pewnego dnia w okolicznym barze jego uwagę przykuwa dziwnie wyglądający jegomość - mieszkający nieopodal pan Hyyryläinen. Dzięki dziecięcej wrażliwości i umiejętności obserwowania świata chłopiec odkrywa tajemnicę sąsiada: pan Hyyryläinen to w rzeczywistości pelikan, który postanowił zostać człowiekiem. Zadziwiająca historia trudnej przyjaźni chłopca i pelikana jest zarazem głęboką przypowieścią o samotności, braku tolerancji i o akceptacji tego, co ludzkie i nieludzkie. Wspólna wędrówka po absurdach i realiach życia uświadamia, jak skomplikowany jest świat człowieka, zwłaszcza gdy ogląda się go z ptasiej perspektywy.

Recenzja:

Jak długo trwa sen,
tak długo nie jest on snem.

Często marzymy o byciu wolnymi jak ptaki, lataniu, pięknym upierzeniu, beztrosce. Ciężko wyobrazić sobie, aby mogło być na odwrót - aby to nasi skrzydlaci przyjaciele marzyli o byciu ludźmi, o dwunożnym chodzie, pracy... A jednak znalazł się jeden pelikan, bardzo odważny ptak, który postanowił zostać człowiekiem. Mamy szansę poznać go na kartach wzruszającej i śmiałej powieści Leeny Krohn. 

- Czy zechciałby pan poinformować mnie (ależ używał kulturalnych zwrotów!), jak udało się panu dowiedzieć o moich (tu pelikan zawahał się przez chwilę) korzeniach?
- Jak to? - zdziwił się chłopiec. - Przecież tu się nie ma czego dowiadywać. To widać.
- Ludzie nie widzą - stwierdził ptak. - Ludzie mają o tyle dziwne oczy, że widzą nimi tylko to, co pozorne. (...)


Pelikan. Opowieść z miasta to historia przyjaźni kilkunastoletniego Emila i niebanalnego ptaka, zwanego panem Hyyryläinen. Jest to trudna znajomość, gdyż oboje w zasadzie nie mają łatwego życia. Chłopiec dotkliwie przeżywa rozstanie rodziców i nie może pogodzić się z tym, że jego ojciec jest teraz z inną kobietą, natomiast pelikan każdego dnia narażany jest na brak tolerancji i zrozumienia ze strony ludzi, choć... jest uważany przez nich za człowieka. Pan Hyyryläinen bardzo ceni sobie spotkania z Emilem, dzięki niemu m.in. uczy się czytać, ale z czasem ta umiejętność zaczyna go przerastać. Obserwując ludzi, dowiadując się o nich coraz więcej i czytając smutne wiadomości w gazetach, pelikan zaczyna tęsknić za swoim dawnym życiem i swoją rodziną... 


- Ale czy nigdy nie boli pana tutaj? - Ptak położył skrzydło na sercu. - Czy nigdy się panu nie wydaje, że jest tam coś w rodzaju haczyka, za który ciągnie pana do miejsca, z którego pan przybył?
Emil spuścił głowę i milczał. Poczuł w gardle gorzką gulę i zrobiło mu się gorąco pod powiekami.
- To trudna choroba - pelikan subtelnie patrzył  gdzie indziej. - Niektórzy nigdy nie mogą się z niej wyleczyć. Wtedy może pomóc tylko jedno: trzeba powrócić. 

Leena Krohn stworzyła nieco przygnębiającą opowieść o pięknej więzi między człowiekiem i ptakiem. Jej dramaturgia zmusza do przemyśleń i przyswojenia prawd o nas samych, których często nie dostrzegamy. Autorka nie boi się w swej historii pokazać tego, co w ludziach najgorsze, ale ukazuje też piękno, którego (niestety!) w pośpiechu często nie dostrzegamy... Przypomina mi to pewne doświadczenie, w którym słynny muzyk grał na skrzypcach w metrze, a mało kto zatrzymał się, aby go posłuchać - a udział w jego koncertach był nie lada kosztem... 

Klimatu całości dodają również czarno-białe ilustracje, bardzo awangardowe ze względu na obecność wycinków gazet i zdjeć. Zatrzymywałam się przy nich na dłuższą chwilę, aby zrozumieć zamysł autora i za każdym razem dostrzegałam w nich coś absolutnie nowego. Myślę, że został na nich przedstawiony świat widziany oczami pelikana, lecz to jedynie moja interpretacja. Jestem ciekawa, jak inni je odbierają. 

Pelikan. Opowieść z miasta to kolejna urokliwa i niełatwa książka Wydawnictwa Dwie Siostry. Pełna jest trudnych tematów - rozbita rodzina Emila, brak akceptacji ze strony społeczeństwa, poszukiwanie własnego ja. Polecałabym ją raczej starszym dzieciom i dorosłym, gdyż - jak wspominałam wcześniej - miejscami bywa przygnębiająca. Nie zniechęcajcie się jednak, za tym smutkiem kryje się piękno i magia, dla którego naprawdę warto tę książkę przeczytać. Polecam z całego serca.

Tę książkę zrecenzowałam dla Was dzięki Wydawnictwu Dwie Siostry. :)

czwartek, 11 sierpnia 2016

Anna Weltman - "To nie jest książka do matmy"

Autor: Anna Weltman
Tytuł: To nie jest książka do matmy
Wydawnictwo: Dwie Siostry
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 96
Ocena: 10/10
Wiek: ?

Opis:

Książka pełna zadań rysunkowych inspirowanych matematyką. Przekonaj się, że sztuka i matematyka mają ze sobą więcej wspólnego, niż myślisz! Odkryj fascynujący świat matematycznych figur i wzorów. Licz i rysuj, rysuj i licz. Zrób kwiaty z okręgów i las z fraktali. Twórz zwariowane łamańce, złote spirale i wieloramienne gwiazdy. Układaj mozaiki i projektuj mandale. Bez względu na to, czy jesteś matematycznym geniuszem, czy szalonym artystą – czeka cię świetna zabawa! I pamiętaj: to nie jest książka do matmy! A może jest?

Recenzja:

Od zawsze lubiłam rysować, matematyka w szkole też nie była dla mnie karą, ale nigdy nie łączyłam tych dwóch dziedzin w jedno. Rysunek to sztuka, humanistyczna rozrywka dla artystów, matematyka natomiast jest zajęciem dla umysłów ścisłych, zupełnie nieartystycznym. Nawet wiązanie matematyki z filozofią jakoś nigdy do mnie nie przemawiało. Jeden jedyny punkt, gdzie te dwie odmienne dziedziny się dla mnie spotykały, to wyliczanie proporcji ludzkiego ciała dla celów artystycznych. Wtedy, czyli całkiem niedawno, wpadła mi w ręce książka wydawnictwa Dwie Siostry, która kazała mi jeszcze raz się nad tym zastanowić.

To nie jest książka do matmy to bardzo przewrotny tytuł. Książka być może nie jest szkolnym podręcznikiem do matematyki, ale opiera się właśnie na tej dziedzinie nauki. Poza tym autorka, Anna Weltman jest nauczycielką matematyki, której pasją jest uczenie dzieci matematyki.


Trudno w kilku słowach napisać, czym książka właściwie jest. Oczywiście, wbrew tytułowi, to jest książka do matmy, tylko trochę inna. Jest to między innymi zbiór pomysłów na to, jak za pomocą matematyki stworzyć ciekawy rysunek. Zawiera też łamigłówki i stomachionowe układanki. Przez zabawę autorka wprowadza zagadnienia i pojęcia matematyczne w formie ciekawostek, pokazuje zasady i prawidłowości rządzące geometrią i efekty wizualne, które można dzięki tym prawom uzyskać.

Podtytuł książki brzmi rysunkowe wyzwania dla bystrzaków, co jest prawdziwsze niż tytułowa deklaracja, że książka nie jest do matmy. Efektem każdego zadania jest wszak rysunek. Trudno określić jak „bystry” musi być odbiorca książki lub w jakim wieku, by mógł z książki skorzystać. Wiele z tych zadań spokojnie może wykonać kilkulatek, ale są i takie, do których potrzebna jest większa cierpliwość i rozumienie treści. Myślę, że jest są to doskonałe ćwiczenia do wykonania w gronie rodzinnym: gdy młodsze dzieciaki czegoś nie zrozumieją, wówczas rodzic lub starsze rodzeństwo dołączą do współpracy. Dorosłym ta książka pomoże się odstresować, to świetna alternatywa dla modnych ostatnio kolorowanek.

Książka wydana jest w dużym formacie na szorstkim papierze. Tekturowa okładka z szerokimi zakładkami ozdobiona została różnego typu geometrycznymi rysunkami, spośród których przynajmniej część jest wynikiem zadań zawartych w książce. Wygląda trochę jak czerwona strona wyrwana z brudnopisu twórczego ucznia. Tytuł został doklejony oddzielnie, niby naklejka na zeszyt. Z tyłu książki znajduje się kilka stron kratkowanych i trójkątowanych, z których można korzystać podczas wykonywania zadań.

To bardzo ładna i pomysłowa książka. Inna niż te, które do tej pory trafiły w moje ręce. Nie jest to zbiór prostych zadań matematycznych uczący liczenia na monetach albo odległościach z punktu A do punktu B ale ciekawy program uczenia matematyki przez sztukę. To odkrywcze i ciekawe.

Tę książeczkę zrecenzowałam dla Was dzięki Wydawnictwu Dwie Siostry. :)

niedziela, 24 kwietnia 2016

Jon Klassen - "Gdzie jest moja czapeczka?"

Autor: Jon Klassen
Tytuł: Gdzie jest moja czapeczka?
Wydawnictwo: Dwie siostry
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 32
Ocena: 8/10
Wiek: 3+

Opis:

Niedźwiedź zgubił swoją czapeczkę. Cierpliwie i uprzejmie pyta o nią każde napotkane zwierzę. Czy to możliwe, by nikt jej nie widział?
Rozkosznie lapidarne ilustracje, zwięzłe dialogi i mistrzowska gra z niedopowiedzeniem złożyły się na błyskotliwą książkę obrazkową, której szelmowski humor rozbawi małych i dużych czytelników.

Recenzja: 

Lubię humorystyczne książeczki z nietypowym zakończeniami oraz ze zwierzęcymi bohaterami. Mój siostrzeniec również chętnie po takie powiastki sięga, a że rozpoczyna dopiero naukę czytania, bajeczki z niewielką ilością treści są dla niego jak znalazł. W ten oto sposób wpadła w nasze ręce Gdzie jest moja czapeczka?, która spełniała wszystkie powyższe kryteria, a dodatkowo wypełniona jest prostymi, aczkolwiek niezwykle urokliwymi, ilustracjami. Zachęcający był również fakt, że książka ta jest jedną z najlepszych książek dla dzieci roku 2011 według New York Timesa.

Głównym bohaterem tej bajeczki jest miś, któremu zaginęła czerwona czapeczka. Miś bardzo cierpi, ponieważ bardzo ją lubił, a ślad po niej całkowicie zaginął! Na domiar złego żadne napotkane zwierzątko nie ma pojęcia, gdzie czapeczka może być. Zupełnie jakby zapadła się pod ziemię! A jednak... ktoś bardzo brzydko skłamał i miś w pewnym momencie orientuje się, że to ten osobnik jest winny zaginięcia jego ukochanej czapeczki. Złodzieja spotyka baaardzo surowa kara, miś odzyskuje swoją czerwoną zgubę, a cała książeczka kończy się zabawną puentą, nawiązującą do kłamstwa kradzieja (tak mój siostrzeniec nazywa złodziei).

Wystawiając ocenę na portalu Lubimy Czytać, zauważyłam, że wiele osób negatywnie podchodzi do tej książeczki. Mówią, że to czarny humor dla dorosłych, że absolutnie nie dla dzieci, że zakończenie jest zbyt brutalne. Mam wrażenie, że te osoby są wyjątkowo przewrażliwione i nadopiekuńcze. Mój siostrzeniec i ja świetnie się bawiliśmy, uśmialiśmy się i jakoś traumy żadnej po Gdzie jest moja czapeczka? w jego umyśle nie odnotowałam. I wybaczcie mi spoiler, ale całe to wielkie halo powstało, ponieważ... miś zjada złodzieja. Na ilustracjach jednak tego nie widać, może to wywnioskować jedynie ze słów misia. Żadnej krwi, żadnej makabry, jedynie humorystyczna odpowiedź niedźwiedzia. Naprawdę to coś strasznego? 

 
Wizualnie książeczka jest przepiękna, a utrzymanie ilustracji w raczej stonowanych barwach dodaje jej klimatu. Proste grafiki natchnęły mojego siostrzeńca do rysowania i stworzył misia na podobieństwo książeczkowego, bardzo podobnego muszę przyznać. Niestety, mały uznał, że dzieło jeszcze nie jest ukończone i nie pozwolił mi zrobić mu zdjęcia. A szkoda, bo jego miś naprawdę jest fantastyczny i jestem pewna, że skradłby serce każdego... Och, i znowu o złodziejstwie! 

Gdzie jest moja czapeczka? to znakomita bajeczka, która zapada w pamięć i maluje uśmiech na ustach czytelnika. Uświadamia również młodemu człowieczkowi, że kłamstwo i złodziejstwo nie popłaca - pożarcie można uznać za swoistą metaforę kary. I - tutaj apel do rodziców - nie bójcie się tej książeczki kupić i przeczytać dziecku! Według mnie znacznie straszniejszą opowiastką jest Wilk i siedem koźlątek, czy też Czerwony Kapturek. Gdzie jest moja czapeczka? to genialna i przepiękna powiastka, która nie tylko cudnie prezentuje się na półce, ale i chętnie się do niej wraca. My przeczytaliśmy już ją co najmniej dziesięć razy! Świetne ilustracje zwierzątek i szelmowskie oczyska misia nigdy nam się nie znudzą.


Tę książeczkę zrecenzowałam dla Was dzięki Wydawnictwu Dwie Siostry. :)

piątek, 22 kwietnia 2016

Guus Kuijer - "Książka wszystkich rzeczy"

Autor: Guus Kuijer
Tytuł: Książka wszystkich rzeczy
Wydawnictwo: Dwie siostry
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 126
Ocena: 10/10

Opis:

Thomas mieszka w Amsterdamie, gdzie w kanałach pływają rybki akwariowe, a wróble grają na trąbkach. A może to tylko on je widzi? Bo Thomas widzi rzeczy, których nie widzą inni. Ale nie ma łatwego życia. Bo widzi też, jak anioły zakrywają oczy, gdy tata bije mamę. Na szczęście spotyka dobrą czarownicę - panią Van Amersfoort, Elizę-o-skórzanej-nodze i... Jezusa, który od czasu do czasu przychodzi do niego pogawędzić.

Recenzja:

Wydawnictwo Dwie Siostry już nie raz bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło, podejmując się wydawania książeczek o nieco trudniejszej tematyce. Najlepszym tego przykładem jest Kasieńka (recenzja >klik<), która wręcz zmiażdżyła mnie i wciąż trzyma w swych szponach, choć od lektury minął już ponad miesiąc. Mam wrażenie, że emocje związane z tą niepozorną książeczką będą towarzyszyć mi jeszcze co najmniej kilka lat, tak samo jak poruszenie wywołane Książką wszystkich rzeczy, którą zakończyłam zaledwie dwie godziny temu na wykładzie (mam nadzieję, że Pani Profesor wybaczy mi tę niesubordynację, ale nie potrafiłam się oderwać).

Książka wszystkich rzeczy napisana jest z perspektywy dziewięcioletniego Thomasa, który - jak przekonujemy się już na samym początku powieści - jest wyjątkowym chłopcem. Thomas zdaje się widzieć to, czego inni dostrzec nie potrafią, jego życie pełne jest magii i... przemocy domowej. Ojciec chłopca jest fanatykiem religijnym, który przy każdym obiedzie opowiada rodzinie o tym, co zadowala Boga, a co nie wzbudza jego przychylności... Każde odstępstwo od religii ojca kończy się aktami pełnymi przemocy, której doświadcza zarówno Thomas, jak i jego mama... 

Wybaczcie, ale wciąż lekko drżę jak myślę o okrucieństwie, którego doświadczył zaledwie ten dziewięcioletni chłopiec. Na szczęście w jego życiu pojawia się plejada wspaniałych postaci, o których nie sposób tutaj nie wspomnieć. Jest czarownica, pani Van Amersfoort, która bardzo pomaga chłopcu i pożycza mu fascynujące książki. Jest Eliza-o-skórzanej-nodze, w której nasz dziewięciolatek skrycie się podkochuje i dzięki której postanawia uszczęśliwiać innych ludzi. Jest Margot, siostra Thomasa, która w finalnych częściach powieści zrywa maskę przemądrzałej, wiecznie chichoczącej nastolatki. Jest mama, która by ochronić swoje dzieci zrobi wszystko. I... jest Jezus, który słownictwem przypomina Thomasowi dziadka i pojawia się w najcięższych momentach życia chłopca. 

Pokochałam Thomasa za jego wyobraźnię i odwagę, za jego wspaniałe postawy (no, większość postaw). Nie wiem, czy mając dziewięć lat, byłam równie kreatywna i dzielna jak on. Chłopiec rozpoczął walkę ze swoim ojcem jego własną bronią - religią, a zakończył w towarzystwie najbliższych i kochających osób. Autor pozostawił nieco otwarte zakończenie Książki wszystkich rzeczy. Czy ojciec Thomasa się zmienił? Czy marzenie chłopca się spełni? Nie wiadomo, ale jestem pewna, że wszyscy kończąc tę fantastyczną powieść życzą bohaterowi zostania... szczęśliwym. 

- Kim właściwie chciałbyś zostać?
- Szczęśliwym - odpowiedział Thomas. - Jak dorosnę, zostanę szczęśliwym.
Pani Van Amersfoort zaskoczona obróciła się do Thomasa.
Popatrzyła na niego ze śmiechem i oznajmiła:
- To cholernie dobry pomysł. A wiesz, kiedy zaczyna się szczęście? Wtedy, kiedy człowiek przestaje się bać.

Książka wszystkich rzeczy, mimo że porusza ciężki i poważny temat, napisana jest zaskakująco pięknym i podnoszącym na duchu językiem. Powieść nie tylko wzrusza, ale pozwala człowiekowi odnaleźć w sobie odwagę i zwalczyć strach, który często nas obezwładnia. Czytając z trudem powstrzymywałam łzy, które cisnęły mi się do oczu (wykładowczyni raczej nie uwierzyłaby, że wzruszyły mnie inkunabuły). Zakochałam się w tej książce bezgranicznie i mam nadzieję, że Wydawnictwo Dwie Siostry podejmie się wydania także innych książek tego autora, bo jest doprawdy niesamowity. W pełni zasłużył na Astrid Lindgren Memorial Award, najważniejszą światową nagrodę w dziedzinie literatury dziecięcej, którą otrzymał w 2012 roku. 

Komu tę książkę polecam? Wszystkim. I dzieciom, i dorosłym, i czarownicom... Tę książkę zwyczajnie musicie przeczytać, poruszy każdą strunę w waszym ciele i duszy. Może po niej dostrzeżecie w kanale rybki akwariowe i wróble grające na trąbkach... 

Tę książkę zrecenzowałam dla Was dzięki Wydawnictwu Dwie Siostry! :)