Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przemoc. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przemoc. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 6 sierpnia 2020

C.G. Drews - "Tysiąc idealnych nut"


Autor: C.G. Drews
Tytuł: Tysiąc idealnych nut
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Data wydania: 13.03.2019
Liczba stron: 304
Wiek: 15+ lat
Ocena: 9/10

Opis:

Pełna emocji opowieść o muzyce, przemocy, ale i nadziei.

Beck nienawidzi swojego życia, swojej brutalnej matki, swojego domu. Nade wszystko jednak nienawidzi gry na fortepianie, do której zmusza go matka godzina po godzinie, dzień po dniu. On nigdy nie zagra tak idealnie jak ona. Ale Beck jest zbyt przestraszony, aby jej się przeciwstawić i ujawnić swoją prawdziwą pasję, którą jest komponowanie muzyki. Najmniejsza sugestia buntu z jego strony kończy się przemocą.
Kiedy Beck spotyka August, dziewczynę pełną życia, radości i energii, zaczyna budzić się w nim miłość i przebłyskuje w nim myśl o ucieczce przed bolesną egzystencją. Czy odważy się sięgnąć po wolność?

Recenzja:

Wydawać by się mogło, że mieć pasję, której rozwój i udoskonalanie wypełnia całe dnie to wielkie szczęście i szansa na spełnienie marzeń. Okazuje się jednak, że nasz talent może być także naszym utrapieniem. Współcześnie rodzice stawiają ogromne wymagania swoim dzieciom, nakładając na nich wiele dodatkowych zajęć. Niekiedy chcąc przelać na swoich potomków własne ambicje nie dostrzegają ich cierpienia. W konsekwencji zamiast radości, dzieci odczuwają presję i zaczynają nienawidzić tego, co kiedyś było sensem ich życia. Tysiąc idealnych nut wręcz w brutalny sposób przedstawia nam problem nastolatka, który został uwięziony w sidłach niespełnionych marzeń swojej matki. Czy my jako dorośli możemy nauczyć się czegoś z tej opowieści? Oczywiście. Przede wszystkim tego, by podarować naszym pociechom trochę wolności. Mam również nadzieję, że wszyscy stłamszeni nastolatkowie po przeczytaniu tej powieści staną się odważniejsi i znajdą siłę na to, by zawalczyć o samego siebie.


Pamiętam, że gdy byłam dzieckiem i przynosiłam dobre oceny ze szkoły, czułam wielką dumę widząc zadowolenie na twarzy moich rodziców i słysząc od nich podbudowujące mnie pochwały. Pamiętam także, że miałam koleżankę, która bardzo starała się dobrze uczyć, ale pomimo tego zamiast piątek najczęściej otrzymywała czwórki. Jej mama nie była tym usatysfakcjonowana, czego wcale nie ukrywała. Widziałam ból i cierpienie tej dziewczyny, bardzo jej współczułam. Teraz miałam okazję przypomnieć sobie o niej, ponieważ w podobnej sytuacji znalazł się bohater Tysiąca idealnych nut - nieważne jak bardzo, by się poświęcał doskonaląc grę na pianinie, nigdy nie usłyszał dobrego słowa od swojej mamy. Dopuszczała się ona nawet rękoczynów względem niego i winiła go za utraconą szansę na rozwój własnej kariery. To ogromnie smutna historia, która przeraża swoim przebiegiem a jednocześnie daje nadzieję na wyprostowanie drogi w kierunku spełnienia swoich pragnień.


Beck to zdolny nastolatek, który mieszka z matką i młodszą siostrą. Chłopiec nienawidzi swojego życia, ponieważ rodzicielka zmusza go do wyczerpujących treningów na fortepianie. Beck jest samotnikiem i nie ma przyjaciół, ale pewnego dnia na potrzeby szkolnego projektu zostaje połączony w parę z najlepszą uczennicą w szkole. August jest nietypową i empatyczną dziewczyną. Dostrzega, że w życiu Becka dzieje się coś niedobrego. Czy nastolatek w końcu odważy się przeciwstawić despotycznej matce? Czy jego życie może być jeszcze normalne? Trudne doświadczenia, których jesteśmy świadkami czytając tę książkę uzmysławiają nam jak destrukcyjny wpływ na swoich najbliższych ma nieszczęśliwy człowiek. Trudno uwierzyć, że matka może w ten sposób  traktować własnego syna. Jednak mimo tego, że jest to fikcja literacka, powinniśmy mieć świadomość, że podobne historie dzieją się także w rzeczywistości. Jedne są mniej przerażające, inne bardziej, ale wszystkie one zabierają dzieciom szansę na szczęśliwe dzieciństwo i dalsze życie.

Fabuła tej powieści jest oryginalna i odważna. Autorka prowadzi nas przez nią w intrygujący sposób, powoli zapoznając nas z uczuciami, oczekiwaniami i przeszłością bohaterów. Postaci przez nią wykreowane są realistyczne, tętniące życiem i emocjami. Ponadto posługuje się ona sugestywnymi opisami, skutecznie pobudzającymi wyobraźnię czytelników. Bardzo spodobała mi się kreacja August - beztroskiej, pewnej siebie i wiecznie radosnej nastolatki. Jest ona przeciwieństwem Becka - odosobnionego, smutnego i cichego dziwaka. Drews zestawiła te charaktery pokazując, że każdy z nas może niespodziewanie spotkać na swojej drodze takiego anioła, który będzie chciał zarazić wszystkich swoim uśmiechem. Również rodzina August i relacje w niej panujące są zupełnie inne niż te w domu Becka. Ten kontrast w wyraźny sposób podkreśla, że wystarczą chęci, by otworzyć się na miłość i zakopać przeszłość. Nie każdy jest jednak w stanie tego dokonać...


Tysiąc idealnych nut rozdrapie wasze serca a nastolatkom uświadomi, że zawsze mogą mieć gorzej i że w życiu nie ma sytuacji bez wyjścia. Pokaże, że pasja stająca się obsesją może zniszczyć człowieka a niespełnione pragnienia wyjałowić człowieka z wszelkich pozytywnych uczuć. Jednak ma ona też pozytywny wydźwięk i pokazuje, iż nawet beznadziejne sytuacje mogą mieć swój kres. Trzeba tylko odważyć się... naprawdę żyć, nie wegetować w skorupce zapełnionej czyimiś oczekiwaniami. Odważcie się poznać tę historię. Polecam nie tylko nastolatkom. Jest naprawdę niezwykła i wartościowa. Nie wyciska łez, ale szokuje i zatrzymuje czas, zmuszając do pewnych przemyśleń.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Zielona Sowa.

niedziela, 7 czerwca 2020

Chelsea Pitcher - „To kłamstwo cię zabije”

Autor: Chelsea Pitcher 
Tytuł: To kłamstwo cię zabije 
Wydawnictwo: Zielona Sowa 
Data wydania: 25 marca 2020 
Liczba stron: 416 
Ocena: 9/10 

Opis: 

Na imprezie sprzed roku ktoś umarł – w płonącym samochodzie w lesie. Pięcioro nastolatków grało swoje role i do tej pory nikt nie powiedział prawdy. 

Przybywają do odizolowanej rezydencji na wzgórzach, oczekując, że wezmą udział w konkursie z główną nagrodą w wysokości 50 000 $. Nie zdają sobie sprawy, że zostali zwabieni przez osobę skłonną do zemsty, która chce wreszcie odkryć prawdę o tym, co się wydarzyło tamtej nocy. 

Przybyło pięcioro, ale nie wszyscy mogą odejść. Czy prawda ich uwolni? 
Czy kłamstwa zniszczą ich wszystkich? 

Recenzja: 

Dopóki nie sięgnęłam po To kłamstwo cię zabije, uważałam thrillery młodzieżowe za niezbyt ciekawe lektury. A tutaj proszę – całkowicie się zatraciłam i moje pięćdziesiąt stron lektury przed snem zamieniło się… w przeszło czterysta. Tak, zgadliście – pożarłam tę powieść jednej nocy i choć się nie wyspałam, niczego nie żałuję! 


Chelsea Pitcher stworzyła doprawdy nietuzinkową historię-tajemnicę, w której przeplata się pełna gama emocji, problemów nastolatków oraz kilka bardziej creepy elementów. Kilka scen jest tutaj pod tym kątem przesadzona, jednakże powieść nie jest całkiem oderwana od rzeczywistości i – wbrew pozorom – porusza doprawdy ważne tematy. Autorka bardzo obrazuje prześladowanie, przemoc w rodzinie, problem z akceptacją siebie (tutaj porusza również łagodnie temat orientacji seksualnej) oraz… kłamstwa, które – bądź, co bądź doprowadziło do tragedii. 

Na razie postanowiła założyć na twarz maskę obojętności i być jak porcelanowa lalka, czekając cierpliwie na bieg wydarzeń. Tylko dzięki temu mogła przeżyć. (…) Porcelanowe kończyny nie mogły drżeć, a plastikowe serce – boleć, boleć tak strasznie jak jej serce. Nie mogło zostać złamane. Nie mogło krwawić. Za to szklanymi oczami potrafiła dostrzec wszystko.

Powieść niesamowicie trzyma w napięciu, a z każdym rozdziałem atmosfera gęstnieje. Autorka często wodzi tutaj czytelnika za nos, nie brakuje tutaj licznych zwrotów akcji oraz wielu niespodzianek, a zagadka jest doprawdy misterna. Bardzo przypadło mi do gustu nawiązywanie do tworów popkultury, filmów takich jak Czarny łabędź czy Carrie, zarówno w rozmowach bohaterów, jak i ich przemyśleniach względem sytuacji, wydarzeń oraz – dość znacząca – rola porcelanowych lalek, które od zawsze uważam za przerażąjące Historia i intryga dopracowana jest przez autorkę w każdym calu i wszystko na końcu tworzy jedną, spójną całość, a jednocześnie nie zabrakło tutaj delikatnego niedopowiedzenia dla czytelnika. Nie mogę narzekać również na kreację bohaterów, bowiem są oni różnorodni, a ich motywacje doskonale przedstawione. Można ich lubić lub nienawidzić, ale… nie są nam obojętni, a to najważniejsze, prawda? 

To kłamstwo cię zabije to fenomenalna powieść dla młodzieży, która szokuje i budzi w czytelniku pełną gamę emocji. To historia przyjaźni i miłości, wielu miłości - skrytych, podnoszących na duchu i… destrukcyjnych. Jestem przekonana, że niejeden nastolatek i dorosły da porwać się w tej historii i przeczyta ją jednym tchem jak ja. Przepiękny język, poetycki i marzycielski w wielu miejscach sprzyja refleksji i pobudza doznania z lektury. Polecam z całego serducha – mocna rzecz! :)

poniedziałek, 6 maja 2019

Kuba Sosnowski – „Wuj Krasnolud i Brama Opowieści”

Autor: Kuba Sosnowski
Tytuł: Wuj Krasnolud i Brama Opowieści
Wydawnictwo: Solis
Data wydania: 15.04.2019
Liczba stron: 144
Ocena: 7/10

Opis:

WUJ KRASNOLUD I BRAMA OPOWIEŚCI Kuby Sosnowskiego opowiada o przyjaźni, pomocy innym i wzajemnej akceptacji; zachowaniu w szkole, ochronie przyrody, odróżnianiu dobra od zła. Dorosły czytelnik znajdzie w niej również bardzo ważny przekaz: „czas dzieciństwa to najpiękniejszy okres w naszym życiu, dlatego warto przeżyć go tak, by zachować jak najwięcej pozytywnych i pięknych wspomnień ”. Książka zachęca dzieci do spojrzenia na świat w inny sposób, niż promują go dziś media. Autor wskazuje, że odłożenie na bok komórki oraz pada do konsoli może być początkiem ciekawej zabawy. Wystarczy tylko uruchomić pokłady wyobraźni.

Recenzja:

Dzieciństwo to bardzo ważny etap w życiu człowieka. Jest okresem kształtowania jego osobowości, który powinien składać się z momentów bezgranicznej radości. Tylko maluchy potrafią szczerze cieszyć się nawet z drobnych rzeczy. W tej kwestii dorośli powinni brać z nich przykład. Często mając już kilkadziesiąt lat z sentymentem wspominają te beztroskie chwile, kiedy nie straszna im była proza dnia codziennego i przytłaczająca rutyna. Niestety, wraz z upływem czasu trzeba zmierzyć się z inną rzeczywistością. Starajmy się więc, by nasze pociechy czerpały z przywileju bycia dzieckiem jak najwięcej przyjemności. Autor Kuba Sosnowski w swojej książce Wuj Krasnolud i Brama Opowieści podkreśla jego znaczenie. Zabierzmy, więc dzieci w pełną niezwykłych stworzeń przygodę, gdzie wielką rolę odgrywa dziecięca wyobraźnia. To dzięki niej wszystko jest możliwe – nawet szukanie złota w piwnicy, latanie na smokach i wiele innych fantastycznych sytuacji, rodem z sennych marzeń. Wystarczy tylko mocno w nie uwierzyć! 


Emka to na pozór niewyróżniająca się niczym szczególnym, zwyczajna dziewczynka. Jednak w jej rodzinie niespodziewanie pojawia się dziwna postać, która okazuje się być Krasnoludem, a na dodatek – jej wujem. Karol – bo tak ma on na imię, zamieszka u niej w domu. Od momentu jego przybycia wokoło zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Bohaterka spotyka też inne niezwykłe stworzenia. Tak właśnie rozpoczyna się przygoda pełna niespodzianek, ale także niebezpieczeństw. Na szczęście nieodłącznym pomocnikiem i przewodnikiem dzewczynki będzie niezawodna dziecięca wyobraźnia. Przed nią stoi bowiem do wykonania trudna misja. Czy wszystko zakończy się szczęśliwie? Na pewno będzie musiała wykazać się wielką odwagą. Pytanie, czy wasze dzieci też są gotowe zmierzyć się z zupełnie inną, niepozbawioną niebezpieczeństw rzeczywistością? Jednak bez obaw – nawet w prawdziwym świecie może zdarzyć się coś niemiłego. Powinni więc mieć oni świadomość, że zło istnieje, ale trzeba się go wystrzegać a czasami z nim walczyć. Pokonując bowiem swój strach stajemy się silniejsi!


Książka jest napisana prostym stylem, który powinien przypaść do gustu najmłodszym czytelnikom. Jest to historia typowo skierowana do dzieci. Nie ma w niej rozbudowanych i zbyt szczegółowych opisów. Myślę, że najbardziej spodoba się uczniom ze starszych klas podstawówki. W świecie wykreowanym przez autora spotkają oni wiele fantastycznych stworzeń, które z pewnością ich zaintrygują.


Kuba Sosnowski w swojej opowieści zawarł także niejedno przesłanie. Mianowicie, wspomina o potrzebne ochrony środowiska oraz powinności dobrego zachowania. Czytając, dziecko z pewnością je dostrzeże i zapamięta. Lektura tej książki może więc być dobrą okazją, by porozmawiać z pociechą na te tematy. Historia zawiera sceny walki a jej klimat jest momentami przerażający, dlatego nie polecam czytać jej przed spaniem młodszym dzieciom, aby nie uległy negatywnym emocjom. Jedyne czego mi w niej zabrakło to bariej szczegółowego opisu uczuć bohaterów, by można maksymalnie zaangażować się w ich los. Sądzę jednak, że dzieciom nie będzie to zbyt przeszkadzało (ta uwaga nasuwa mi się z punktu widzenia osoby dorosłej). Wuj Krasnolud i Brama Opowieści może być idealną propozycją na pierwsze samodzielne czytelnicze przygody. Do jej rozpoczęcia potrzeba odrobiny odwagi a przede wszystkim chęci i z pewnością minie ona niespodziewanie szybko oraz pozostawi po sobie miłe wrażenia.

Dzieci, które sięgną po tę książkę mogą liczyć na baśniową a momentami mroczną opowieść z ciekawymi, wzbudzającymi ich zainteresowanie bohaterami. Tekst napisany jest czcionką o odpowiedniej wielkości, dzięki czemu jego odczytywanie nie powoduje znużenia i nie męczy oczu. Dodatkowo w książce umieszczono jednokolorowe rysunki, które pobudzają wyobraźnię dziecka i przybliżają wygląd większości występujących w niej postaci. Nie jest to zbyt obszerna historia, podzielona została na krótkie rozdziały zakończone w intrygujący sposób, zachęcający do jej dalszego poznawania. Finał podsuwa czytelnikowi sugestie dotyczące dalszej części przygód Emki i Krasnoluda Karola. Z pewnością będą równie ciekawe i wartościowe w swoim przekazie, jak te opisane w pierwszej części.


Wuj Krasnolud i Brama Opowieści to napisana nieskomplikowanym stylem opowieść dla najmłodszych czytelników, która zabierze ich w krainę wyobraźni, gdzie nie sposób nie dostrzec piękna dziecięcych lat. Poprowadzona w umiejętny sposób rozbudza ciekawość naszych pociech i sprawia, że jej bohaterowie stają się im bliscy. Młodzi miłośnicy literatury powinni być zadowoleni z tej lektury.

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Solis.

środa, 6 września 2017

Dav Pilkey - "Kapitan Majtas: tom 2, 3 i 4"

Autor: Dav Pilkey
Tytuł: Przygody Kapitana Majtasa. Inwazja krwiożerczych klozetów (t. 2); Inwazja Nieprawdopodobnie Nikczemnych Kucharek z Kosmosu (i zaraz potem atak Równie Paskudnych i Makabrycznych Truposzów)(t. 3); Przerażający plan Profesora Pofajdanka (t. 4)
Wydawnictwo: Jaguar
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 144, 144, 160
Ocena: 5/10
Wiek: 3-103 (albo i więcej)

Opis:
Tom 2: W szkolnym turnieju wynalazców mogą wziąć udział wszyscy uczniowie z wyjątkiem George’a i Harolda.
KOTEK 2000 czyli kopiarka oscylografometrycznych trójwymiarowych efektów kryptowirtualnych wpada niestety w powołane ręce!!!
Z bocznej klapy KOTKA 2000 wyskakują lśniące klozety naturalnej wielkości! Mają wyłupiaste oczy i ostre kły. Ich ulubione powiedzonko to: Mniam, mniam, zjeść ich! Tylko szybszy od strzelającej gumki od majtek i silniejszy od bokserek przewspaniały Kapitan Majtas może uratować świat. I to właśnie robi. Pokonuje z łatwością nawet TURBOKLOZET 2000!

Tom 3: Noc Żywych Kucharek to była naprawdę długa noc! Ciemna masa papki wylała się przez drzwi kuchenne i popłynęła korytarzem, porywając wszystko na swojej drodze. Plecaki, torebki ze śniadaniem, wieszaki na ubrania, gablotki z pucharami, gazetki ścienne… Rzeka gęstej zielonej lawy była nie do powstrzymania…
A w planach były pyszne babeczki z okazji urodzin dyrektora Kruppa! Ciekawe, kto dodał do nich 2 paczki sody i 200 butelek octu??? (słaba akcja). A to był tylko poczatek, dalej zdarzenia potoczyły się z prędkością strzelającej gumki od majtek!!!
Światu grozi totalna zagłada, ale spokojnie. Na odsiecz rusza już nasz niezawodny, przewspaniały Kapitan Majtas. Przeskakuje z gracją wieżowce, nie rozdzierając sobie przy tym gaci w kroku! Tylko on może uratować szkołę i świat przed inwazją wstrętnych kosmitów!

Tom 4: Wspaniały wynalazca, Profesor Pofajdanek, wynalazł wiele wspaniałych wynalazków! Nikt jednak nie chciał słuchać o jego cudownej ŚWINCE MAŁOŚCI 2000 oraz GĄSCE WIELKOŚCI 4000, ponieważ wszyscy, dosłownie wszyscy, we wszystkich instytutach naukowych całej Ameryki naśmiewali się z jego nazwiska. No i kiedy był już całkowicie załamany, znalazł w kawiarni gazetę, a w niej ogłoszenie, że pewna szkoła podstawowa poszukuje nauczyciela geografii… Pomyślał sobie, że dzieci są przecież takie słodkie i niewinne i na pewno nie będą się z niego śmiać. Jakże wielkie było jego rozczarowanie i jak potężną zaplanował zemstę!!! (Cała nadzieja w bawełnie i powiewającej pelerynie – Tra-la-laaa!).

KULTOWA SERIA 12 KSIĄŻEK/KOMIKSÓW, TŁMACZONA NA PONAD 40 JĘZYKÓW, SPRZEDANA W PONAD 70 MILIONACH EGZEMPLARZY!!!

Niektóre tomiki bywały najczęściej zakazywanymi tytułami w Stanach.
W Polsce, na przełomie lat 90-tych i 2000  pierwszych siedem tomików wydawał Egmont (prawa zakupione przez Ewę Holewińską), seria oprócz fanów dziecięcych miała swych oddanych miłośników pośród starszej młodzieży, była ulubioną pozycją studentów polonistyki na UJ.
W 2017 seria doczekała się ekranizacji!!!


Recenzja:
Po lekturze pierwszego tomu przygód Kapitana Majtasa natrętnie chodziło mi po głowie przekonanie, ze skądś już znam tą koncepcję nieprawdopodobnego psotnika zakłócającego szkolne życie i uczniom i nauczycielom. Olśnienie przyszło jednak dopiero podczas czytania kolejnych tomów – mianowicie bez wątpienia kłopotliwe zamiłowanie George’a i Harolda do uprzykrzania innym spokojnej egzystencji przypomina mi serial animowany „Ach ten Andy!” emitowany swego czasu na kanale Jetix, którego główny bohater zajmuje się wycinaniem innym dowcipów. I fakt, że seria komiksów Pilkey’a powstała zaledwie kilka lat wcześniej wyraźnie świadczy o dużym zapotrzebowaniu na wkurzających psotników.

Problem w tym, że gdy po przeczytaniu pierwszej części „Majtasa” zakwalifikowałam tą twórczość do głupawej, ale w gruncie rzeczy sympatycznej i nieszkodliwej, to po przeczytaniu kolejnych tomów mam mieszane uczucia.


Na samym początku trzeba zaznaczyć, że wszystkie cztery tomy oparte są na jednym schemacie – główni bohaterowie nie mogą powstrzymać się od psot i w wyniku ich nieprzewidzianych konsekwencji wydarza się jakiś kataklizm – atak żarłocznych toalet, zatrudnienie w szkole kucharek z kosmosu, czy szalonego naukowca – następnie przebudza się Kapitan Majtas i walczy z przeciwnikami (które to sceny zazwyczaj przestawione zostały za pomocą „ruchomych obrazków”), ale sytuacja zdaje się być beznadziejna, w tym momencie któryś z chłopców wpada na genialny pomysł, dzięki któremu wszyscy są ocaleni. Wobec tego jeśli przeczytało się jeden tom, to tak naprawdę zna się wszystkie, co moim zdaniem na dłuższą metę może okazać się nudnawe nawet dla małoletniego czytelnika.

Tym, co zaczęło mnie razić w kolejnych tomach, jest wzrost przemocy – kiedy pierwsze dwie części opierały się na walce ze „sztucznie ożywionymi przedmiotami nieożywionymi” – robotami i muszlami klozetowymi – nie miałam jeszcze nic przeciwko. Ale dwóch chłopców tłukących kosmitów i superbohater walczący z szalonym naukowcem prezentuje się już znacznie mniej sympatycznie. Podobnie wymyślane przez chłopców kawały – może moja moralność okazuje się być podwójna, ale nie mam nic przeciwko przyklejaniu innych do krzeseł, czy podrzuceniu przepisu na wybuchające sodą babeczki, tak niweczenie pracy innych dzieci poprzez uszkadzanie ich wynalazków już nie koniecznie mi pasuje. Tak samo, jak intencje – póki psoty są wynikiem nudy, jest ok, ale kiedy stają się zemstą, to są już bardzo nie ok.






Sama szkoła przedstawiona przez autora jest zdecydowanie odpychającym miejscem – niezaangażowani w pracę nauczyciele bez powołania nie potrafią zainteresować dzieci ani w dorosły sposób rozprawić się z chuliganami, wręcz przeciwnie – są złośliwi, niedojrzali, a w ramach odwetu wyśmiewają się z chłopców (!). Nic dziwnego, że nie są żadnym autorytetem.

Podobnie uczniowie prześladujący jedynego chyba nauczyciela z pasją są kiepskim wzorem do naśladowania. I to jest chyba moment, w którym książka przestaje być nieszkodliwa. Bo jestem w stanie pogodzić się z faktem, że niektóre pozycje nie niosą ze sobą żadnych szczególnych walorów edukacyjnych. Ale kiedy utrwalają negatywne wzorce, to już przestają być zabawnie.

Najwięcej zastrzeżeń mam do ostatniego tomu, którego tematyką jest właśnie wyśmiewanie się z innych. I faktycznie, w założeniu ma on mieć wymiar edukacyjno-moralizatorski, ale oparty na dziwnym dla mnie pomyśle. Bo ideą nie jest „nie wyśmiewaj się z innych, bo będzie im przykro”, a „nie wyśmiewaj się z innych, bo w ramach zemsty mogą postanowić zapanować nad światem” albo „nie wyśmiewaj się z innych, bo sam możesz zostać przedmiotem drwin”. I choć doceniam chęci, to jednak nie tędy droga.

 

W gruncie rzeczy, wciąż jest zabawnie – cięty humor, okołotoaletowe dowcipy, zabawne sytuacje i interesujące słowotwórstwo dominują w każdej z książek i przyznaję najzupełniej szczerze, że podczas czytania uśmiechnęłam się nie raz. Ale z każdą kolejną częścią zauważałam coraz więcej elementów, które mi nie odpowiadały i całokształt wypadł znacznie gorzej, niż spodziewałam się po pierwszym tomie. Szkoda, bo pomysły są fajne, a i na psotników zawsze jest popyt. Mam nadzieję, że kolejne części cyklu podnoszą jego poziom, bo jak na razie Kapitan Majtas ma u mnie sporego minusa. 
Komiksy zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Jaguar. 


piątek, 22 kwietnia 2016

Guus Kuijer - "Książka wszystkich rzeczy"

Autor: Guus Kuijer
Tytuł: Książka wszystkich rzeczy
Wydawnictwo: Dwie siostry
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 126
Ocena: 10/10

Opis:

Thomas mieszka w Amsterdamie, gdzie w kanałach pływają rybki akwariowe, a wróble grają na trąbkach. A może to tylko on je widzi? Bo Thomas widzi rzeczy, których nie widzą inni. Ale nie ma łatwego życia. Bo widzi też, jak anioły zakrywają oczy, gdy tata bije mamę. Na szczęście spotyka dobrą czarownicę - panią Van Amersfoort, Elizę-o-skórzanej-nodze i... Jezusa, który od czasu do czasu przychodzi do niego pogawędzić.

Recenzja:

Wydawnictwo Dwie Siostry już nie raz bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło, podejmując się wydawania książeczek o nieco trudniejszej tematyce. Najlepszym tego przykładem jest Kasieńka (recenzja >klik<), która wręcz zmiażdżyła mnie i wciąż trzyma w swych szponach, choć od lektury minął już ponad miesiąc. Mam wrażenie, że emocje związane z tą niepozorną książeczką będą towarzyszyć mi jeszcze co najmniej kilka lat, tak samo jak poruszenie wywołane Książką wszystkich rzeczy, którą zakończyłam zaledwie dwie godziny temu na wykładzie (mam nadzieję, że Pani Profesor wybaczy mi tę niesubordynację, ale nie potrafiłam się oderwać).

Książka wszystkich rzeczy napisana jest z perspektywy dziewięcioletniego Thomasa, który - jak przekonujemy się już na samym początku powieści - jest wyjątkowym chłopcem. Thomas zdaje się widzieć to, czego inni dostrzec nie potrafią, jego życie pełne jest magii i... przemocy domowej. Ojciec chłopca jest fanatykiem religijnym, który przy każdym obiedzie opowiada rodzinie o tym, co zadowala Boga, a co nie wzbudza jego przychylności... Każde odstępstwo od religii ojca kończy się aktami pełnymi przemocy, której doświadcza zarówno Thomas, jak i jego mama... 

Wybaczcie, ale wciąż lekko drżę jak myślę o okrucieństwie, którego doświadczył zaledwie ten dziewięcioletni chłopiec. Na szczęście w jego życiu pojawia się plejada wspaniałych postaci, o których nie sposób tutaj nie wspomnieć. Jest czarownica, pani Van Amersfoort, która bardzo pomaga chłopcu i pożycza mu fascynujące książki. Jest Eliza-o-skórzanej-nodze, w której nasz dziewięciolatek skrycie się podkochuje i dzięki której postanawia uszczęśliwiać innych ludzi. Jest Margot, siostra Thomasa, która w finalnych częściach powieści zrywa maskę przemądrzałej, wiecznie chichoczącej nastolatki. Jest mama, która by ochronić swoje dzieci zrobi wszystko. I... jest Jezus, który słownictwem przypomina Thomasowi dziadka i pojawia się w najcięższych momentach życia chłopca. 

Pokochałam Thomasa za jego wyobraźnię i odwagę, za jego wspaniałe postawy (no, większość postaw). Nie wiem, czy mając dziewięć lat, byłam równie kreatywna i dzielna jak on. Chłopiec rozpoczął walkę ze swoim ojcem jego własną bronią - religią, a zakończył w towarzystwie najbliższych i kochających osób. Autor pozostawił nieco otwarte zakończenie Książki wszystkich rzeczy. Czy ojciec Thomasa się zmienił? Czy marzenie chłopca się spełni? Nie wiadomo, ale jestem pewna, że wszyscy kończąc tę fantastyczną powieść życzą bohaterowi zostania... szczęśliwym. 

- Kim właściwie chciałbyś zostać?
- Szczęśliwym - odpowiedział Thomas. - Jak dorosnę, zostanę szczęśliwym.
Pani Van Amersfoort zaskoczona obróciła się do Thomasa.
Popatrzyła na niego ze śmiechem i oznajmiła:
- To cholernie dobry pomysł. A wiesz, kiedy zaczyna się szczęście? Wtedy, kiedy człowiek przestaje się bać.

Książka wszystkich rzeczy, mimo że porusza ciężki i poważny temat, napisana jest zaskakująco pięknym i podnoszącym na duchu językiem. Powieść nie tylko wzrusza, ale pozwala człowiekowi odnaleźć w sobie odwagę i zwalczyć strach, który często nas obezwładnia. Czytając z trudem powstrzymywałam łzy, które cisnęły mi się do oczu (wykładowczyni raczej nie uwierzyłaby, że wzruszyły mnie inkunabuły). Zakochałam się w tej książce bezgranicznie i mam nadzieję, że Wydawnictwo Dwie Siostry podejmie się wydania także innych książek tego autora, bo jest doprawdy niesamowity. W pełni zasłużył na Astrid Lindgren Memorial Award, najważniejszą światową nagrodę w dziedzinie literatury dziecięcej, którą otrzymał w 2012 roku. 

Komu tę książkę polecam? Wszystkim. I dzieciom, i dorosłym, i czarownicom... Tę książkę zwyczajnie musicie przeczytać, poruszy każdą strunę w waszym ciele i duszy. Może po niej dostrzeżecie w kanale rybki akwariowe i wróble grające na trąbkach... 

Tę książkę zrecenzowałam dla Was dzięki Wydawnictwu Dwie Siostry! :)