Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dla dorosłych. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dla dorosłych. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 8 sierpnia 2021

Alex Alice, Alain Ayroles - „Chimery Wenus. Tom 1”

Scenarzysta: Alex Alice, Alain Ayroles
Ilustrator: Etienne Jung
Tytuł: Chimery Wenus. Tom 1
Wydawnictwo: EGMONT
Data wydania: 28 lipca 2021
Liczba stron: 56
Ocena: 9/10

Opis:

Seria „Chimery Wenus” to seria poboczna „Gwiezdnego zamku”. Podbój kosmosu trwa! W 1873 roku, gdy imperia lądowe walczą o panowanie nad Układem Słonecznym, aktorka Helena Martin wyrusza na Wenus w poszukiwaniu swojego narzeczonego, więźnia skazanego przez Napoleona III. Na tej odległej planecie grozi kobiecie mnóstwo niebezpieczeństw, chociażby zamieszkujące ją groźne dinozaury. Ta niezłomna aktorka operetkowa wyruszy przez dżunglę opanowaną przez dinozaury i szalejące oceany do najdziwniejszych granic gwiazdy, gdzie natknie się na pozostałości tajemniczej cywilizacji.

Recenzja:

Na wstępie szczerze Wam przyznam, że absolutnie nie znam Gwiezdnego zamku, niemniej opis Chimery Wenus tak ogromnie mnie zaintrygował, że wprost nie mogłam sobie odmówić lektury tego komiksu. I bardzo się cieszę, że tego nie zrobiłam i – jako, że jest to seria poboczna, historia równoległa do tej stworzonej w pierwotnym cyklu – sprawie odnalazłam się w treści całkiem, a jakiekolwiek ewentualne braki w znajomości świata nie popsuły mi w żaden sposób frajdy z czytania.

Chimery Wenus
są dość specyficznym komiksem, który według mnie jest bardziej dla młodzieży, niż dla dzieci (a w kategorii dla młodszych figuruje na stronie EGMONTu). Przede wszystkim ma on nieco większy próg wejścia – nie tylko przez soczyste wątki sci-fi, ale i nawiązania historyczne, o których młody czytelnik pojęcia może nie mieć. Co więcej, przedstawione tematy są tutaj raczej dojrzałe, chwilami nieco filozoficzne, innym razem kłaniają się ku szeroko pojętym naukom bardziej ścisłym. Oczywiście, nie brakuje w tym komiksie i humoru, ale nie jestem pewna, ale nie każdy dowcip jest też skierowany do mniejszego odbiorcy – mam tu na myśli choćby podekst subtelnie seksualny. Dla mnie jednak, jako dorosłego odbiorcy, Chimery Wenus okazały się najprawdziwszą ucztą i fenomenalną rozrywką – i od strony fabularnej, i od strony wizualnej.

Ilustracje Etienne’a Junga to jest mistrzostwo świata. Na samym początku witają nas intrygujące wycinki z gazet, a sam komiks graficznie przypomina mi animację Anastazji z 1997 roku, jeden z moich ulubionych filmów animowanych, co z całą pewnością również pogłębiło moją sympatię do tego tytułu. Kadry tutaj są jednak znacznie bardziej barwne, a zachwycają nie tylko historyczne stroje i salony, ale i ilustracje elementów fantastycznych. Na kadrach pojawiają się między innymi fenomenalne wynalazki, dinozaury oraz… inne nieprawdopodobne istoty. Podobnie jak do treści, tak i tu mam zarzut do tego, że nie jest to komiks za bardzo dla dzieci – ot, pojawia się tutaj choćby krew czy niepokojące istoty…


Chmiey Wenus. Tom 1 to kawał fascynującej przygody, od której oderwać się jest rzeczą niemożliwą. Mamy tutaj fascynujące wątki nawiązujące do historii, cudowny klimat – iście pomieszanie czasów wiktoriańskich z science fiction, fenomenalnych bohaterów (dwoje głównych to sztos, gdyż obserwujemy na zmianę losy Heleny, aktorki operetkowej i jej ukochanego) oraz zjawiskową oprawę graficzną… Jestem absolutnie zakochana w tym tytule i polecam ją nastolatkom i dorosłym, bo dla dzieci taki tytuł to jednak za wcześnie. Wiedzcie, że to prawdziwe cudo!

sobota, 28 listopada 2020

Liliana Fabisińska, Joanna Jagiełło, Agnieszka Jeż, Barbara Kosmowska, Anna Onichimowska, Katarzyna Ryrych, Małgorzata Warda - "Siedem odcieni miłości"

 

Autorzy: Liliana Fabisińska, Joanna Jagiełło, Agnieszka Jeż, Barbara Kosmowska, Anna Onichimowska, Katarzyna Ryrych, Małgorzata Warda
Tytuł: Siedem odcieni miłości
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Data wydania: 28.10.2020
Liczba stron: 272
Wiek: 15+ lat
Ocena: 10/10 
 
Opis: 
 
 Znane polskie pisarki sięgnęły po temat stary jak świat: MIŁOŚĆ. Stworzyły historie, pod którymi mogłyby się podpisać setki kobiet na całym świecie. Każda opowieść to inne doświadczenie, inne emocje, inne wybory i inne zakończenie – choć wszystkie mówią o tym samym uczuciu. Ale przecież miłość niejedno ma imię. Jedno, co łączy te opowiadania, to bohaterka – młoda kobieta, która dopiero wkracza w dorosłość.
Czytajcie – wzruszajcie się, płaczcie, śmiejcie, złośćcie – na pewno nie pozostaniecie obojętne.
 
Recenzja:

Miłość niejedno ma imię, ma też wiele odcieni i różne oblicza. Miłość rodzicielska, miłość namiętna i miłość nieodwzajemniona. Każdego z nas w końcu dosięga któraś z nich. Najbardziej wrażliwi i podatni na nią wydają się dzieci i nastolatkowie, ale także osoby dorosłe są jej spragnieni, nie tylko tej namiętnej, ale chociażby rodzicielskiej. Opowiadania w antologii zatytułowanej Siedem odcieni miłości dotykają tematu miłości, ale każde z nich na swój sposób. Czy historie w niej opisane odzwierciedlają istotę tego uczucia? Wszystkie są ciekawe, fascynujące i pokazują nam, jak ważna jest miłość, ale także akceptacja w życiu każdego człowieka. Te opowieści poruszą serce rodzica, ale także pokrzepią serca nastolatek. Zarówno mamy, jak i ich córki odczytają z nich wartości, mogące nimi wstrząsnąć i zachęcić je do zastanowienia się nad niektórymi aspektami wzajemnej miłości.


Kochać to znaczy żyć. Mimo, że nie jestem nastolatką i nie mam nastoletniej córki, wciąż pamiętam i doświadczam uczucia zakochania. Ten stan rozkwita, czasami zamiera, ale trwa przez całe życie. Każda miłość jest wyjątkowa. W Siedmiu odcieniach miłości odnajdziemy problemy nastolatek i ich rodzin, poczujemy towarzyszące im emocje, wzruszymy się, zrozumiemy je, a nawet zapragniemy jakiejś zmiany w swoim życiu. Te opowiadania są niezwykle prawdziwe, emanują rzeczywistością, której nie znamy, ale która mogłaby dosięgnąć nas samych. Szczególnie jedna z historii (Nic o mnie nie wiesz) poruszyła mnie do tego stopnia, iż czułam, jak emocje towarzyszące jej bohaterce dosięgają mnie samej. Warto przenieść się do świata tych kobiet, czasami nastolatek i razem z nimi przeżywać następstwa miłości, która ma wiele odcieni, a każdy z nich intensywniejszy od poprzedniego.

Otwierając książkę rozpoczniemy przygodę, w której poznamy siedem historii. Spotkamy się z odrzuceniem i niespełnioną miłością, z chorymi ambicjami, z niszczącą samooceną, skomplikowanym życiem rodzinnym i jeszcze wieloma istotnymi dla naszych uczuć tematami. Opowieści nie są bajkowe, ale mają szczęśliwe zakończenia. Może nie takie, jakbyśmy się spodziewali, ale właśnie ta nieprzewidywalność jest ich mocną stroną. Czy z bólu i cierpienia może wyniknąć coś dobrego? Niekiedy trzeba wiele wycierpieć, by stanąć na nogi. Czytając w pierwszym opowiadaniu o przyjaźni pomiędzy kobietą, a mężczyzną, która z jednej strony przeradza się w dojrzałą miłość, zrozumiemy, jak cienka jest granica pomiędzy tym, co jest dla nas dobre, a naszymi oczekiwaniami. Wszystkie bohaterki staną przed trudnymi wyborami, które wpłyną na ich przyszłość. Te historie wciągają nas w życie protagonistek, sprawiając, że ich problemy stają się nam bardzo bliskie. Autorki krótko lecz sugestywnie opowiadają o miłości, rodzącej się w ich życiu. Chwile spędzone z tą antologią są owocne w wiele emocji, targającymi naszym sercem, sprawiając, że to, co czytamy zupełnie nie jest nam obojętne.

Skromna okładka nienachalnie oddziałowuje na czytelników. Dopiero zagłębiając się w treść opowiadań zaczynamy czuć iskrzące z tych słów, układających się w przejmujące i refleksyjne historie, emocje. Znane autorki wiedzą, jak oddać sens słowa miłość, a my jako czytelniczki potrafimy docenić ich niezwykle ciekawy i plastyczny styl, którym się posługują w swoich tekstach. Fabuła każdego opowiadania kryje w sobie ukryty przekaz, którego nie sposób nie zauważyć. Jeśli lubicie piękne opowieści dostarczające wielu wrażeń, koniecznie sięgnijcie po tę książkę i polećcie ją waszym córkom lub znanym nastolatkom.

W prostych zdaniach można przekazać czytelnikom tak prawdziwe i wyjątkowe historie. Są one dowodem, a szczególnie to napisane przez Katarzynę Ryrych, (Naprawdę wielki ogień), na to, że miłość to nie piękne twarze, wyśmienite stroje, wyższe wykształcenie i życie na najwyższym poziomie. Na koniec przytoczę fragment z ostatniego opowiadania, którego bohaterką jest licealistka zakochana w swoim nowym poloniście. Te słowa zapadły mi mocno w pamięć, a zwłaszcza ostatnie zdanie:

"Nie przestałam myśleć o Filipie, przeciwnie, jednak było to już zupełnie inne myślenie. Zabrzmi to dziwnie, ale nie czułam się odtrącona. Dzięki temu, że mnie przytulił i pozwolił na odwzajemnienie uścisku. Byłam mu za to wdzięczna, ponieważ uważam, że każdy, kto bardzo kocha, powinien mieć choćby jedną taką szansę w życiu. Nie uważałam mojej miłości za nieszczęśliwą, tylko za nieodwzajemnioną, a to zupełnie co innego."


Siedem odcieni miłości to niesamowita antologia, w której tematem przewodnim jest miłość w różnej postaci. Poddajcie się temu uczuciu i przekonajcie się, ma ono w sobie niezwykłą moc, której nie sposób nie docenić. Otwórzcie się na siedem powodów do przemyśleń, wzruszeń i przeżywania literackich emocji. 

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Zielona Sowa. 

poniedziałek, 10 czerwca 2019

Arleston, Barbucci - "Ekho. Lustrzany świat. Swinging London"

Autor: Scotch Arleston
Ilustracje: Alessandro Barbucci
Tytuł: Swinging London
Cykl: Ekho. Lustrzany świat (tom 7)
Wydawnictwo: Taurus Media
Data wydania: 22 czerwca 2018
Liczba stron: 46
Ocena: 7/10 

Opis: 

Ekhö to lustrzany świat Ziemi. 
Znajdziemy tam znane nam miasta i państwa, ale trochę inne: nie ma elektryczności, smoki zastępują samoloty pasażerskie, wagoniki metra znajdują się na plecach dziwnych stonóg...
Lecz najdziwniejsze są Preshauny, które pod postacią włochatych formalistów, wydają się trzymać ten świat w ryzach...
Fourmille Gratule i Yuri Podrov zostali wciągnięci do Ekhö i muszą tam znaleźć swoje miejsce. Tym bardziej, że Fourmille nieustannie zamieszkują niedawno zmarłe osoby...
Zatrudniona w charakterze tajnej agentki, Fourmille prowadzi śledztwo w Londynie, gdyż zniknięcie herbaty w tym mieście wywołało kryzys oraz panikę w populacji preshaunów.
Fantastyczna, dziwna i niecodzienna przygoda w wiecznie swingującym Londynie, od Big Bena po Camden Town.

Recenzja: 

Ekho. Lustrzany świat to seria, o której niewiele osób słyszało. Znam wielu komiksiarzy i zawsze ogromny dziw mnie bierze, gdy wspominając o tym cyklu, widzę zdumioną minę rozmówcy, który – prawdę mówiąc - „obrazkowe książki” pochłania w większej ilości niż ja. Między innymi dlatego postanowiłam podjąć się napisania recenzji o Swinging London, już siódmym tomie fantastycznych i humorystycznych przygód w lustrzanym świecie Ziemi. Promujmy fajne komiksy!

Jak sam tytuł wskazuje, tym razem lądujemy w Wielkiej Brytanii, kraju boskiego akcentu i herbaty. Ups! A jednak nie do końca, bo ten przepyszny napój znika z Londynu. To doprawdy kryzysowa sytuacja, bowiem jest to swoiste lekarstwo dla włochatych istot, zwanych preshaunami. Urocza blondyneczka Fourmille, która często nie jest sobą (zwykle bywa niedawno zmarłą osobą) rozpoczyna śledztwo. Nasza agentka niczym Sherlock Holmes postanawia dowiedzieć się, co się dzieje… 

Ten tom przepełniony jest humorem po brzegi, a zabawnie jest już od pierwszych stron. Nie brakuje tutaj angielskich zwrotów, które – chcąc, nie chcąc – czytamy z mocnym angielskim akcentem oraz motywów znanych z kultury (i popkultury) Anglii. Zwiedzamy słynne zabytki (m.in. Big Bena), nie brakuje tutaj słynnych, dwupoziomowych, czerwonych autobusów, brytyjskich flag, swingowania, herbaty… a nie! Tego ostatniego akurat tutaj brakuje, jednak motyw drogiej sercom anglików „tea” przewija się stosunkowo często. Znalazło się tutaj miejsce także dla motywów fantastycznych, m.in. smoków, a nawet luźnych wątków z Harry’ego Pottera. Po prostu… jest bosko! 

Kreatywność i humor autora podkreślają barwne ilustracje Alessandra Barbucci’ego, który doskonale oddaje londyński klimat. Naturalnie, Londyn z lustrzanego świata różni się od naszego, jest bardziej w stylu post-apo, jednak nawet z innym tytułem i opisem, czytelnik bez trudu domyśli się, że wylądował w stolicy Wielkiej Brytanii. Fantastycznie oddaje on również bogatą osobowość Fourmille, w której jestem absolutnie zakochana, choć to postać szalona i niekiedy nie po drodze jej z moralnością… 

Swinging London to idealna pozycja dla nieco starszej młodzieży i dorosłych czytelników. Obawiam się, że dla młodszych czytelników może okazać się za ciężka, ze względu na liczne gagi oraz humor – często – iście brytyjski. Ponadto w komiksie pojawiają się odrobina nagości i narkotyki. Mimo wszystko, jeśli szukacie interesującej pozycji dla licealisty lub czytelnika bardziej dojrzałego – koniecznie sięgnijcie. To niecodzienna wyprawa do Londynu, jakiego jeszcze nie widzieliście!

Książkę do recenzji otrzymałam od serwisu Jakkupowac.pl! :)

niedziela, 14 kwietnia 2019

Ariadna Piepiórka – „O księżycu z komina domu na wzgórzu”

Autor: Ariadna Piepiórka
Tytuł: O księżycu z komina domu na wzgórzu
Wydawnictwo: Skrzat
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 240
Ocena: 9/10
Wiek: 10+

Opis:

Nie chodzi o to, by patrzeć na świat przez różowe okulary, ale by w jego szarościach dostrzegać to, co ważne, dobre i piękne.
Michał przeprowadza się na wieś, gdzie poznaje klasowe „dziwadło”. Wiktora. Właściciela niezwykłego Skarbca, małego filozofa, chłopaka, którego promienisty uśmiech potrafi rozświetlić najgorszy mrok, przezwyciężyć ludzki gniew, nienawiść, chorobę... 
Wzruszająca opowieść o magii otaczającej rzeczywistości, tajemnicy życia i śmierci oraz o przyjaźni, która połączyła chwalipiętę, mieszczucha, babochłopa, histeryczkę i szkolnego agresora. To przygoda, która rozpoczęła się od nudnego zadania z przyrody, a przeniknęła w zakamarki domu na wzgórzu, od lat budzącego fascynację i lęk, i tak naprawdę nigdy się nie skończyła.
Książka wychodzi poza wszelkie schematy patrzenia i uwrażliwia na to, wobec czego pozostajemy obojętni, a nawet bezradni.

Recenzja:

Pomimo tego, iż czasy mojej nauki w szkole podstawowej minęły już bardzo dawno temu, to jestem nadal związana z tym środowiskiem poprzez swojego ośmioletniego syna. Często zatem, lubię czytać książki skierowane do młodszego grona czytelników, by przypomnieć sobie tamte chwile i umieć spojrzeć na pewne sprawy oczami dziecka. Ostatnio, poszukując tego typu lektury niespodziewanie trafiła mi się niezwykle wartościowa, poruszająca i niezapomniana opowieść o losach dwóch chłopców – Wiktora i Michała. Okazało się, że O księżycu z komina domu na wzgórzu to tytuł skrywający uniwersalną pod względem jej odbiorców historię, która z pewnością obudzi ich wrażliwość i zmusi do przemyśleń nad pięknem otaczającego nas świata – tak właśnie było w moim przypadku. Z przyjemnością podzielę się wrażeniami z poznania tej wcale niebanalnej opowieści.


Pierwszy i to ogromny plus dla autorki należy się za wspaniałą kreacje wszystkich postaci. Narratorem jest Michał, ale tak naprawdę cała fabuła skupia się na Wiktorze. Ten chłopiec wyróżnia się spośród swoich rówieśników – nie tylko noszonymi ubraniami, ale przede wszystkim sposobem bycia i niezwykłą wyobraźnią. Nie spotykamy takich osób zbyt często. Podczas czytania z przyjemnością poznawałam jego osobowość, momentami nawet okazywałam zdumienie dla jego postawy wobec tego, jak traktują go inni. Zachowanie chłopca może być dla nas wzorem a cała historia porusza serca i spowoduje, że na twarzy zagości uśmiech, z oczu zaś (zwłaszcza przy zakończeniu) mogą popłynąć łzy.

O czym właściwie traktuje ta historia? Jest w niej bardzo wiele wątków, ale za przewodni uważam ten dotyczący akceptacji Wiktora przez rówieśników. Michał jako nowy uczeń w klasie zabiega o uwagę tych bardziej lubianych osób, jednak dziwadło – jak nazywany jest Wiktor – intryguje go i po pewnym czasie staje się mu bliski. Wkrótce i inni uczniowie poznają lepiej tego niezwykłego chłopca. Wszystkich czeka niezapomniana przygoda i lekcja pokory, którą zapamiętają na bardzo długo. Wspólne zadanie domowe na przyrodę inicjuje splot różnych wydarzeń będących przełomowymi w życiu bohaterów. Ta opowieści jest niezwykle prawdziwa, ale zawiera też w sobie trochę magii. Autorka w wyjątkowy sposób zwróciła nam uwagę na wiele istotnych spraw. Nie sposób nie docenić piękna pracy włożonej w stworzenie tej opowieści.


Książka ma formę dziennika. Prowadzi go Michał, dzięki czemu poznajemy także jego problemy i zauważamy przemianę, w wyniku której na przekór wszystkim polubił Wiktora i mógł przekonać się, jakim jest on fantastycznym kompanem. Świadczy to o tym, że często idąc za tłumem nie zauważamy prawdziwego piękna i wyjątkowości otaczających nas osób. W dzisiejszym świecie wszędzie panuje materializm a to, co skromne i ubogie uważane jest za powód do szyderstwa i kpin. Zbyt mało uwagi przywiązujemy do charakteru, myśląc stereotypowo zamykamy się na dobroć płynącą z serca innych i nie potrafimy docenić jej wartości. Los Wiktora otwiera nam oczy na wiele istotnych spraw. Ponadto zaskakuje swoim przebiegiem, gdyż sposób, w jaki protagonista patrzy na świat ma swoją przyczynę, która nadaje bolesny charakter jego sytuacji. Bądźcie świadomi tego, iż nie jest to banalna ani lekka opowieść, bowiem porusza wiele trudnych tematów.

 - Więc naprawdę pan tu mieszka? - zapytała cicho.
- Dajcie spokój, czy wy naprawdę nie widzicie?! To bezdomny! - krzyknął Artur. 
Pan Jakub znów na niego spojrzał. 
- Brak serca jest znacznie gorszy niż brak domu, wiesz? (...) 

Niepozorna okładka skrywa wieloaspektową historię, której poznawanie wywołało we mnie szereg emocji. Polecam nie tylko nastolatkom, chociaż zwłaszcza oni powinni ją przeczytać, by w sytuacji inicjowania przemocy umieć postawić się po stronie ofiary i zrozumieć, jaki ból sprawiają prześladowcy swoim ofiarom. Również dorośli powinni być zachwyceni tą książką. Jest ona dedykowana starszym dzieciom, ale przeczytałam swojemu ośmioletniemu synowi kilka rozdziałów i również on był zainteresowany losami Wiktora. Z pewnością, gdy będzie starszy zechce poznać ją w całości.

Zachęcam do sięgnięcia po opowieść O księżycu z komina domu na wzgórzu, gdyż jest ona niezwykle prawdziwa, wartościowa i długo pozostaje w pamięci. Poza tym uczy, by doceniać piękno otaczającego nas świata oraz nie wstydzić się swoich słabości, tylko szukać siły do walki z nimi. Wywołuje wiele emocji, z łatwością zaangażowałam się w losy bohaterów. Przeczytajcie koniecznie – na pewno nie zawiedziecie się, zwłaszcza jeśli lubicie poruszające historie. 

Książkę zrecenzowałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Skrzat.



poniedziałek, 11 czerwca 2018

BUG

Autor: Anna Sobich-Kamińska
Ilustrator: Dobrosława Rurańska
Tytuł: BUG
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Rok wydania: 2018
Liczba graczy: 2-5
Czas rozgrywki: 15-20min
Ocena: 9/10
Wiek: 6+

Opis:

Spróbuj zapamiętać wszystkie owady i kolory zmieniające się na kartach jak w kalejdoskopie i pokonaj swoich przeciwników w pasjonującym pojedynku! Wygra osoba, która wykaże się najlepszą pamięcią i spostrzegawczością. 

Recenzja:

Każdy małe dziecko przechodzi przez okres fascynacji owadami. Bywa, że trwa ona zaledwie kilka tygodni, innym razem miesięcy, czasem nawet lat. Mój chrześniak - odkąd pamiętam - wielbił wszelkiego rodzaju żuczki i chrabąszcze, dlatego też, widząc grę BUG od razu pomyślałam o nim - szczególnie, że bardzo lubi grać we wszelkiego rodzaju memo, a ta polega właśnie na ćwiczeniu pamięci i spostrzegawczości. 


Gra jest wydana przepięknie - jednocześnie kolorowo, estetycznie i... prosto. Brak tutaj skomplikowanych grafik, są za to barwne owady i łatwe zasady, które bez problemu przyswoi nawet dziecko. Pudełko zawiera instrukcję, planszę do zaznaczania odpowiedzi, 33 dwustronne karty (awers z owadami i rewers z pytaniami) oraz 28 tytułowych bugów (żetonów z modliszkami). Warto dodać, że na górnej części pudełka, wewnątrz, znajdują się pełne nazwy danych owadów (np. jelonek rogacz- chrząszcz). Ujmując bardzo w  skrócie - gra polega na zapamiętywaniu owadów i kolorów, które pojawiają się na kartach. Ma także kilka wariantów. 

Zacznę jednak od kart, które są cudowne. Na awersie są owady w różnych kolorach i kształtach, a na rewersie mamy różnorodne pytania, ich dotyczące. Pytania dotyczą zarówno danego rodzaju owadów i kolorów, jak i trafiają się bardziej ogólne - np. ile było owadów z widocznymi skrzydłami, ile było kolorów, itp. A jest tu naprawdę sporo owadów - pszczoły, ćmy, muchy, chrząszcze. Warto przed rozpoczęciem gry pokazać dziecku, jak dany owad wygląda (jak wspominałam wcześniej - na pudełku jest ściągawka). My sobie nawet dodatkowo wygooglowaliśmy i poczytaliśmy nieco o występujących w grze robaczkach. Oficjalnie dzięki temu zostaliśmy specjalistami od Zmierzchnicy Trupiej Czaszki, bo ogromnie spodobała się mojemu chrześniakami - nie tylko z wyglądu, ale i z nazwy (to nie tylko entomolog, ale i pirat). 

Planszy do gry i żetonów również raczej nie trzeba z bardzo wyjaśniać. Znajdują się na niej numery od 0 do 24 - położenie żetonu na daną liczbę służy do odpowiadania na pytania. 

W grę można grać w maksymalnie 5 osób. Rozgrywka w kilka osób trwa osiem rund - chyba, że wcześniej odpadną i pozostaje jedynie jeden gracz na placu boju - wtedy automatycznie on wygrywa. Odpada się po 3 pomyłkach, o które muszę przyznać, że w tej grze naprawdę nietrudno. W zasadach wykłada się 3 karty, a następnie jedną zasłania pytaniem, my jednak zmodyfikowaliśmy je nieco - w grze z dorosłymi utrudniliśmy je (zasłaniami wszystkie karty - wykładamy je po kolei na siebie), a w grze z dziećmi ułatwiliśmy - w grze brała udział jedynie jedna karta, którą po 10-20 sekundach zakrywaliśmy. W BUG niesamowite jest to, że zasady można zmieniać według własnego upodobania. Instrukcja podaje również propozycję pojedynku, ja jednak - niestety - nie miałam jeszcze sposobności w nią zagrać - zawsze do gry miałam 3-4 graczy.  


BUG to fantastyczna, barwna gra, która bez wątpienia zachwyci nie tylko dziecko, ale i wciągnie dorosłego. Pozycja ta oferuje przyjemną, zdrową rywalizację, uczy skupienia i spostrzegawczości, pozwala ćwiczyć pamięć. Zakochałam się w niej całkowicie i jestem pewna, że często będziemy w nią grywać (już nie ma dnia, bez choćby jednej-dwóch rozgrywek). Polecam z całego serducha!

czwartek, 5 stycznia 2017

Yei T.Ozaki - "Baśnie japońskie"

Autor: Yei T.Ozaki
Tytuł: Baśnie japońskie
Wydawnictwo: KIRIN
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 266
Ocena: 7/10
Wiek: 12+

Opis:

Niepublikowany dotąd na rynku polskim zbiór najpopularniejszych japońskich baśni i legend, takich jak Momotar (Brzoskwiniowy Chłopiec), Opowieść o zbieraczu bambusa i księżycowej księżniczce, Kintar (Złoty chłopiec) czy demon z bramy Rashmon. Są to opowieści, które zna w Japonii każde dziecko, ale ich lektura okaże się pouczająca także dla dorosłych. Dla osób zainteresowanych kulturą Japonii, w której opowieści te są głęboko zakorzenione, a aluzje do nich znaleźć można w rozmaitych współczesnych mediach, znajomość tego kanonu japońskich podań jest po prostu nieodzowna.

Recenzja:

Japończycy zawsze zaskakiwali pięknymi legendami i baśniami, sam ich kraj jest pełen niezwykłości. Wystarczy spojrzeć na przepiękne stare świątynie lub bajkowość kwiatów wiśni, aby uznać go za ułudne miejsce. W związku z powyższym postanowiłam zapoznać się z kanonem japońskich podań, pragnąc zrozumieć nieprzeciętność wierzeń Krainy Wschodzącego Słońca i przybliżyć sobie najważniejsze elementy jej kultury.

Sama okładka Baśni japońskich wprowadza nas w barwny świat obyczajowości tego kraju, przedstawia bowiem samuraja w pięknej szacie (możliwe, że jest to nawiązanie do jednej z baśni, Przygód księcia Yamato Take). Ta ilustracja zdaje się być utrzymana w stylu drzeworytów z drugiej połowy XIX wieku, których czarno-białych obrazów nie brakuje także wewnątrz zbioru. Są to grafiki dość abstrakcyjne, często przedstawiające mityczne postaci i demony, a każda z nich przybliża czytelnikowi tradycyjność Japonii. Przede wszystkim są one jednak urozmaiceniem treści podań, których w tej książce nie brakuje.

Baśnie i legendy japońskie pełnią tutaj przede wszystkim rolę pouczającą, umoralniającą. Zło, kłamstwo i ciekawość zostają zawsze ukarane, natomiast dobro, prawda i pokora nagrodzone. W Japończykach zakorzeniony jest ogromny szacunek do rodziców i oddanie dla małżonka (przede wszystkim bezinteresowność żon), a więc nie trudno domyślić się, że to one wiodą tu główny prym. Nie brakuje tutaj także zwierzęcych oraz mitycznych bohaterów, jak i kluczowych elementów japońskiej kultury (choćby nietypowej kurtuazyjności oraz grzecznościowych zwrotów). Dużym atutem tego zbioru jest także jego tematyka, ponieważ jest doprawdy różnorodna. Podania w nim zawarte wywołują w czytelniku kalejdoskop emocji - od radości, po strach i obrzydzenie. Japończycy nie wstrzymywali się przed pisaniem o śmierci i krwi, więc i motywy w klimacie gore odnalazły tu swój byt, lecz są tu także bardziej pozytywne opowieści. Historie o zwierzętach przywołują miejscami na myśl twórczość Ezopa, a jedna z baśni (Opowieść o księżniczce Hase) skojarzyła mi się nieco z Królewną Śnieżką. 

Yei T.Ozaki wybrała najpopularniejsze baśnie i legendy, by stworzyć ten oto zbiór. Tematyka ich jest rozmaita, choć morał jeden - karma wraca. Opowieści zawarte w Baśniach japońskich pokazują zarówno najmroczniejsze, jak i najpiękniejsze strony człowieka. Choć opis książki sugeruje, że w Japonii zna je każde dziecko, według mnie jest nieodpowiednia dla najmłodszych, jednakże dla nastolatków oraz dorosłych może okazać się wspaniałą lekcją moralności, przestrogą przed niecnymi uczynkami oraz wspaniałym zaproszeniem do zapoznania się bliżej z kulturą niesamowitej Japonii.

Ta książka została zrecenzowana dla portalu Papierowy Pies. :)

środa, 21 grudnia 2016

John Boyne - "Noah ucieka"

Autor: John Boyne
Tytuł: Noah ucieka
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 240
Ocena: 9/10
Wiek: 9+

Opis:

Noah ma osiem lat. Zbyt dużo by nie widzieć, że wkrótce stanie się coś złego, coś smutnego, coś, co nie powinno się nigdy stać.
Równocześnie zbyt mało, by zrozumieć tę sytuację. Niestety, nikt nie rozmawia z chłopcem o tym, co się wokół niego dzieje. Dlatego Noah postanawia uciec z domu. Czuje, że ucieczka jest jedynym sposobem, by uniknąć stawienia czoła problemom. Tylko - czy to jest rozwiązanie? 
Choć ucieczka Noah trwa zaledwie dzień, to odmieni jego życie. Chłopiec dzięki przypadkowo poznanemu właścicielowi sklepu z zabawkami, dzięki ich rozmowie o przeszłości i rodzinie, czuje, że jego miejsce jest w domu, wśród bliskich, bez względu na to, co się wydarzy…

Recenzja:

Przed chwilą skończyłam czytać tę książkę i - prawdę mówiąc - brak mi słów. Jest to bez wątpienia jedna z najbardziej magicznych powieści dla dzieci, z jakimi miałam dotychczas do czynienia. 

Noah ucieka to niezwykle wzruszająca opowieść o ośmioletnim chłopcu, który bez słowa opuszcza dom rodzinny. Wyrusza on w podróż po różnych wsiach - bardziej lub mniej przyjaznych - i spotyka wiele niesamowitych postaci, m.in. drzewo, któremu ciągle odrastają gałęzie. Kluczowym momentem powieści zdaje się być moment, w którym na drodze chłopca pojawia się niezwykły sklep z zabawkami, gdzie też chłopiec poznaje równie niesamowitego sprzedawcę. Wówczas dowiadujemy się więcej o Noah i powodzie jego ucieczki, a sam chłopiec zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, jak wiele zostawił za sobą... 


- Przecież wszyscy się starzejemy - odrzekł królik. - Nawet ty. Tak to już jest. Chłopcy zmieniają się w mężczyzn. A mężczyźni zmieniają się w starców. Przecież o tym wiedziałeś.

Powieść porusza wiele ważnych tematów, m.in. przyjaźni, złamanej obietnicy, utraty bliskiej osoby, starzenia się i nieuchronnej śmierci, pokonywania lęków i bliskości z rodziną. Głęboki przekaz tej historii sprawił, że rozpłakałam się rzewnymi łzami - podobnie niegdyś wpłynęła na mnie lektura Chłopca w pasiastej piżamie. I absolutnie nie zgadzam się z tym, aby ta książka miała etykietkę jedynie literatury dziecięcej - dla dorosłej osoby również będzie znakomitą lekcją. To bajka o kruchości życia i ogromnej wartości spędzania czasu z osobami, które się kocha...

Nie wiedział, ile im zostało, ale jeśli byłby to tylko dzień lub dwa, wciąż mieli szansą stworzyć tyle wspomnień, żeby wystarczyło do końca życia.

Książka ta jest napisania doprawdy przepięknie. Zatraciłam się całkowicie w jej jednocześnie surrealistycznym i rzeczywistym świecie. Za pomocą prostych słów i  bajkowych postaci, John Boyne napisał książkę, której przekaz zrozumie nawet niezwykle młody czytelnik. Zakończenie całkowicie odebrało mi mowę i... prawdę mówiąc nie wiem, co więcej mogłabym napisać. Obawiam się, że żadne słowa w tej recenzji nie odzwierciedlą tego, jak cudowna jest ta książka... 

- Czy pan myśli...?
- Czasami, mój chłopcze - przyznał starzec. - Kiedy nie mogę tego uniknąć.

Noah ucieka to powieść pełna magii i osobliwych postaci, które potrafią zarówno wzruszyć, jak i rozbawić. John Boyne zabiera czytelnika w niesamowitą podróż pełną morału, za towarzysza dając mu uroczego, ośmioletniego chłopca. Słodkie, iście dziecięce ilustracje pomiędzy rozdziałami dopełniają całości. Polecam tą fantazyjną powieść bezapelacyjnie każdemu, jest to jedna z tych książek, które naprawdę warto przeczytać. Zostaniecie oczarowani! 

Tę książkę zrecenzowałam dla Was dzięki Wydawnictwu Zielona Sowa. ;)

czwartek, 24 listopada 2016

Ted Anderson i Jeremy Whitley - "Mój kucyk Pony. Przyjaźń to magia", tom 6

Autorzy: Ted Anderson i Jeremy Whitley
Tytuł: Mój kucyk Pony. Przyjaźń to magia, tom 6
Wydawnictwo: EGMONT
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 96
Ocena: 8/10
Wiek: 3+

Opis: 

Komiks My Little Pony: Przyjaźń to magia powstał na podstawie serialu telewizyjnego o takim samym tytule. Zarówno serial, jak i potem komiks szybko stały się wielkimi przebojami w Stanach Zjednoczonych. W szóstym tomie Applejack, Rarity i Fluttershy odwiedzają Manhattan, by obejrzeć magiczny spektakl Trixie. Tymczasem sytuację w Ponyville ratować muszą domowe zwierzaki: Angel, Sowalicja, Gummy, Tank, Winona i Opal. A do tego smok Discord zabiera Fluttershy i Znaczkową Ligę w podróż w czasie.

Recenzja:

Przede mną leży szósty tom komiksu o przygodach znanych na całym świecie kucyków. My Little Pony jest jedną z moich ulubionych serii, dlatego patrzę na tę pozycję z uśmiechem wymalowanym na ustach. Wzmaga go fakt, że w tym tomie jest znacznie więcej mojej ukochanej Fluttershy niż w pozostałych pięciu. Mimo to wydał mi się on nieco słabszy od pozostałych. Przekonajcie się dlaczego! 


Szósty tom, mimo standardowej liczby 96-ciu stron, zawiera w sobie aż trzy opowieści. Pierwsza z nich to opowieść o kryminalnym podłożu, bowiem czwórka naszych bohaterek - Applejack wraz z siostrą, Fluttershy i Rarity - muszą rozwiązać tajemnicę kradzieży klejnotów i tym samym oczyścić z zarzutów Trixie. Jest to niezwykle pozytywna opowieść, bo oskarżona magini była niegdyś złym kucykiem, ale postanowiła zmienić swoje postępowanie, a nasze przyjaciółki postanowiły dać jej szansę, mimo dość realistycznych zarzutów. 

To, że robiłaś coś złego nie oznacza, że jesteś na zawsze zła.

Druga historia dotyczy podopiecznych naszych przyjaciółek, uroczych zwierzątek. Kucyki z Ponyville zostają zahipnotyzowane przez wodną nimfę Kelpie, która postanowiła zniszczyć tamę (z bardzo ważnego powodu), jednak tym samym omal nie zalała całego miasteczka. Na szczęście króliczek Angel wraz z pozostałymi słodziakami obmyśla plan ratunku, który oczywiście się sprawdza, choć... wychodzą z tego również niezłe komplikacje. Niestety, nikt poza zwierzątkami nie wie, kto uratował Ponyville, ale nie to jest najważniejsze, prawda? :)

Ostatnia historia dotyczy Fluttershy i Znaczkowej Ligii, do której dołącza również pan chaosu Discord. Kucyki miały w planach wycieczkę przyrodniczą, w której miały poznać zwierzęta zamieszkujące Ponyville. Wycieczka zaiste się odbywa, jednakże Discord nie byłby sobą, gdyby nie namieszał. Tworząc przed Fluttershy wizję motylo-smoka, zabiera bohaterki w niebezpieczną podróż czasie, która na szczęście kończy się happy endem. Przede wszystkim dla Fluttershy...

Fluttershy, przepraszam za wszystko. Nie przywykłem do posiadania przyjaciół i chyba nie jestem zbyt troskliwy. 


Opowieści te są naprawdę wspaniałe i wiele mogą nauczyć, przede wszystkim tego, że ktoś kto zrobił coś złego lub z pozoru wydaje nam się zły, wcale taki nie jest. Czasami trzeba wybrać małe zło, aby zrobić coś dobrego dla innych. Spodobało mi się również ukazanie bezinteresownej pomocy niesionej przez zwierzaki. Nikt się prawdopodobnie w Ponyville nigdy nie dowie o ich czynie, ale to nie było to dla nich najważniejsze.

Wadą tego tomu są zdecydowanie ilustracje, przede wszystkim postacie kucyków. Są one ukazane miejscami niezbyt korzystnie - mają ogromne, typowo mangowe oczy i straciły gdzieś swój urok. Ślicznie ukazani zostali za to ich podopieczni oraz tła. Szkoda tylko, że kosztem głównych bohaterek...

Szósty tom serii Mój kucyk pony. Przyjaźń to magia to kolejna szansa na przeżycie niesamowitych przygód z barwnymi bohaterkami. Postacie na kartach tego kolorowego komiksu ukazują nie tylko tytułową magię przyjaźni, ale i zachowania, którymi powinien kierować się każdy człowiek - dobroduszność, bezinteresowność w niesieniu pomocy oraz wiarę w drugą osobę. Myślę, że każde dziecko będzie zachwycone tymi opowieściami, dorosły także się w nich zatraci. Polecam z całego serca. 

Ten komiks zrecenzowałam dla Was dzięki Wydawnictwu EGMONT. :)